logo

Późna toksykoza lub stan przedrzucawkowy jest powikłaniem ciąży, prowadzącym do rozpadu ważnych narządów i układów. Późna toksykoza rozwija się w drugiej połowie ciąży i postępuje do narodzin.

Częstość występowania gestozy wynosi 10-15% całkowitej liczby kobiet w ciąży. Pomimo lat badań dokładna przyczyna rozwoju gestozy jest nadal nieznana. Według niektórych badaczy, stan przedrzucawkowy rozwija się z powodu upośledzonej regulacji hormonalnej w ważnych narządach. Według innej wersji stan przedrzucawkowy występuje z powodu niezgodności immunologicznej matki i płodu.

W ostatnich latach częstotliwość powikłań ciąży wzrasta z roku na rok. Większość ginekologów położników wiąże wzrost gestozy ze wzrostem liczby późnych porodów (po 35 latach). Niestety w tym wieku większość kobiet ma już kilka chorób przewlekłych, co znacznie nasila przebieg ciąży i porodu.

Do głównych chorób wywołujących rozwój późnej toksykozy należą:

wysokie ciśnienie krwi, otyłość, przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek, cukrzyca, wady serca, dystonia naczyniowa.

Objawy stanu przedrzucawkowego

Objawy stanu przedrzucawkowego są zróżnicowane. Przyszła mama może zauważyć pierwsze objawy późnej toksykozy w 28-29 tygodniu ciąży. W czym oni się manifestują? Przede wszystkim jest to obrzęk nóg, rąk, twarzy. Jest to tak zwana „puchlina u kobiet w ciąży” - najłatwiejsza manifestacja stanu przedrzucawkowego. Jeśli obrzęk jest niewyrażony, kobieta może ich nie zauważyć. Aby ustalić, czy nie ma obrzęku, należy dokładnie monitorować przyrost masy ciała. Zwykle, począwszy od 28 tygodnia ciąży, waga kobiety może wzrastać średnio o 350–500 g na tydzień. Jeśli przyrost masy ciała przekracza 500 gramów na tydzień, może to wskazywać na zatrzymanie płynów w organizmie, co jest oznaką puchliny.

Cięższym objawem stanu przedrzucawkowego jest nefropatia (uszkodzenie miąższu i aparatu kłębuszkowego nerek), która charakteryzuje się obrzękiem, podwyższonym ciśnieniem krwi i pojawieniem się białka w moczu („białkomocz”). Im więcej białka w moczu, tym gorsze rokowanie stanu przedrzucawkowego. Jak zauważyć nefropatię? Głównym objawem postępującej nefropatii jest zmniejszenie ilości wydalanego moczu. To dość niebezpieczny znak, że kobieta powinna zwrócić uwagę na pierwsze. Najczęściej kobieta najpierw zaczyna się obrzęk, następnie wzrasta jej ciśnienie krwi i dopiero wtedy pojawia się białkomocz.

Ciężkie objawy stanu przedrzucawkowego obejmują rozwój stanu przedrzucawkowego i rzucawki. Są to ostatnie etapy stanu przedrzucawkowego. W przypadku opóźnionej interwencji medycznej takie warunki stanowią zagrożenie dla życia matki i płodu.

Gdy stan przedrzucawkowy jest złamany mikrokrążenie w ośrodkowym układzie nerwowym. Klinicznie, stan przedrzucawkowy, jak również nefropatia, objawiają się w postaci głównych objawów - wysokiego ciśnienia krwi, obrzęku, białka w moczu. Dopiero wraz z rozwojem stanu przedrzucawkowego do tych objawów dochodzą oznaki uszkodzenia układu nerwowego: bóle głowy, niewyraźne widzenie, uczucie migotania much lub „zasłona” przed oczami, nudności, wymioty.

Jeśli ten proces nie zostanie zatrzymany w czasie, wówczas stan przedrzucawkowy zamienia się w rzucawkę - kobieta w ciąży nagle rozwija napady z utratą przytomności, trwającą 1-2 minuty. Eclamsia może być śmiertelna.

Biorąc pod uwagę potencjalne niebezpieczeństwo stanu przedrzucawkowego, w przypadku nawet najmniejszych objawów choroby kobieta powinna natychmiast skontaktować się z ginekologiem położnikiem i szczegółowo opisać jej dolegliwości.

Diagnoza późnej gestozy

Aby wiarygodnie określić, czy występuje stan przedrzucawkowy, nie wystarczy jedna wizyta u lekarza. Konieczna jest dynamiczna obserwacja ginekologa-położnika.

Podczas każdej wizyty u ciężarnego lekarza ciśnienie krwi (BP) na obu rękach, tętno i masa ciała są mierzone automatycznie. Zwiększone ciśnienie krwi powyżej 135/85 może wskazywać na stan przedrzucawkowy. Lekarz ocenia przyrost masy ciała kobiety w ciąży, obecność lub brak obrzęku pyta ciężarną kobietę, czy ilość oddanego moczu zmniejszyła się.

Ponadto, jeśli podejrzewasz stan przedrzucawkowy, wyznaczane są dodatkowe testy i testy:

- kliniczne i biochemiczne badanie krwi;
- analiza moczu;
- USG płodu z Dopplerem, CTG (kardiotokografia) płodu.

Jeśli uzyskane badania i dane z inspekcji powodują podejrzenie stanu przedrzucawkowego (ciśnienie krwi powyżej 135/85, wyraźny obrzęk i duży wzrost masy ciała, białko w moczu), dodatkowe zalecenie:

- codzienne monitorowanie ciśnienia krwi, EKG;
- analiza moczu według Nechiporenko, według Zimnitsky'ego, analiza dziennego moczu na białko;
- hemostasiogram;
- konsultacja okulisty, terapeuty, nefrologa, neurologa.

Leczenie późnej gestozy

Przy łagodnych objawach gestozy - obrzęku, leczenie przeprowadza się ambulatoryjnie. W przypadku nefropatii i cięższych objawów choroby wskazana jest hospitalizacja kobiety ciężarnej do oddziału położniczego.

Przy niewielkim obrzęku i normalnych analizach leczenie stanu przedrzucawkowego ogranicza się do przestrzegania stylu życia i zaleceń żywieniowych.

W przypadku puchliny z ostrym obrzękiem i łagodną nefropatią przepisać:

- środki uspokajające (nalewka z serdecznika pospolitego, waleriana);
- dezagreganty (Trental, Curantil) w celu poprawy właściwości reologicznych krwi;
- przeciwutleniacze (witamina A i E);
- przy rosnącym ciśnieniu krwi stosować leki przeciwnadciśnieniowe o działaniu przeciwskurczowym (Eufillin, Dibazol);
- fitozbory o działaniu moczopędnym.

W ciężkiej nefropatii, stanie przedrzucawkowym i rzucawce leczenie przeprowadza się z udziałem resuscytatora na oddziale intensywnej terapii. Leczenie infuzyjne prowadzi się w celu skorygowania zaburzeń metabolicznych i elektrolitowych - świeżo mrożone osocze, wstrzykuje się reopolyglucynę. Oprócz powyższych grup leków, w ciężkich postaciach gestozy stosuje się również leki przeciwzakrzepowe (heparyna). W celu szybkiej regulacji metabolizmu wody i soli stosuje się diuretyki (Furosemid) zamiast fitosborowa.

We wszystkich postaciach gestozy selektywne sympatykomimetyki (Ginipral) są stosowane w celu zapobiegania zagrożeniu przedwczesnym porodem i niedotlenieniem płodu.

Nie mniej istotne jest pytanie o metodę porodu w stanie przedrzucawkowym.

Jeśli stan kobiety ciężarnej jest zadowalający, a płód nie cierpi, na podstawie danych USG i CTG, poród jest przeprowadzany przez kanał rodny. W przypadku braku efektu terapii cesarskie cięcie jest wskazane w przypadku ciężkich postaci stanu przedrzucawkowego i przewlekłego niedotlenienia płodu.

Leczenie stanu przedrzucawkowego przeprowadza się nie tylko przed porodem, ale także podczas porodu iw okresie poporodowym, dopóki stan kobiety nie zostanie w pełni ustabilizowany.

Odżywianie i dieta dla Gestosis

Styl życia i odżywianie dla gestozy są bardzo ważne dla skutecznego leczenia. W przypadku obrzęku i patologicznego przyrostu masy ciała ciężarna powinna stosować specjalną dietę. Konieczne jest wykluczenie z diety pikantnych, słonych i smażonych potraw. Spożywaj mniej soli. Preferowane są potrawy gotowane, lekko zasolone. Spróbuj jeść żywność pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, a także produkty mleczne, owoce i warzywa. Średnio kobieta w ciąży ze skłonnością do obrzęków powinna spożywać nie więcej niż 3000 kalorii dziennie. Konieczne jest ograniczenie nie tylko konsumpcji żywności, ale także płynów. Musisz pić nie więcej niż pół litra płynu dziennie. Należy zwrócić uwagę na diurezę - ilość emitowanego płynu powinna być większa niż zużyta.

Niepokojący styl życia, stres wywołuje także stan przedrzucawkowy. W drugiej połowie ciąży kobieta powinna spać co najmniej 8-9 godzin dziennie. Jeśli chcesz spać w ciągu dnia, lepiej się położyć, aby odpocząć. Ale jednocześnie siedzący tryb życia może również wywołać stan przedrzucawkowy. Dlatego kobiecie zaleca się codzienne spacery na świeżym powietrzu przez co najmniej godzinę, aby zaangażować się w specjalną kondycję dla kobiet w ciąży.

Środki ludowe na stan przedrzucawkowy

Tradycyjna medycyna w leczeniu gestozy jest bardzo istotna, zwłaszcza gdy puchlina, wiele roślin leczniczych ma działanie moczopędne. W przypadku stanu przedrzucawkowego, herbaty nerkowej, żurawiny lub soku z borówki brusznicy przepisuje się wywar z dogrose. Możesz użyć leków pochodzenia roślinnego, takich jak Canephron lub Cystone. Uspokajająca nalewka z serdecznika pospolitego lub waleriany może być stosowana od 13-14 tygodnia ciąży w celu zapobiegania i leczenia gestozy. W przypadku ciężkich postaci gestozy środki ludowe nie są skuteczne, dlatego stosuje się tylko leki.

Powikłania stanu przedrzucawkowego:

- poród przedwczesny;
- odwarstwienie normalnie umiejscowione łożysko, prowadzące do śmierci płodu;
- niedotlenienie płodu, które również prowadzi do śmierci płodu;
- krwotok i odwarstwienie siatkówki;
- niewydolność serca, obrzęk płuc i mózgu, zawały serca i udary;
- rozwój niewydolności nerek i wątroby, śpiączka wątrobowa.

Zapobieganie stanowi przedrzucawkowemu:

- realizacja funkcji rozrodczych do 35 lat;
- terminowe leczenie chorób przewlekłych wywołujących stan przedrzucawkowy;
- zdrowy styl życia.

Konsultacja ginekologa położnika na temat późnej gestozy:

1. Mam 38 tygodni ciąży. Znalazłem małe białko w moczu i przepisałem kroplówki. Ale nie mam obrzęku i nacisku. Czy potrzebuję leczenia w moim przypadku?
Leczenie w tym przypadku jest konieczne, aby zapobiec rozwojowi nefropatii. Nie jest konieczne, aby występował ucisk lub obrzęk.

2. Mam 37 tygodni ciąży. Już 2 tygodnie w szpitalu z powodu obrzęku i białka w moczu. Pomimo leczenia obrzęk wzrósł, a białko pozostało bez zmian. Co robić
W twoim przypadku najprawdopodobniej stan przedrzucawkowy nastąpi dopiero po porodzie, ale leczenie musi być kontynuowane przed porodem, aby zachować płód. Dla ciebie najważniejsze jest teraz pod nadzorem lekarzy.

3. Czy powinienem iść do szpitala z dużym przyrostem masy ciała?
Jeśli nie ma wyraźnego obrzęku, ciśnienia i białka w moczu, nie jest to konieczne.

4. Normalnie mam ciśnienie 120/80. Gdy wzrośnie do 130/90, głowa jest bardzo obolała. Co robić, co zabrać?
Takie ciśnienie jest górną granicą normy, ale jeśli powoduje to ból głowy, może to wskazywać na powikłanie stanu przedrzucawkowego, dlatego zalecam osobistą konsultację z ginekologiem, a jeśli jest to zalecane, udaj się do szpitala.

5. Czy możliwe jest urodzenie samego stanu przedrzucawkowego lub wykonanie cięcia cesarskiego?
Gestoza nie jest wskazaniem do cięcia cesarskiego. Operacja jest wykonywana tylko w nagłych przypadkach z postępem choroby.

6. Do 28 tygodnia dodałem już 10 kg. Lekarz przepisał Eufillin, ale nie chcę go pić. Wszystkie moje testy są normalne. Czy możesz się obejść bez Eufillin?
Nie można stosować Eufillin tylko wtedy, gdy ściśle przestrzegasz diety i innych zaleceń w celu zmniejszenia objawów stanu przedrzucawkowego.

7. Jakie jest niebezpieczne białko w moczu? Jak to wpływa na płód?
Białko w moczu wskazuje na utratę białka i zaburzenia czynności nerek. Płód w tym przypadku nie ma wystarczającej ilości materiału, aby zbudować własne komórki. Może to spowodować opóźniony rozwój płodu.

8. Ile można pić płynów dziennie w stanie przedrzucawkowym?
W obecności obrzęku - nie więcej niż półtora litra dziennie.

9. Mam obrzęk nóg. Lekarz przepisał Trental. Ale instrukcje mówią o wielu skutkach ubocznych tego leku, boję się pić. Jak Trental wpływa na płód?
Trental jest bezpieczny dla dziecka.

10. Jakie jest dopuszczalne białko w moczu?
Normalne białko w moczu nie powinno być wcale.

http://medicalj.ru/diseases/pregnancy/601-pozdnij-toksikoz-gestoz

Gestosis: Objawy i leczenie

Gestosis (toxicosis) - naruszenie przebiegu normalnej ciąży, które może wystąpić w dowolnym momencie noszenia dziecka. Objawia się wymiotami, zwiększonym ślinieniem, podwyższonym ciśnieniem krwi, obrzękiem i pojawieniem się białka w moczu.

Klasyfikacja wygląda tak:

  • Wczesna gestoza.
  • Późna gestoza (stan przedrzucawkowy łagodny, umiarkowany, ciężki i rzucawka).

Przyjrzyjmy się dokładnie każdemu typowi zatrucia.

Wczesny stan przedrzucawkowy

Są to objawy różnego rodzaju objawów (nudności, wymioty, ślinienie się) w pierwszej połowie ciąży. Występują one z powodu naruszenia wszystkich rodzajów metabolizmu, adaptacji ciała kobiety, zmian w układzie odpornościowym i funkcjonowania mózgu. Jednocześnie występuje maksymalny wzrost hCG (hormonu ciąży). Wczesny stan przedrzucawkowy z mnogimi ciążami i woreczkiem żółciowym jest najcięższy. Czynniki ryzyka obejmują:

  • Zakłócenie systemów odpowiedzialnych za adaptację organizmu (zaburzenia neuroendokrynne, wysokie lub niskie ciśnienie, reumatyczne wady serca).
  • Choroby wątroby, nerek (zapalenie wątroby, zapalenie nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek).
  • Cukrzyca.
  • Zaburzenia psychiczne.
  • Otyłość.
  • Choroby zakaźne.
  • Złe nawyki (alkohol, palenie, narkotyki).
  • Alergie.
  • Odroczone choroby narządów płciowych.

Przejawy wczesnego stanu przedrzucawkowego

Wymioty

Wymioty występują u około 50-80% wszystkich kobiet w ciąży. Jest to przejaw pogwałcenia adaptacji ciała kobiety do ciąży. Wymioty 1-2 razy dziennie bez zakłócania ogólnego stanu kobiety nie dotyczą gestozy. Gdy występują wymioty (10-12 razy dziennie), przejawia się to ogólnym osłabieniem, niskim ciśnieniem krwi, gorączką do 38 ° C i wzrostem częstości akcji serca, co uważa się za oznakę stanu przedrzucawkowego. Długotrwałym wymiotom towarzyszy utrata wody, witamin, wyczerpania i skrzepów krwi. Takie wymioty obserwuje się w 15%.

Łagodne wymioty występują do 3-5 razy dziennie (zwykle na pusty żołądek), któremu towarzyszą nudności, zmniejszony apetyt i normalny stan ogólny, ciśnienie krwi i oddawanie moczu.

Ta forma, w 90% przypadków, przechodzi sama i jest łatwa do leczenia.

Dla umiarkowanego stopnia, wymioty do 10 razy dziennie są typowe, niezależnie od jedzenia, a także nudności, ślinienie, odwodnienie, niskie ciśnienie krwi, tachykardia, zmniejszona diureza (oddawanie moczu) i masa ciała. Także obecna adynamia, apatia, labilność umysłowa. U 5% kobiet może wystąpić nieprawidłowa czynność wątroby.

W ciężkich wymiotach występuje do 20 lub więcej razy dziennie, jedzenie nie zatrzymuje się, jest słaby puls do 120 na minutę, bardzo niskie ciśnienie (80/40), kobieta może stracić 3-5 funtów tygodniowo. Kobieta jest wyczerpana, skóra i błony śluzowe języka, usta są suche, skóra i oczy są żółte, jest nieświeży oddech, zły sen, szybkie zmęczenie, utrata apetytu.

Ślinienie się

Może być obserwowany u wszystkich kobiet w ciąży. Jest to stosunkowo rzadki typ stanu przedrzucawkowego. W zależności od ilości śliny, emitują lekką i ciężką formę, a za postacią - stałą (dzień i noc) i przerywaną (albo znikają, a potem pojawiają się). Łagodna forma nie prowadzi do żadnego naruszenia. Ciężkie może powodować odwodnienie, złe samopoczucie i zaburzenia psychiczne.

Późna gestoza

Są to głębokie naruszenia aktywności ważnych narządów w drugiej połowie ciąży, co objawia się klasyczną triadą objawów - wysokim ciśnieniem krwi, białkiem w moczu i obrzękiem. Częściej po 28 tygodniach ciąży.

Stan przedrzucawkowy

  • Ogólny skurcz naczyń krwionośnych (zmniejsza intensywność wątroby i nerek, co prowadzi do zmian w metabolizmie białek, węglowodanów i tłuszczów, funkcji antytoksycznych i filtracji nerek);
  • Zmiany właściwości reologicznych i krzepnięcia krwi (pogrubienie, zwiększone krzepnięcie);
  • Zmniejszona objętość krwi
  • Zaburzenie krążenia narządów i równowaga woda-sól.

Czynniki ryzyka obejmują:

  • Patologie narządów pozagenitalnych (wątroba, serce, płuca).
  • Obecność stanu przedrzucawkowego podczas poprzedniej ciąży.
  • Wiek ciężarny (poniżej 19 lat i powyżej 30 lat).
  • Otyłość matki, niedokrwistość, złe nawyki, niezrównoważone odżywianie.
  • Wielość, duże owoce, jego hipotrofia.

Eclampsia

Jest to ciężka postać stanu przedrzucawkowego. Charakteryzuje się rozwojem ataków drgawkowych (może nawet kilku) i utratą przytomności. Dzieje się to w okresie prenatalnym (75%) i poporodowym. Przed napadami może wystąpić ostry ból głowy, ból brzucha, wymioty, zaburzenia widzenia i krążenie mózgowe. Istnieje również ryzyko udaru i porażenia pół ciała.

Patogeneza rzucawki

Mechanizm rozwoju jest niedostatecznie zbadany. Teraz jest to postrzegane jako niepowodzenie adaptacyjnych systemów matczynych w zaspokajaniu potrzeb rozwojowych płodu. Gdy pod wpływem czynników negatywnych (choroby wątroby, płuc, wad serca, otyłości, zaburzeń genetycznych, stresu psychoemocjonalnego, infekcji) występuje skurcz małych naczyń we wszystkich narządach, ich funkcja jest zaburzona i rozwija się niedotlenienie tkanek (niedobór tlenu). Obciążenie serca wzrasta, objętość krwi zmniejsza się, wewnętrzna wyściółka naczyń jest uszkodzona, co zwiększa krzepliwość krwi. W wyniku tego w macicy dochodzi do nefropatii i niewydolności przepływu krwi.

Jak rozpoznaje się gestozę?

Diagnoza wczesnej toksykozy nie jest trudna. Charakterystyczna klinika (wymioty pewnej liczby razy, ślinienie się), występowanie objawów w pierwszej połowie ciąży, czynniki ryzyka mogą być obecne. We krwi poziom bilirubiny, leukocytów jest zwiększony, poziom białka jest obniżony, ilość wydalanego moczu dziennie, aceton jest obecny w moczu, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej - hipokaliemia, hipernatremia.

Przy późnej gestozie występują pewne trudności. Przed wystąpieniem objawów trudno jest zdiagnozować. Konieczne jest zwrócenie uwagi na czynniki ryzyka wystąpienia i wykrycie wczesnych objawów (wzrost ciśnienia powyżej 140/90, obrzęk, białko w moczu powyżej 1 g / l., Zwiększenie masy ciała). Główna rola przypisywana jest ciągłemu monitorowaniu kobiet w ciąży, w których systematycznie mierzą one ciśnienie, białko w moczu, masę ciała i obserwują, kiedy pojawia się obrzęk.

W leczeniu bardzo ważne jest określenie nasilenia stanu przedrzucawkowego. Są 3 stopnie:

  • Łatwa forma. Typowe ciśnienie krwi wynosi od 130 do 150, w moczu jest mało białka (do 0,3 g / l), obrzęk obserwuje się tylko na kończynach dolnych, prawidłowej liczbie płytek krwi (znak normalnego krzepnięcia krwi) i kreatyninie (wskaźnik funkcji nerek).
  • Średni kształt. Ciśnienie od 150 do 170, białko w moczu może wzrosnąć do 5 g / l, obrzęk jest już na twarzy, płytki krwi są poniżej normy, kreatynina wzrasta (nerki są zaburzone).
  • Ciężka forma. Ciśnienie od 170 i więcej, białko ponad 5 g / l, puchnięcie w całym ciele (szczególnie w kanałach nosowych, co utrudnia oddychanie), ból głowy, ból brzucha, w wątrobie, w oczach much, ilość moczu, płytek krwi ( ryzyko krwawienia), upośledzenie czynności nerek aż do ich niepowodzenia.

Co to jest niebezpieczna gestoza?

Wczesna gestoza rzadko stwarza zagrożenie dla matki lub płodu. Ale jeśli wymioty są długotrwałe i nie można ich uleczyć, mogą wystąpić nieodwracalne zmiany w organizmie, nawet śmiertelne. Ale zdarza się to bardzo rzadko. Należy zauważyć, że powtarzające się i przedłużające się wymioty kobiet w ciąży mogą prowadzić do groźby przerwania ciąży, stanu przedrzucawkowego, niedotlenienia płodu, zwiększonej utraty krwi podczas porodu i osłabienia aktywności zawodowej. Ponadto, zagrożenie przerwaniem ciąży może wystąpić, gdy uporczywe ślinienie się i obniżenie stanu psychicznego kobiety w ciąży.

Późna gestoza stanowi wysokie ryzyko dla matki i płodu - rozwija się niewydolność nerek, nadnerczy i wątroby, a rozwój płodu i jego śmierć wewnątrzmaciczna są opóźnione. W przypadku braku leczenia rzucawki rozwija się śpiączka eclampic.

Leczenie wczesnej gestozy

Łagodne formy są leczone w domu, a średnie i ciężkie - zawsze w szpitalu. Konieczne jest zapewnienie długiego snu, spokojnej atmosfery, właściwej opieki, właściwej diety. Pokarm w diecie powinien być wzmocniony, łatwo przyswajalny. Po schłodzeniu wziąć małe porcje. Jeśli żywność nie zostanie zatrzymana, zaleca się dożylne podawanie aminokwasów, białek, glukozy i witamin. Zaleca się stosowanie alkalicznej wody mineralnej 5-6 razy dziennie. Po wyeliminowaniu wymiotów można rozszerzyć dietę. Pamiętaj, aby wyznaczyć fizykoterapię (spacery, samo-masaż mięśni górnej połowy ciała, głębokie oddychanie). Musisz także przeprowadzić psychoterapię, która pozwoli przekonać ciężarną kobietę, że wymioty są odwracalne, a ciąża dobrze. Można stosować elektryczną, refleksyjną i akupunkturę, akupunkturę, fitoterapię, aromaterapię (wdychanie przyjemnie pachnących substancji).

Przy zwiększonym wydzielaniu śliny należy przepłukać usta wlewem rumianku, kory dębu, roztworu mentolu. Skórę wokół ust należy smarować kremami ochronnymi, jedzenie należy spożywać w małych porcjach.

Farmakoterapia

  • Leczenie farmakologiczne polega na wprowadzeniu leków przeciwwymiotnych. Hamują centrum wymiotów w rdzeniu. Takie substancje to chlorpromazyna, metoklopramid, epotarazyna (nie zmniejsza ciśnienia, co ma pozytywny wpływ na organizm przy długotrwałych wymiotach), droperidol (ma również działanie uspokajające).
  • Aby wyeliminować odwodnione przepisane roztwory glukozy, roztwory fizjologiczne.
  • Aby poprawić krążenie maciczno-łożyskowe i wymianę gazu płodowego, konieczne jest stosowanie terapii tlenowej i podawanie leków rozszerzających naczynia macicy i płodu (orotan potasu, pentoksyfilina).
  • Aby zmniejszyć wydzielanie śluzu wstrzykiwanego roztworu siarczanu atropiny domięśniowo.

Codziennie kontroluj masę ciała, ilość pijanego i wydalanego płynu. W ciężkiej postaci dodaj preparaty białkowe i aminokwasowe. Wlać około 2-2,5 litra. W najcięższych przypadkach wstrzykuje się hormony (hydrokortyzon, ACTH). Z groźbą poronienia progesteron wstrzykuje się podskórnie przez 7 dni. Wskaźnikiem skuteczności leczenia będzie zwiększenie diurezy, zatrzymanie wymiotów, poprawa stanu pacjenta i zwiększenie masy ciała. Jeśli terapia nie przyniesie żadnego efektu (wymioty nie ustają, skóra żółknie, temperatura wzrasta bez infekcji, pojawia się tachykardia, utrata masy ciała), wskazana jest aborcja.

Leczenie późnej gestozy

Celem terapii jest przywrócenie funkcji życiowych narządów i układu łożyskowego, eliminacja objawów i zapobieganie rozwojowi stanu drgawkowego. W przypadku późnej gestozy pacjent powinien być zawsze hospitalizowany.

Ważne jest przestrzeganie takich przepisów:

  • Normalizacja ciśnienia krwi i objętości krwi.
  • Eliminacja uogólnionego skurczu naczyń.
  • Poprawa przepływu krwi w nerkach.
  • Regulacja równowagi woda-sól, metabolizm, właściwości reologiczne krwi (grubość, krzepnięcie).
  • Zapobieganie niedotlenieniu i niedożywieniu płodu, krwawienie w okresie przed i po porodzie.
  • Normalna praca z odpowiednim znieczuleniem.

Dieta Kobieta w ciąży powinna jeść około 2900-3500 Kcal dziennie, jedzenie powinno zawierać wysoki procent białka, zmniejszoną ilość tłuszczów zwierzęcych, cholesterol, pokarmy, które powodują pragnienie. Musisz uwzględnić odpoczynek po południu, około 2-3 godzin, co poprawia przepływ krwi w łożysku i nerkach.

Leczenie łagodnej późnej gestozy

W przypadku łagodnego nasilenia lek nie zawsze jest przepisywany. Zużycie wody i soli nie jest ograniczone. Jeśli wiek ciążowy wynosi do 37 tygodni, obserwacja w szpitalu dziennym jest możliwa. Główne wskaźniki są monitorowane (ciśnienie, bilans płynów, obrzęk, rejestracja ruchów płodu). W przypadku stabilnego stanu - taktyka oczekiwania. Jeśli jest co najmniej jeden znak umiarkowanego stopnia - kobieta jest hospitalizowana.

Leczenie umiarkowanej późnej gestozy

Z umiarkowanym stopniem stanu przedrzucawkowego przepisują schemat pół-łóżka, ograniczenie stresu fizycznego i psychicznego, dietę, kompleks witamin i pierwiastków śladowych.

Leczenie przeciwnadciśnieniowe. Przy ciśnieniu większym niż 160 podaje się leki przeciwnadciśnieniowe (metoprolol, metyldopa, nifedypina - inne są przeciwwskazane). Ale ciśnienie musi być kontrolowane, ponieważ niskie ciśnienie wpływa na przepływ krwi do płodu i łożyska.

Terapia infuzyjna. Cel - normalizacja objętości krwi, właściwości reologiczne i hemodynamika. Wprowadzić roztwory fizjologiczne (Ringer, 0,9% chlorek sodu), preparaty białkowe.

W przypadku braku efektu terapii przez 7–10 dni wskazana jest aborcja.

Leczenie ciężkiej późnej gestozy

Ciężka stan przedrzucawkowy. Kobieta w ciąży jest hospitalizowana na oddziale intensywnej opieki medycznej, oddzielny oddział przydzielany jest przez całodobowy monitoring, a cewnikowana żyła jest używana do długotrwałej terapii infuzyjnej.

Przypisz ścisły odpoczynek w łóżku. Ciśnienie utrzymuje się na poziomie 150-160 dla zapobiegania krwotokowi w mózgu (preparaty są takie same jak dla średniej postaci). Stosują terapię magnezytową poprzez podawanie siarczanu magnezu w celu utrzymania stężenia magnezu we krwi i zapobiegania stanom napadowym. Terapia infuzyjna pod ścisłą kontrolą.

W tej formie, jeśli leczenie nie działa przez 24 godziny, kobieta w ciąży jest przygotowana do sztucznej aborcji, niezależnie od czasu trwania ciąży. Zaleta porodu poprzez naturalne drogi rodne przy odpowiednim znieczuleniu. Jeśli drogi płciowe są gotowe (szyjka macicy jest wystarczająco dojrzała, a przygotowanie odbywa się poprzez wprowadzenie prostacykliny), poród odbywa się przez drogi rodne. W przeciwnym razie, z niedojrzałością szyjki macicy, postępem podwyższonego ciśnienia i stanem przedrzucawkowym, pogorszeniem płodu, ryzykiem ataku drgawkowego, wykonuje się cięcie cesarskie.

Eklampsja jest leczona bezpośrednio w miejscu skurczów. Kobieta w ciąży jest umieszczona na płaskiej powierzchni po lewej stronie, górne drogi oddechowe są uwolnione, a zawartość jamy ustnej jest wyeliminowana. Dzięki samoczynnemu oddychaniu wdychany jest tlen. W przeciwnym przypadku - sztuczne oddychanie. W tym samym czasie cewnikuje się żyłę i rozpoczyna się leczenie siarczanem magnezu. Po wyeliminowaniu napadów normalizują równowagę wodno-elektrolitową, metabolizm i kwasowość krwi za pomocą terapii infuzyjnej.

Sztuczne przerwanie ciąży rozpoczyna się w trybie pilnym, niezależnie od tego, w którym tygodniu ciąży (jeśli istnieje możliwość za pośrednictwem naturalnego układu płciowego, jeśli nie - cięcia cesarskiego).

Bardzo ważne jest, aby odpowiednio zapewnić opiekę medyczną kobietom w ciąży ze stanem przedrzucawkowym. Ważna jest również pomoc psychologa, ponieważ po takich powikłaniach pojawiają się zaburzenia stresowe.

Okres poporodowy

Po porodzie leczenie późnej gestozy jest kontynuowane, w zależności od stanu kobiety, objawów i danych z badań krwi. Terapia Magnesia jest przepisywana przez co najmniej 24 godziny po porodzie lub ostatnim ataku napadów. Mierzą ciśnienie krwi, EKG, badania krwi i moczu, stabilizują stan. Jeśli wszystko jest w porządku, kobieta zostaje zwolniona.

Zapobieganie toksykozie

Kobiety, które są zagrożone stanem przedrzucawkowym, bardzo ważne jest, aby zaplanować ciążę tak, aby jej rozwój przypada na okres lato-jesień. Konieczne jest obejrzenie się z lekarzem 1 raz w ciągu 2 tygodni w pierwszej połowie ciąży i 1 raz w tygodniu w drugiej. W codziennym życiu powinna panować spokojna atmosfera, ważne jest przestrzeganie zasad zrównoważonej diety, ponieważ zapotrzebowanie na witaminy i mikroelementy wzrasta w czasie ciąży.

Wzrost ciśnienia krwi o 30–40% początkowego poziomu i masy ciała, zwłaszcza po 30 tygodniach, o ponad 400 gramów jest czynnikiem ryzyka, który wymaga szczególnej uwagi. Jeśli pojawi się co najmniej jeden objaw stanu przedrzucawkowego, pilna potrzeba hospitalizacji kobiety na oddziale położniczym.

http://ginekologi-msk.ru/info/zabolevaniya/gestoz/

Leczenie stanu przedrzucawkowego w ciąży we wczesnych i późnych okresach

Poważnym stanem patologicznym podczas ciąży jest stan przedrzucawkowy. Drugie imię to późna toksykoza. Gdy rodzi się płód, choroba ta narusza funkcje narządów wewnętrznych i układów. Stan przedrzucawkowy jest obarczony konsekwencjami dla zdrowia matki i nienarodzonego dziecka, dlatego pacjent potrzebuje pilnej opieki medycznej, możliwa jest hospitalizacja.

Leczenie wczesnej gestozy

Wczesny stan przedrzucawkowy rozwija się do 20 położniczych tygodni ciąży, czemu towarzyszą napady nudności, wymioty, labilność emocjonalna, zmiany smaku i zapachu. F

Leczenie gestozy obejmuje również oficjalne i alternatywne metody, które można stosować niezależnie lub w połączeniu:

  • z poranną chorobą należy pić na pusty żołądek 1 łyżka. woda z cytryną;
  • w celu zmniejszenia liczby napadów wymiotów zaleca się pić rumianek, szałwię;
  • z nadmiernym ślinotokiem jest wymagane, aby wypłukać usta ekstraktem z kory dębu, wyjąć pusty żołądek z krwawnika.

Przy wyborze ziół ważne jest, aby były one bezpieczne dla rozwoju płodu. Ważne jest, aby wyeliminować ryzyko indywidualnej nietolerancji na składniki wybranego leku.

  • podczas odwodnienia: roztwór glukozy, sól fizjologiczna doustna;
  • w celu poprawy krążenia maciczno-łożyskowego i wymiany gazowej płodu: Orotan potasu, pentoksyfilina;
  • z odruchem gagowym: Aminazyna, metoklopramid, eperapazyna, droperidol;
  • zmniejszyć wydzielanie śliny: domięśniowo roztwór siarczanu atropiny.

Nawet leki homeopatyczne są przepisywane za radą lekarza.

  • fizykoterapia (masaż własny mięśni górnej połowy ciała, ćwiczenia oddechowe, spacery);
  • elektryczny;
  • refleksologia;
  • akupunktura (akupunktura);
  • nieinwazyjna hemoterapia;
  • cynkowanie endonasalne.

Dodatkowo ginekolog przepisuje psychoterapię, aby zapobiec rozwojowi zaburzeń psycho-emocjonalnych.

Leczenie późnej gestozy

Większość późnej gestozy rozwija się po 28 tygodniu ciąży położniczej i jest obarczona poważnymi komplikacjami dla zdrowia i życia nienarodzonego dziecka. Kobieta martwi się skokami ciśnienia krwi, obrzękiem i wzrostem stężenia białka w moczu. Jeśli późna toksykoza postępuje w czasie ciąży, zalecenia ginekologa są następujące:

  • przestrzegaj odpoczynku w łóżku, unikaj stresu fizycznego i emocjonalnego;
  • codziennie monitoruj ciśnienie krwi do 4–5 razy dziennie;
  • kontrolować dzienną objętość płynu (co najmniej 2 litry);
  • co 5 dni, aby przejść analizę moczu w celu kontroli białka;
  • sprawdzaj przyrost masy ciała co 4 dni, unikaj oznak otyłości;
  • 1 raz w ciągu 7 dni, aby wykonać pełną morfologię krwi w celu wykrycia poziomu płytek krwi;
  • codziennie monitorować parametry życiowe płodu.

W przypadku późnej toksykozy lekarze przepisują leczenie w domu lub w szpitalu (w zależności od etapu procesu patologicznego). Celem terapii farmakologicznej jest przywrócenie upośledzonych funkcji narządów wewnętrznych i układu płodowego, w celu wyeliminowania wyraźnych objawów stanu przedrzucawkowego, w celu zapobieżenia stanowi drgawkowemu:

http://vrachmedik.ru/2533-lechenie-gestoza-pri-beremennosti.html

Leczenie i zapobieganie stanowi przedrzucawkowemu

Kolejne 6 artykułów na ten temat: Jakie leki mogą i nie mogą być w ciąży

Leczenie i zapobieganie stanowi przedrzucawkowemu

Ze względu na fakt, że rozwój stanu przedrzucawkowego jest bezpośrednio związany z ciążą i łożyskiem, niemożliwe jest całkowite wyleczenie go przed urodzeniem. Ale na szczęście po nich gestosis przechodzi sam.

Łagodne formy nefropatii i wysokie ciśnienie krwi można leczyć w domu. Przyszła mama musi mieć przepisany odpoczynek w łóżku, środki uspokajające i, jeśli to konieczne, leki odciążające.

Kiedy iść do szpitala

Musisz udać się do szpitala, gdy pojawią się następujące objawy:

  • Ciśnienie krwi jest powyżej 140/90 mm Hg;
  • Ból głowy, muchy przed oczami, zawroty głowy;
  • Białko w moczu powyżej 0,033 g / l;
  • Obrzęk nóg dosięga kolan i wyżej.

Leczenie stanu przedrzucawkowego w szpitalu przeprowadza się w kilku obszarach:

  • Zmniejszenie obciążenia układu nerwowego: odpoczynek, środki uspokajające (serdecznik, waleriana);
  • Eliminacja objawów stanu przedrzucawkowego: zmniejszenie ciśnienia (dopegit, dibazol, papaweryna, magnezja), zaprzestanie napadów (magnezja i inne leki), zmniejszenie obrzęku (preparaty ziołowe: brusznica, liście borówki brusznicy);
  • Poprawa przepływu krwi w łożysku i macicy (kuranty, trental itp.);
  • Przywracanie równowagi wody i minerałów w organizmie (stosowanie kroplomierzy z roztworami soli wodnej).

Jeśli wszystkie te środki są nieskuteczne, a stan przedrzucawkowy nadal rośnie i zagraża zdrowiu matki i dziecka, lekarze są zmuszeni uciekać się do wczesnego porodu lub cięcia cesarskiego.

Po wypisie - zapobieganie

Tryb

Kluczowe punkty w leczeniu stanu przedrzucawkowego to odpoczynek dla układu nerwowego i swobodny dostęp tlenu do dziecka. Dlatego lekarze zalecają, aby nie denerwować się, brać serdecznika lub waleriany i chodzić więcej.

Odpoczynek pomaga spać przez co najmniej 8-10 godzin, można zorganizować się i drzemać po obiedzie. W żadnym wypadku nie można załatwić sprawy lub poradzić sobie z władzami w pracy, jeśli podejrzewasz stan przedrzucawkowy. Trzymaj się z dala od konfliktu i zachowaj spokój.

Dieta

Odżywianie stanu przedrzucawkowego powinno być zrównoważone i mieć wystarczającą ilość białka. Nie można wykluczyć z diety mięsa, jaj, produktów mlecznych. Pomimo obrzęku nie należy gwałtownie ograniczać płynu, aby uniknąć zagęszczenia krwi. Musisz pić co najmniej półtora litra wody dziennie. Nie ma sensu w dietach bez soli, ale nie można też opierać się na słonej. Ilość soli nie powinna przekraczać 5–8 gramów dziennie.

Zakaz „leków moczopędnych”

Gdy obrzęk jest w ciąży przeciwwskazany moczopędny. W żadnym przypadku nie wolno przyjmować hipotiazydu, furosemidu i innych leków moczopędnych, ponieważ usuwają one minerały z wodą i zagęszczają krew.

Lekkie zioła moczopędne można stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. Liście żurawiny, ortosyfon, sok żurawinowy, tabletki Canephron mogą zmniejszać obrzęk, ale nie wpływają na przyczynę stanu przedrzucawkowego. Ponadto Canephron działa antybakteryjnie na drogi moczowe, co może być przydatne w odmiedniczkowym zapaleniu nerek.

Pamiętaj, że chociaż wiele ziół wydaje się bezpiecznym lekiem, nie każdy może go używać w czasie ciąży. Na przykład, szeroko rozpowszechnione moczopędne zioła uszy są przeciwwskazane.

Wczesna dostawa

Wczesne dostarczanie jest najbardziej radykalnym i skutecznym sposobem leczenia stanu przedrzucawkowego, ponieważ po urodzeniu wszystkie jego objawy całkowicie zniknęły. Możliwość porodu przedwczesnego zależy od czasu trwania ciąży, dojrzałości szyjki macicy, stanu przepływu krwi w łożysku i dziecku.

Przez okres 37-38 tygodni

Przy wyraźnych objawach stanu przedrzucawkowego i dostatecznej dojrzałości szyjki macicy zaleca się stymulowanie porodu. Dziecko w tym czasie jest już w pełni przygotowane do życia autonomicznego, a matka będzie miała mniej komplikacji.

Przez okres 32–36 tygodni

W łagodnej postaci stanu przedrzucawkowego lepiej jest poczekać, aż dziecko będzie w pełni dojrzałe. W przypadku ciężkiej gestozy przeprowadza się wstępne przygotowanie hormonalne płodu do porodu i wczesnego porodu.

28–32 tygodnie

Narodziny są przeprowadzane tylko z bardzo wyraźnym stanem przedrzucawkowym z groźbą przerwania łożyska lub powikłań matczynych. Przed nimi intensywnie przygotowują płód.

Wybór metody porodu (naturalne lub cesarskie cięcie) zależy od wielu czynników, takich jak previa, stopień dojrzałości szyjki macicy, stan płodu w CTG. W wielu przypadkach możliwe jest urodzenie przez naturalny kanał rodny, bez uciekania się do cięcia cesarskiego.

http://mama.ru/articles/lechenie-i-profilaktika-gestoza/

Jak leczyć stan przedrzucawkowy w czasie ciąży: wiarygodne porady lekarza

Przed rozpoczęciem leczenia gestozy powinieneś zdecydować się na scenę, stopień i klinikę w konkretnym przypadku i na konkretną kobietę. W tym celu warto przypomnieć główne cechy tej choroby.

Leczenie wczesnej gestozy

Główne objawy wczesnego stanu przedrzucawkowego: nudności, wymioty rano, nadmierne ślinienie się (ślinienie się), bezsenność - można leczyć bez leków. Niektóre kobiety są w stanie przetrzeć początkowe objawy, a szklanka wody z cytryną na pusty żołądek pomaga poradzić sobie z objawami. Jeśli okresowe wymioty i mdłości stale się martwią, możesz spróbować zaparzyć herbatę z melisą, miętą lub cytryną. Na śniadanie lepiej jest używać produktów mlecznych: twarogu, kefiru lub sera. Możesz także użyć soków owocowych i jagodowych, napojów owocowych, napojów owocowych lub spróbować wypłukać jamę ustną naparami szałwii, rumianku. Z obfitym ślinieniem, płukaniem krwawnikiem, kora dębu na 10-15 minut przed posiłkami pomoże.

Jeśli wymioty są stałe, nieposkromione, należy skontaktować się z lekarzem, ponieważ ten stan może zagrażać zarówno zdrowiu, jak i zdrowiu dziecka.

We wczesnych stadiach zatrucia nie można lekceważyć poboru wody. Ze względu na obfite wymioty, odwodnienie organizmu wzrośnie, dlatego konieczne jest spożywanie wystarczającej ilości płynu.

W przypadku wystąpienia niewydolności nerek, dystrofii wątroby w pierwszej połowie ciąży i niepowodzenia leczenia w ciągu dnia wskazana jest aborcja. Sposobem na przerwanie ciąży w tak wczesnych terminach (zwykle 6-12 tygodni) jest sztuczna aborcja.

Terapia późna

Sama gestoza w późnych stadiach występuje dość rzadko, według statystyk, około 8% wszystkich ciąż.

Podczas leczenia późnej gestozy przepisuje się ścisły odpoczynek w łóżku, długi sen, brak bodźców i doświadczeń. Zalecane leczenie środkami uspokajającymi: serdecznik, waleriana, opłaty łagodzące. Ponadto należy przestrzegać prawidłowej diety: żywność musi być łatwo przyswajalna, bogata w witaminy, zbilansowana pod względem białka i węglowodanów. Jedzenie owoców, warzyw, wystarczającej ilości napojów owocowych i soków. Czasami zaleca się jedzenie żywności bezpośrednio w łóżku i schłodzone.

Nie warto, w przeciwieństwie do wielu porad w Internecie, zaniedbać stosowanie wody z silnym obrzękiem, ponieważ jest to konieczne, aby wypełnić objętość krwiobiegu.

Leczenie szpitalne

Ultradźwięki - jeden ze sposobów diagnozowania problemów

W późnej gestozie głównym rodzajem leczenia jest hospitalizacja. Wszystkie leki przepisywane na etapie szpitalnym mają na celu zmniejszenie niedotlenienia płodu i normalizację funkcji wewnętrznych systemów ciała kobiety w ciąży.

Podczas leczenia w żaden sposób nie przepisuje się leków moczopędnych, ponieważ zmniejszają one objętość krwi krążącej w organizmie, pogłębiając tym samym istniejące nieprawidłowości i zakłócając krążenie łożyska.

Wyjątkiem jest niewydolność serca i obrzęk płuc, chociaż leki moczopędne są czasami stosowane w tych warunkach (ale tylko pod warunkiem, że pacjent jest stabilny).

Podczas gdy pacjent przebywa w szpitalu, jest ściśle monitorowana, co obejmuje:

  • odpoczynek w łóżku;
  • kontrola ciśnienia krwi 4-5 razy dziennie;
  • kontrola masy ciała (1 raz na 4 dni);
  • monitorowanie pijanego i wydalanego płynu w ciągu dnia;
  • kontrola białka w moczu (dzienna porcja moczu jest sprawdzana co 5 dni, dzienna liczba razy w ciągu 2-3 dni w zależności od stanu pacjenta);
  • analiza moczu co 4-5 dni;
  • pełna liczba płytek krwi, hematokryt 1 raz w ciągu 7-10 dni;
  • badanie przez okulistę;
  • analiza moczu według Nechiporenko raz;
  • EKG raz;
  • monitorowanie funkcji życiowych płodu każdego dnia;

Lekarz może przepisać wiele leków, ale samoleczenie w tej sytuacji jest niedopuszczalne.

Preparaty do leczenia gestozy w późniejszych etapach:

  • Leki przeciwskurczowe (drotaverina, papaweryna)
  • Środki uspokajające (waleriana w 1 tabletce 2-3 razy dziennie)
  • Leki przeciwnadciśnieniowe (metyldopa; metoprolol tylko od drugiego trymestru ciąży, amlodypina od drugiego trymestru ciąży)
  • Leki przeciwarytmiczne (werapamil)
  • Terapia hormonalna (estrogen od 5 do 10 tygodnia ciąży; gestageny od 7 do 8 tygodnia ciąży)
  • Glukokortykosteroidy (mianowane pod kontrolą 17-kortykosteroidów w moczu do 25-36 tygodni ciąży)
  • Antiagregant (w ciągu 3-4 tygodni)
  • Askorutin (pierwsze 3 miesiące ciąży; 16-18, 24-26 i 30-32 tygodni ciąży)
  • Preparaty żelaza

Ważne jest przestrzeganie wszystkich przepisów.

Z fizjoterapii:

  • Centralna elektroanalgia - wpływ prądu pulsacyjnego wysokiej częstotliwości na korę i podkorę mózgu, średni czas trwania procedury wynosi do 30 minut
  • Electrosleep - procedura jest przeznaczona na średni czas od 30 minut do 2 godzin, którego istota polega na wprowadzeniu pacjenta w fazę snu terapeutycznego pod wpływem prądu pulsacyjnego
  • Galwanizacja śródnosowa - elektroforeza za pomocą turund przez zatoki nosowe, poprawia krążenie krwi w mózgu
  • Nieinwazyjna hemoterapia - zaprojektowana w celu zwiększenia wpływu i skuteczności terapii lekowej

Głównym celem leczenia szpitalnego tego typu patologii jest wypełnienie braku płynów w krwiobiegu. Dodatkowo wybierz poszczególne dawki leków przeciwnadciśnieniowych i skompensuj utratę białka w organizmie.

Długość pobytu w szpitalu zależy od nasilenia stanu przedrzucawkowego i obecności jego powikłań. Średnia długość pobytu w szpitalu wynosi od 1 do 2 tygodni.

Przyszła matka zostaje wypisana ze szpitala, gdy jej stan się stabilizuje. Białko zniknie z moczu, ciśnienie krwi zostanie znormalizowane i odpowiednie dawki leków przeciwnadciśnieniowych zostaną wybrane do konkretnego przypadku.

Warto jednak skupić się na tym, że po pobycie w szpitalu kobieta będzie musiała codziennie mierzyć ciśnienie krwi, uważnie monitorować pojawienie się obrzęku i zdawać sobie sprawę, że istnieje szansa, że ​​objawy gestozy powtórzą się.

http://sovdok.ru/?p=7921

Leczenie stanu przedrzucawkowego w szpitalu

Leczenie powinno być uzasadnione patogenetycznie, biorąc pod uwagę stopień zaangażowania w proces patologiczny nerek, wątroby, układu hemostazy, płuc, mózgu, który zależy od ciężkości i czasu trwania stanu przedrzucawkowego, początkowej choroby tła, a także wieku ciążowego, stanu płodu, indywidualnych cech pacjenta (nietolerancja niektóre leki, rodzaj układowej hemodynamiki itp.

Należy unikać Polypromasia, ponieważ u kobiet w ciąży ze stanem przedrzucawkowym czasami przepisuje się więcej niż dwa tuziny leków jednocześnie, co nie tylko powielają się nawzajem, ale może także mieć wzajemnie przeciwny efekt.

Nadzieja na skuteczność leczenia jest możliwa tylko wtedy, gdy się zaczyna, łagodnego stanu przedrzucawkowego.

Terapię należy przepisywać wcześnie, przeprowadzać prawie nieprzerwanie, z łagodnym stanem przedrzucawkowym - stałym, ale do porodu.

W ciężkim stanie przedrzucawkowym leczenie jest kontynuowane w okresie poporodowym przez co najmniej 2-3 dni, pomimo faktu, że objawy stanu przedrzucawkowego po porodzie szybko ustępują.

W przypadku łagodnego stanu przedrzucawkowego po wypisie ze szpitala leczenie należy kontynuować w klinice przedporodowej, a lekarz powinien uważnie monitorować oznaki możliwego pogorszenia się kobiety w ciąży (tak zwany falisty przebieg stanu przedrzucawkowego).

Należy podkreślić, że tempo postępu stanu przedrzucawkowego jest bardzo trudne do zapewnienia. Stan przedrzucawkowy może rozwijać się powoli, ale nie zatrzymuje się w jego rozwoju, podczas gdy ciąża rozwija się, istnieje żywy płód i łożysko. Pogorszenie stanu przedrzucawkowego może czasami wystąpić w ciągu kilku dni (ostre infekcje wirusowe dróg oddechowych, stres, stres solny i wodny, zaostrzenie choroby podstawowej).

Głównym zadaniem leczenia gestozy jest zapobieganie rozwojowi cięższych postaci, przejście początkowych zaburzeń w układzie hemostazy (hipowolemia, hemokoncentracja) do bardziej wyraźnych zmian w nerkach (kłębuszkowa śródbłonka), wątrobie (hipoproteinemia, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych), a następnie do zaburzeń mózgowych (stan przedrzucawkowy, rzucawka) ).

Obecność DIC u pacjenta ze stanem przedrzucawkowym wskazuje na ciężki przebieg tego powikłania.

Ważne jest, aby zapobiec przechodzeniu przewlekłego zespołu DIC (ciężkiego stanu przedrzucawkowego) do stadiów rozwojowych podostrego (stanu przedrzucawkowego) i ostrego (rzucawki), które niosą ze sobą ryzyko krwotoku w mózgu, pęknięcia torebki wątroby i krwawienia koagulopatycznego. To niebezpieczeństwo służy za uzasadnienie przepisywania leków przeciwagregacyjnych i przeciwzakrzepowych, które prowadzą w zapobieganiu i leczeniu stanu przedrzucawkowego.

W ciężkich przypadkach stanu przedrzucawkowego terapię należy skierować nie tylko na leczenie, ale także na przygotowanie, szybkie i staranne poród z powodów zdrowotnych u matki i / lub płodu.

Leczenie zachowawcze szybko postępującego stanu przedrzucawkowego nie może już spowalniać jego przebiegu, dlatego opierając się na wskaźnikach klinicznych i laboratoryjnych w procesie dynamicznej obserwacji, mianowicie postępującym zmniejszeniu liczby płytek krwi, zwiększeniu dziennej utraty białka, wyraźnej hipoproteinemii w osoczu, objawach spożycia koagulopatii i niewydolność łożyska sub- i dekompensowana - należy podjąć decyzję o zakończeniu patologicznej ciąży.

Nie jest to łatwa decyzja, ponieważ konieczne jest uzyskanie „świadomej zgody” samej pacjentki (a czasem jej krewnych). W związku z tym ważne jest, aby być w stanie przekonująco udowodnić rzeczywiste niebezpieczeństwo posiadania chorego dziecka, ponieważ to dziecko jest główną motywacją do niezadowolenia kobiety z przedwczesnego zakończenia ciąży. Podkreśl możliwość wystąpienia ciężkich powikłań lub nawet śmierci pacjenta ze stanu przedrzucawkowego. Wręcz przeciwnie, lekarz powinien stworzyć atmosferę niezawodności wokół kobiety w ciąży, z ufnością co do pomyślnego wyniku.

Teza, że ​​przedłużone przedłużanie ciąży z ciężkim stanem przedrzucawkowym może być niebezpieczna dla życia matki i płodu, dziś jest głównym kierunkiem taktyki postępowania z takimi pacjentami. W ciężkiej gestozie leczenie przeprowadza się na oddziale intensywnej terapii (oddział); kierunek nie tylko na eliminację głównych naruszeń, stabilizację parametrów hemodynamicznych, ale także na przygotowanie do dostawy. Pacjenci z ciężkim stanem przedrzucawkowym nie mogą zostać wypisani ze szpitala przed porodem, tak jak kobiety w ciąży ze stanem przedrzucawkowym o dowolnym nasileniu nie można wypisać w przeddzień porodu.

Zagrożenie przedwczesnym porodem i przedwczesnym dojrzewaniem łożyska u kobiet ze stanem przedrzucawkowym wskazuje na wyczerpanie mechanizmów ochronnych i adaptacyjnych w układzie matka-łożysko-płód, dlatego nie zaleca się przepisywania terapii mającej na celu zachowanie ciąży. Próba przedłużenia ciąży w tych przypadkach może prowadzić do śmierci płodu, co w poprzednich latach nie było tak rzadkie. Badanie ultrasonograficzne powinno podkreślać takie czynniki ryzyka, jak IUUR płodu, zmniejszenie BMD i FPC, „krytyczny” przepływ krwi (brak składnika rozkurczowego), brak wody, oznaki przedwczesnego dojrzewania łożyska.

Wiek ciążowy wynoszący 37 tygodni lub więcej należy uznać za wystarczający do wywołania porodu, ponieważ w ostatnich etapach ciąży, gdy zwiększa się przepuszczalność bariery łożyskowej, szybkość ujemnej dynamiki u pacjenta z gestozą gwałtownie wzrasta.

Ciężkie stan przedrzucawkowy, stan przedrzucawkowy i rzucawka to bezwzględne wskazania do porodu ze względów zdrowotnych ze strony matki i płodu.

Należy wziąć pod uwagę, że proces porodu jest nowym stanem jakościowym, który przypisuje się stresowi, w związku z którym okres ten jest najbardziej niebezpieczny dla stanu przedrzucawkowego i rzucawki.

Jeśli na tle stanu przedrzucawkowego rozpoczyna się przedwczesne oderwanie łożyska, konieczne jest dostarczenie przez cięcie cesarskie, ponieważ w dowolnym momencie nie progresywne oderwanie łożyska może przekształcić się w ostrą postać całkowitą, której towarzyszy poważne krwawienie koagulopatyczne.

Żaden z leków, które są obecnie stosowane w leczeniu FPN, nie zwiększa przepływu krwi w łożysku, dlatego sub-i dekompensowane formy FPN są wskazaniem do porodu (w tym przedwczesnego).

Glukokortykosteroidy, przepisywane w celu zwiększenia syntezy środka powierzchniowo czynnego w płucach płodu, wskazane jest stosowanie od 24 do 34 tygodnia ciąży. Przypisać domięśniowo 12 mg betametazonu, powtórzyć wprowadzenie po 24 godzinach w tej samej dawce. Nawet przy dalszym przedłużaniu ciąży takie leczenie nie stanowi żadnego zagrożenia dla zdrowia. Możesz także przepisać inne glikokortykosteroidy.

W leczeniu kobiet w ciąży ze stanem przedrzucawkowym nie można drastycznie obniżyć ciśnienia krwi, ponieważ może to zaburzać ukrwienie płodu. Leczenie hipotensyjne powinno być poprzedzone hemodilucją normowolemiczną, uzupełnieniem BCC, przyczyniając się do perfuzji łożyska.

Należy wziąć pod uwagę, że występuje krytyczne nadciśnienie, gdy skurczowe ciśnienie krwi wzrasta do 170 mm Hg. Art. i wyższe oraz krytyczne niedociśnienie (zmniejszenie skurczowego ciśnienia krwi do rozkurczowego), w którym zaburzona jest samoregulacja mózgowego przepływu krwi i regulacja napięcia naczyniowego przez ośrodkowy układ nerwowy.

Nagły wzrost ciśnienia krwi podczas stanu przedrzucawkowego do poziomu krytycznego nadciśnienia może spowodować naruszenie przepuszczalności BBB, przedwczesne oderwanie łożyska, odwarstwienie siatkówki i inne powikłania.

Krytyczne niedociśnienie tętnicze zatrzymuje perfuzję w nerkach, upośledza dopływ krwi do mięśnia sercowego, nadnerczy, ścian przewodu pokarmowego (tworzenie narządów uderzeniowych). Podczas leczenia pacjentów z ciężkimi postaciami stanu przedrzucawkowego należy unikać ostrych wahań i spadku ciśnienia krwi.

Antagoniści jonów wapnia (Corinfar, Nifedipine, Verapamil), które są patogenetycznie uzasadnione, są uznawane za odpowiednie leki hipotensyjne do leczenia gestozy w ostatnich latach, ponieważ tłumią przepływ pozakomórkowych jonów wapnia do komórki, w której znajdują się ATPaza i miofibryle. Antagoniści jonów wapnia zapobiegają rozkładowi ATP, który jest związany z tworzeniem energii dla procesu skurczu warstwy mięśniowej tętnic i tętniczek, powodując ogólnoustrojowe rozszerzenie naczyń i zmniejszenie ciśnienia krwi i CRPS.

Nie można mieć nadziei, że którykolwiek z istniejących leków przeciwnadciśnieniowych może z wysokim stopniem pewności zapobiec rozwojowi rzucawki, ponieważ rzucawka nie jest wynikiem tylko krytycznego nadciśnienia, ale wynikiem sumy czynników patologicznych, które przede wszystkim zaburzają mózgowy przepływ krwi, autoregulację mózgowego przepływu krwi, powodując obrzęk cytotoksyczny tkanka mózgowa i ostre (piorunujące) naruszenie jonowej homeostazy w neuronach mózgu.

Podstawową terapią stanu przedrzucawkowego jest infuzja, skierowana albo do hemodilucji, albo do skompensowania brakujących białek i normalizacji układu hemostazy w połączeniu z lekami:

• działanie przeciwpłytkowe, poprawiające reologię krwi, mikrokrążenie i właściwości przeciwzakrzepowe ściany naczyń;

• antykoagulanty do zapobiegania i / lub zmniejszania powstawania mikro skrzepliny i tworzenia DIC;

• roztwory zastępujące plazmę (hydroksyetylowana skrobia - HES, reopo-liglukin, świeże mrożone osocze - FFP, roztwory glukozy z witaminami, ATP, przeciwutleniacze);

• hipotensyjne, normalizujące stan hemodynamiki.

Prowadzą również terapię magnezjową, blokując mechanizm drgawek.

Poza podstawową terapią wymagane są hepatoprotektory, aby poprawić funkcję detoksykacji wątroby.

9.10.2. Preparaty przeciwpłytkowe i przeciwzakrzepowe

W leczeniu kobiet w ciąży ze stanem przedrzucawkowym nacisk kładzie się na powszechne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych i moczopędnych jako głównych (podstawowych) leków o działaniu przeciwagregacyjnym i przeciwzakrzepowym. Należą do nich trental (agapuryna), kuranty, heparyna, małe dawki aspiryny, fraxiparyna, reopolyglukina.

Końcowym efektem działania leków przeciwpłytkowych jest poprawa przepływu krwi, właściwości reologiczne krwi, perfuzja tkanek, dostarczanie tlenu i składników odżywczych.

Środki przeciwpłytkowe (trental, curantil, małe dawki aspiryny) hamują działanie enzymu cyklooksygenazy, zmniejszają syntezę tromboksanu, a tym samym przywracają zaburzoną równowagę w wytwarzaniu i zawartości prostaglandyn w działaniu presyjnym i depresyjnym.

Środki przeciwpłytkowe aktywują plazminogen, poprawiają przepływ krwi, zapobiegają tworzeniu się mikrozakrzepów. Trental dodatkowo działa na błonę erytrocytów, która po zamocowaniu na niej przez CEC staje się sztywna i sztywna. Zwiększając swoją elastyczność, trental przywraca zdolność do deformacji. Erytrocyty, mające średnicę większą niż średnica kapilary, zachowują specyficzny kształt tarczowy i łatwiej wślizgują się w wąską kapilarę, gdzie zachodzą główne procesy wymiany między krwią a tkankami. Trental i kuranty zmniejszają produkcję tromboksanu i agregację płytek, zwiększają aktywność przeciw agregacji śródbłonka i produkcję prostacyklin.

Trental (pentoksyfilina) zmniejsza zdolność płytek krwi i erytrocytów do agregacji, co znacznie poprawia właściwości reologiczne krwi.

Curantil (dipyridamole) zwiększa stężenie cAMP w płytkach krwi, hamuje adhezję i agregację płytek do ściany naczyń.

Zatem środki przeciwpłytkowe są zasadniczo patogenetycznie uzasadnione w leczeniu i zapobieganiu zaburzeniom naczyniowo-krążeniowym, mikrokrążeniu i zaburzeniom hemostatycznym nieodłącznie związanym z późną gestozą.

Aspiryna (kwas acetylosalicylowy) odnosi się do leków, które hamują agregację płytek krwi. Działanie przeciwpłytkowe aspiryny jest najbardziej widoczne w małych dawkach (60–80 mg na dobę), podczas gdy dawki 500–1000 mg wykazują głównie działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Aspiryna w małych dawkach odnosi się do głównych leków przeciwpłytkowych [B. Sidorenko, D. Preobrazhensky, 1998]. Wyższe dawki aspiryny hamują syntezę prostacykliny, podczas gdy niższe dawki blokują cyklooksygenazę i niższą syntezę tromboksanu, utrzymując syntezę prostacykliny.

Kwas eikozopinoenowy (eikonol) jest substancją pochodzącą z niektórych gatunków ryb morskich, należy do klasy wielonienasyconych kwasów tłuszczowych - omega 3. Jest inhibitorem cyklooksygenazy płytkowej, więc nie tworzy się tromboksan, a synteza prostacykliny (silny antyagregant) jest wzmocniona. Ponadto lek obniża ciśnienie krwi i poziom trójglicerydów. Stosować w dawce 10 g dziennie.

Powodem powołania heparyny jest jej zdolność do blokowania miejscowej zakrzepicy i zapobiegania uogólnieniu procesu w całym systemie mikro- i makrokrążenia. Podawanie małych dawek heparyny jest szczególnie skuteczne na początku stanu przedrzucawkowego, ponieważ w postaciach ciężkich lub krytycznych, gdy powstaje przewlekły DIC lub rozwija się faza podostra (ostra), stosowanie heparyny nie zawsze jest skuteczne, a także ryzykowne, ponieważ zmniejsza liczbę liczba płytek krwi.

Heparyna nie przenika przez barierę łożyskową, nie ma działania teratogennego ani innego szkodliwego wpływu na płód, nie jest wykrywana w mleku matki w okresie laktacji, dlatego jego stosowanie u kobiet w ciąży i połogu jest bezpieczne. Lek należy do leków przeciwzakrzepowych o działaniu bezpośrednim i wpływa na prawie wszystkie fazy procesu krzepnięcia krwi. Jest katalizatorem antytrombiny III, 2000–3000 razy (!) Heparyna III - antytrombina III - trombina przyspiesza reakcję interakcji.

Skuteczność heparyny zależy od stężenia antytrombiny III we krwi. Przy niskiej zawartości tego ostatniego heparyna nie działa. Dlatego przepisując heparynę przed leczeniem, przy długotrwałym stosowaniu (5-7 dni), konieczne jest zbadanie zawartości plazminogenu we krwi jako substratu antytrombiny III. Przy wysokim poziomie plazminogenu wystarczy ograniczyć do małych dawek terapii heparyną (10 000 - 20 000 IU dziennie), krótkie kursy (3 dni). Jeśli poziom antytrombiny jest zmniejszony (o 30–50% normy), konieczne jest wstrzyknięcie świeżo mrożonego osocza przed przepisaniem heparyny.

Wraz z właściwościami hipokoagulacji heparyna zwiększa wentylację płuc, blokuje wiele enzymów, hamuje stan zapalny, zwiększa przepływ wieńcowy, aktywuje lipazę lipoproteinową. Po podaniu dożylnym heparyna jest szybko rozprowadzana w tkankach. Częściowo jest niszczona przez heparynazę, a część pozostaje niezmieniona w moczu.

Heparyna jest niebezpieczna do stosowania w ciężkim nadciśnieniu (średnie ciśnienie tętnicze 115-120 mm Hg. Art. I powyżej), ponieważ istnieje zagrożenie udarem krwotocznym w mózgu, powstawanie krwiaka podtorebkowego wątroby.

Przeciwwskazaniami do powołania heparyny są krwawienia dowolnego pochodzenia, skazy krwotoczne, wrzody o różnej lokalizacji, a także ciężkie formy stanu przedrzucawkowego i proces porodu.

W ostatnich latach w miejsce heparyny zastosowano heparyny o niskiej masie cząsteczkowej, fraxiparynę i fragmin. Oni, podobnie jak heparyna, nie przechodzą przez łożysko. Zgromadzone doświadczenie wskazuje na priorytetowe zastosowanie heparyny o niskiej masie cząsteczkowej w porównaniu z konwencjonalną heparyną niefrakcjonowaną.

Zalety heparyny o niskiej masie cząsteczkowej:

• wstrzyknięcie podskórne 1 raz dziennie;

• nie wymaga monitorowania APTT. Wystarczający wzrost VC i VSK w 1,5 ra-for;

• ma lepszą biodostępność, dłuższy okres półtrwania i przewidywalny efekt;

• nie ma takich działań niepożądanych (w porównaniu z niefrakcjonowaną heparyną), takich jak małopłytkowość, krwawienie.

Dawki: Fragmin podaje się w 2500-5000 ME, fraxiparynę - 0,3 ml (2850 ME) lub 0,6 ml (5700 ME).

Czas trwania terapii wynosi 3 dni (pod skórą brzucha).

9.10.3. Hemodynamiczne roztwory zastępujące osocze

Hemodynamiczne rozwiązania zastępujące plazmę obejmują preparaty wytwarzane na bazie naturalnych i sztucznych koloidów.

Wskazaniem do ich stosowania jest hipowolemia, charakterystyczna dla stanu przedrzucawkowego. Jednocześnie, im cięższy stan przedrzucawkowy, tym wyraźniejszy spadek BCC i OCP. Hipoproteinemia wskazuje na wyraźny spadek syntezy białek i prokoagulantów w wątrobie.

Roztwory albumin o niskim stężeniu (2,5-5%) nie mają przewagi nad roztworami sztucznych koloidów. Dlatego bardziej wskazane jest stosowanie roztworów albuminy ludzkiej w wysokich stężeniach (20% i 25%) w przypadku ciężkiej hipoproteinemii (białka krwi poniżej 70 g / l) lub hipoalbuminemii, a także w przypadku niskich wskazań koloidalnego ciśnienia osmotycznego.

Jednakże, w przypadku ciężkiego zespołu obrzęku (zwiększona przepuszczalność naczyń włosowatych, obrzęk płuc, obrzęk mózgu), stosowanie koloidów może zwiększyć zespół obrzękowy, ponieważ albumina łatwo przenika do śródmiąższowej, powodując wzrost ciśnienia onkotycznego i zatrzymywanie wody w przestrzeni międzykomórkowej.

¦ Rozwiązania zastępujące plazmę na bazie dekstranu

Dekstran jest rozpuszczalnym w wodzie polisacharydem zbudowanym z pozostałości glukozy. Dekstrany o niskiej masie cząsteczkowej, które obejmują reopolyglukinę, blokują właściwości adhezyjne płytek krwi i zmniejszają funkcjonalną aktywność czynników krzepnięcia.

Rheopoliglyukin - 10% roztwór dekstranu o niskiej masie cząsteczkowej o zmniejszonej lepkości i średniej masie cząsteczkowej 35 000. Lek zwiększa BCC, jest przepisywany w przypadku zaburzeń mikrokrążenia. Ma właściwość hiperoniczności. Oznacza to, że co 10 ml podawanego leku przyciąga kolejne 10-15 ml płynu tkankowego do łożyska naczyniowego, co powoduje zwiększenie objętości krwi (możliwy wzrost ciśnienia krwi!). Przeciwpłytkowe działanie reopolyglukiny na komórki krwi prowadzi do redeponirovanie krwi z sieci naczyń włosowatych.

Dawkę i szybkość podawania dobiera się w zależności od stanu pacjenta.

Działanie przeciwzakrzepowe reopolyglukiny wynika z jej pozytywnego wpływu na ścianę naczyń, hemodynamikę i stan funkcjonalny układu hemostatycznego. Cząsteczki tego leku przywierają do powierzchni śródbłonka naczyniowego, zwłaszcza w obszarach uszkodzeń, i są również adsorbowane na płytkach krwi i erytrocytach. W rezultacie powstaje warstwa monocząsteczkowa, która zapobiega agregacji płytek i przyleganiu do ściany naczynia. Lepkość krwi i aktywacja jednostki krzepnięcia układu hemostazy są zmniejszone, a skrzepy krwi łatwiej ulegają zniszczeniu. Reopoliglyukin zmniejsza wchłanianie zwrotne moczu, zwiększa diurezę, obniża ciśnienie w tętnicy płucnej i działa rozkurczowo na mięśnie gładkie. Lek jest wydalany przez nerki w ciągu 24 godzin.

Nie zaleca się przepisywania reopolyglucyny pacjentom z ciężką hipoproteinemią (ryzyko wystąpienia nerczyc osmotycznych), nadwrażliwością na leki, alergie i astmę oskrzelową, ponieważ dekstrany mogą powodować reakcje alergiczne, anafilaktyczne i kolaptoidalne.

¦ Zastępujące osocze roztwory oparte na skrobi hydroksyetylowej

W ostatnich latach roztwory przygotowane na bazie hydroksyetylowanej skrobi (HES) stosuje się do eliminacji zaburzeń hipowolemicznych i mikrokrążenia w stanie przedrzucawkowym. Cząsteczka skrobi ma rozgałęzioną strukturę, która pozwala jej być w krążącej krwi przez długi czas, dlatego roztwory HES działają jako masowy stabilizator hemodynamiczny dla hipowolemii, wstrząsu i utraty krwi. HES nie zastępuje funkcji krwi lub osocza, pozwala zmniejszyć lub nawet usunąć długi spastyczny stan tętniczek i zwieraczy przedkapilarnych. Efekt HES jest tymczasowy, obliczany na 4-6 godzin, ale w ciężkich przypadkach umożliwia przeprowadzenie koniecznej terapii korekcyjnej.

HES przywraca równowagę elektrolitową, dostarcza organizmowi glukozy i aminokwasów, które są głównymi źródłami energii, nie powoduje reakcji alergicznych, nie wpływa na układ odpornościowy; Ma właściwość zamykania porów w ścianach naczyń włosowatych, a tym samym przeciwdziałania przenoszeniu płynu z kanału naczyniowego do tkanki, co jest szczególnie ważne w zespole obrzęku. Pomysł, że makrocząsteczki HES mogą „zamknąć” powiększone pory kapilarne, jest oczywiście mechanistyczny, ale ujawniono ochronny wpływ HES na śródbłonek naczyń włosowatych i tłumienie naczyniowych czynników zapalnych.

Roztwory HES, które zawierają 6% i 10% infukoli, stosuje się u kobiet z ciężką nefropatią i stanem przedrzucawkowym, gdy konieczne jest pilne wykonanie cięcia cesarskiego, a czasu na ustabilizowanie ciśnienia krwi jest niewiele.

Przeciwwskazaniami do stosowania rozwiązań tego typu HES są:

• stan nadmiernego nawodnienia, hiperwolemia;

• uszkodzenie nerek ze skąpomoczem i bezmoczem;

• wyraźne zaburzenia krwawienia;

• zwiększona indywidualna wrażliwość na skrobię.

Infukol HES. Roztwory do infuzji infukol HES 6% i 10% to 6% i 10% izotoniczne roztwory syntetycznego koloidu hydroksyetyloskrobi otrzymanego ze skrobi ziemniaczanej. Parametry fizykochemiczne pierwotnej substancji leku Infukol HES 6% zapewniają wysoką skuteczność w hipowolemii i wstrząsie, a także w przypadku hemodilucji terapeutycznej z powodu normalizacji hemodynamiki, mikrokrążenia, poprawy dostarczania i konsumpcji tlenu przez narządy i tkanki oraz odzyskiwania dotkniętych ścian naczyń włosowatych.

Skład i forma uwalniania. Roztwór do infuzji 6% i 10% 100 ml, 250 ml i 500 ml w butelkach; torby polimerowe 250 ml i 500 ml.

Przechowywanie Lek należy przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ° C Infukol HES 6% i 10% należy stosować tylko wtedy, gdy roztwór jest przejrzysty i opakowanie jest nienaruszone.

Mechanizm działania terapeutycznego. Ze względu na zdolność wiązania i zatrzymywania wody, lek wykazuje działanie volemiczne w zakresie 85–100% i 130–140% wstrzykniętej objętości odpowiednio dla 6% i 10% roztworu, który jest stabilnie utrzymywany przez 4-6 godzin, a ponadto poprawia właściwości reologiczne krew poprzez zmniejszenie hematokrytu, zmniejsza lepkość osocza, zmniejsza agregację płytek i hamuje agregację czerwonych krwinek. Infukol HES jest osadzany w komórkach systemu makrofagów bez żadnych toksycznych efektów na wątrobę, płuca, śledzionę, węzły chłonne. Pod działaniem amylazy w surowicy infukol HES jest cięty na fragmenty o niskiej masie cząsteczkowej (poniżej 70 000), które są usuwane przez nerki. Podobieństwo struktury infukolowej HES do struktury glikogenu wyjaśnia wysoki poziom tolerancji i praktyczny brak działań niepożądanych.

Wskazania do użycia. Zapobieganie i leczenie hipowolemii i wstrząsu z powodu interwencji chirurgicznych, ostrej utraty krwi, urazów, oparzeń i infekcji; zaburzenia mikrokrążenia; rozcieńczenie terapeutyczne krwi (hemodilucja).

Dawkowanie i podawanie. Lek infukol HES 6% i 10% jest przeznaczony do infuzji dożylnej. W przypadku braku innych recept, lek infukol HES 6% i 10% podaje się dożylnie, zgodnie z potrzebą zastąpienia objętości krążącego płynu.

Średnie dzienne i maksymalne dzienne dawki leku Infukol HES 6% i 10% wynoszą odpowiednio 33 i 20 ml / kg masy ciała.

Biorąc pod uwagę możliwe reakcje anafilaktyczne, pierwsze 10-20 ml leku infukol HES 6% lub 10% należy podawać powoli, uważnie monitorując stan pacjenta.

Ryzyko przeciążenia układu krążenia należy wziąć pod uwagę, jeśli preparat jest zbyt szybki lub dawka jest zbyt wysoka. Nie mieszaj leku z innymi lekami w tym samym pojemniku lub w tym samym systemie.

Przeciwwskazania. Nadwodnienie, hiperwolemia, niewyrównana niewydolność serca, niewydolność nerek z oligo- lub bezmoczem, alergia na skrobię, kardiogenny obrzęk płuc, krwawienie wewnątrzczaszkowe, wyraźne zaburzenia krwawienia.

Stosować w czasie ciąży. Infukol GEK jest przeciwwskazany w pierwszym trymestrze ciąży.

Efekty uboczne Możliwe reakcje anafilaktyczne na HES; zbyt szybkie podawanie dożylne, a także stosowanie dużych dawek, może prowadzić do upośledzenia hemodynamiki; sporadycznie może wystąpić uporczywy, ale odwracalny świąd; podawanie leku wpływa na wyniki oznaczania aktywności amylazy w surowicy, co nie jest związane z objawami klinicznymi zapalenia trzustki.

Cechy aplikacji. Podaniu leku pacjentom z cukrzycą nie towarzyszy wzrost poziomu glukozy we krwi, w wyniku czego lek Infukol HES 6% i 10% może być stosowany przy prowadzeniu terapii infuzyjnej u pacjentów z tą chorobą.

HAES-steril. XAE-steryl jest dostępny w postaci roztworów HES 6% i 10% o masie cząsteczkowej 200 000.

Formularz wydania. Na 250 ml w butelkach ze szkła i 500 ml w butelkach ze szkła i plastiku; 250 i 500 ml w workach medipur.

Mechanizm działania terapeutycznego. Lek jest stosowany do zastąpienia objętości płynu. Osmolarność roztworu wynosi 309 mosmol / l.

Wskazania do użycia. Hipowolemia i wstrząs (profilaktyka i terapia) z powodu urazów (wstrząsu pourazowego), oparzeń (wstrząsu oparzeniowego), zakażeń (wstrząs zakaźny) i operacji (wstrząs krwotoczny).

Dawkowanie i podawanie. Lek podaje się dożylnie. Ze względu na możliwe reakcje anafilaktyczne, pierwsze 10-20 ml sterylizacji HAE powinno być podawane powoli.

HAE sterylny 6%: dawka nie powinna przekraczać 20 ml / kg dziennie. W wstrząsie krwotocznym lek podaje się z szybkością do 20 ml / kg na godzinę. W szoku septycznym i poparzeniowym szybkość infuzji jest nieco mniejsza i jest ustalana indywidualnie w każdym konkretnym przypadku. U dzieci poniżej 10 lat szybkość infuzji nie powinna przekraczać 15 ml / kg na godzinę. Czas trwania i zakres leczenia zależy od czasu trwania i stopnia hipowolemii. Dzienna dawka wynosi zwykle 500-1000 ml.

Sterylny HAE 10%: dzienna dawka i szybkość infuzji zależą od objętości utraty krwi i hematokrytu. Zazwyczaj 500 ml wlewa się w ciągu 4-6 godzin, 1000 ml w ciągu 8-12 godzin Maksymalna dawka dobowa wynosi 20 ml / kg. Zaleca się, aby hemodilucja (hiperwolemiczna lub normowolemiczna) z zastosowaniem sterylizacji HAE 10% była wykonywana codziennie, w odstępach 7–10 dni.

Reakcje i komplikacje. Nasilenie działań niepożądanych jest mniej wyraźne niż w przypadku infuzji środków zastępujących osocze na bazie dekstranu. Reakcje anafilaktoidalne są możliwe w postaci subiektywnych dolegliwości (ból pleców, nudności, wymioty, kołatanie serca), zaburzenia krążenia, wstrząs i skurcz oskrzeli. Kiedy pojawiają się początkowe objawy złego samopoczucia, lek należy przerwać. Wraz z wprowadzeniem dużych dawek leku może wpływać na układ krzepnięcia krwi.

Przeciwwskazania. Ciężka patologia czynności nerek, nieprawidłowości układu hemostatycznego, ciężka niewydolność serca zastoinowej genezy, I trymestr ciąży.

W przypadku stosowania roztworów opartych na HES u pacjentów ze stanem przedrzucawkowym konieczne jest dodatkowe wlew świeżego mrożonego osocza; zgodnie z wskazaniami (niedokrwistość, utrata krwi) - masa erytrocytów z powodu negatywnego wpływu na układ hemostatyczny. Udowodniono [Bolat J., 1992], że roztwory oparte na HES zmniejszają aktywność czynnika VIII, czynnika von Willebranda, zwiększają szybkość czasu protrombinowego, czas trwania krwawienia i zakłócają agregację płytek.

Należy podkreślić, że transfuzja FFP jest wykonywana tylko przy znacznej koagulopatii i hipoproteinemii (60 g / l i poniżej) w celu przywrócenia czynników osocza, wyeliminowania hipoproteinemii. Jednocześnie konieczne jest podawanie małych dawek heparyny (1000 U / dobę lub mniej).

Obecnie wskazania do podawania roztworów albuminy są ograniczone, ponieważ rozwiązania HES drugiej generacji (infukol HES 6% i 10%) zapewniają wystarczające możliwości utrzymania ciśnienia onkotycznego.

Jeśli chodzi o stosowanie mieszaniny glukozonowakainy składającej się z 10% roztworu glukozy i 0,25% roztworu nowokainy w równych proporcjach, jest ona rozpoznawana tylko przez krajowych położników. Główną motywacją do powszechnego stosowania tej mieszaniny w stanie przedrzucawkowym jest zdolność Novocain do „wyłączenia” pól receptora naczyniowego, zmniejszenia skurczu naczyń i nasilenia reakcji immunologicznych. A. A. Vishnevsky (1974) i inni autorzy podkreślili, że Novocain ma stabilizujący wpływ na błonę neuronów, zmniejszając ich nadmierne pobudzenie; zwęża pojemnościowe (żylne) naczynia mikrokrążenia, stymuluje procesy redoks. W oparciu o nasze własne doświadczenie kliniczne, mieszanina glukozonowokainy powinna być stosowana w połączeniu z trentalem. W czystej postaci do leczenia stanu przedrzucawkowego jest mało skuteczne.

9.10.4. Leki przeciwnadciśnieniowe

Integralną częścią leczenia kobiet w ciąży ze stanem przedrzucawkowym jest leczenie przeciwnadciśnieniowe. Wybór leków przeciwnadciśnieniowych stosowanych w praktyce położniczej jest bardzo duży: diuretyki (hypotiazyd, aldactone, aryton, furosemid); środki sympatolityczne (oktadyna); środki centralnego działania (dopegit, klonidyna); środki rozszerzające naczynia (apressin); inhibitory syntezy angiotensyny II (kaptopryl); gangliobloki (benzoheksonium, pentamina) i inne Punkty stosowania ich działania są bardzo różne, chociaż efekt jest jednokierunkowy (hipotensyjny). Niektóre leki wpływają na pojemność minutową serca, inne na opór naczyniowy, inne blokują przekazywanie impulsów nerwowych.

Diuretyki stosuje się u kobiet w ciąży z zespołem obrzęku i nadciśnieniem, jednak przy późnej gestozie dodatkowo zmniejszają objętość osocza, nasilają hipowolemię, nasilają perfuzję łożyska. Dlatego obecnie prawie nie stosuje się ich u kobiet w ciąży ze stanem przedrzucawkowym, z wyjątkiem rzucawki (obrzęku mózgu).

Blokery adrenergiczne hamują unerwienie współczulne nie tylko naczyń i serca, ale także mięśniówki macicy, co powoduje zmniejszenie pojemności minutowej serca i napięcia macicy, przekrwienie żylne, zmniejszenie przepływu krwi tętniczej.

Środki działania centralnego mogą powodować hipotonię ortostatyczną, zaburzenia autoimmunologiczne (niedokrwistość hemolityczna, przewlekłe uszkodzenie wątroby), zmniejszenie pojemności minutowej serca, chociaż leki z tej serii - klonidyna (klonidyna, hemiton, katapresan) - są szeroko stosowane w gestozie. Zapisana wartość terapeutyczna dibazolu w połączeniu (lub bez niego) z roztworem chlorowodorku papaweryny. Jednak papaweryna przyczynia się do zastoju żylnego, co należy wziąć pod uwagę przy wyborze kompleksu leków.

Na całym świecie w celu natychmiastowej pomocy w nadciśnieniu tętniczym ze stanem przedrzucawkowym stosuje się następujące leki.

Apressin (hydralazine). Weź frakcję 5 mg, aby uzyskać działanie przeciwnadciśnieniowe, lub 20 mg podaje się dożylnie (60 mg na dobę). Myogeniczny środek rozszerzający naczynia. Ma bezpośredni wpływ na tętniczki. Hamuje enzymy biorące udział w transporcie ATP, zmniejsza syntezę tromboksanu. Zmniejsza okrągłą szyję, przyczynia się do częstoskurczu i zwiększa pojemność minutową serca, zwiększa przepływ krwi przez nerki i mózg. Wymagane jest monitorowanie ciśnienia krwi.

Diazoksyd. Wstrzyknięty dożylnie podczas monitorowania ciśnienia krwi. Pochodna benzotiazynowa. Ma konkurencyjny antagonizm z jonami wapnia w mięśniach gładkich tętniczek. Powoduje zmniejszenie OPSS, przyczynia się do częstoskurczu i zwiększenia pojemności minutowej serca. Ma wyraźne działanie tokologiczne, powoduje hiperglikemię, wzrost przepływu krwi w mózgu. 90% wiąże się z białkami osocza, więc konieczne jest szybkie wprowadzenie. Maksymalna pojedyncza dawka 150 mg. W przypadku braku efektu po 5-15 minutach, lek jest ponownie podawany w tej samej dawce.

Najbardziej akceptowalnym sposobem jest nieselektywny dojelitowo (bloker a1 i a2-adrenergiczny obzidan (anaprylina) w stężeniu 20-60 mg / dobę z hiperdynamicznym typem krążenia krwi i częstością akcji serca powyżej 100 w ciągu 1 minuty.

Labetalol -? -,? 1- i 2-bloker, stosowany w dawce 200 mg kroplówki, zmniejsza aktywność OPSS i reniny.

W ostatnich latach zmieniono kwestię priorytetu i zbyt szerokiego stosowania różnych leków przeciwnadciśnieniowych w łagodnym stanie przedrzucawkowym. Próby obniżenia ciśnienia krwi do wartości normalnych (110/70 - 120/80 mm Hg) tylko z ich pomocą nie przerywają dalszego rozwoju stanu przedrzucawkowego, zniekształcają zwykły obraz kliniczny, często pogarszają płód, zwłaszcza jeśli ma on miejsce wewnątrzmacicznego opóźnienia wzrostu. Umiarkowanie ciężkie nadciśnienie (140/85 - 150/90 mmHg) w warunkach upośledzonego mikrokrążenia i przewlekłego niedotlenienia jest uważane przez wielu autorów za mechanizm zachowujący wymagany poziom przepływu krwi macicy i płodu i łożyska.

Niesystematyczne, wieloskładnikowe leczenie przeciwnadciśnieniowe może powodować zespół „kradzieży” mózgu, serca, nerek i nadnerczy. A co najważniejsze, nie eliminuje głównych czynników patogenetycznych nadciśnienia w stanie przedrzucawkowym. Przypomnijmy, że główne to: upośledzony przepływ krwi przez łożysko; zwiększona produkcja reniny, aktywacja układu renina-angiotensyna; zmiana produkcji i stosunek depagatora i prostaglandyn presyjnych w kierunku przewagi tych ostatnich; zwiększenie przepuszczalności ściany naczyniowej, zmniejszenie stężenia bcc, otsp, zmniejszenie ciśnienia onkotycznego w osoczu, co powoduje i utrzymuje długi skurcz tętniczek i tętnic, pogarszając nieregularności w ogniwie mikrokrążenia. Dlatego jako podstawową terapię stanu przedrzucawkowego należy przede wszystkim podać roztwory koloidalne do infuzji w celu przywrócenia BCC, a następnie przepisać leki przeciwnadciśnieniowe.

Z drugiej strony, leczenie ciężkiego nadciśnienia tętniczego musi się rozpocząć od jednoczesnego wlewu i leczenia hipotensyjnego. W przypadku krytycznego nadciśnienia tętniczego (skurczowe ciśnienie krwi 170 mmHg i więcej) konieczne są przede wszystkim leki przeciwnadciśnieniowe.

Do leczenia stanu przedrzucawkowego obecnie najbardziej odpowiednie zastosowanie antagonistów jonów wapnia (nifedypina, werapamil, finoptina), które u kobiet w ciąży prowadzą do szybszej normalizacji ciśnienia krwi z powodu ukierunkowanego zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego. Antagoniści jonów wapnia poprawiają perfuzję ważnych narządów (mózg, serce), rozszerzają naczynia krwionośne nerek, zwiększają diurezę, poprawiają funkcję skurczową mięśnia sercowego. W przeciwieństwie do innych leków przeciwnadciśnieniowych, antagoniści jonów wapnia nie powodują znaczących zmian metabolicznych, wzrostu poziomów aldosteronu we krwi, a także zmniejszają uszkodzenie ściany naczyniowej: tj. Są najbardziej odpowiednie patogenetycznie.

Zalety antagonistów jonów wapnia polegają również na tym, że zmniejszenie nadciśnienia występuje proporcjonalnie do dawki leku, bez powodowania zbyt ostrego spadku ciśnienia krwi i hipotonii ortostatycznej. Łatwo wybrane dawki terapeutyczne i podtrzymujące, które nie zmniejszają pojemności minutowej serca i objętości minutowej, nie naruszają rytmu dobowego zmian ciśnienia krwi w ciągu dnia.

Monoterapia antagonistami jonów wapniowych ma niewątpliwe zalety w porównaniu z połączoną terapią hipotensyjną, ponieważ ma mniej działań niepożądanych związanych z oddziaływaniem dwóch lub trzech leków, ma mniej szkodliwe działanie na organizm.

Wysokie krytyczne nadciśnienie (ciśnienie tętnicze 170/110 mmHg i wyższe) może spowodować załamanie autoregulacji przepływu krwi w mózgu, zwłaszcza na tle przewlekłego niedotlenienia i zaburzeń metabolicznych tkanki mózgowej.

Ze względu na fakt, że mózg nie ma zasobów energii, jego reakcja błyskawiczna na niedotlenienie jest inna niż w innych narządach. Zakłócenie autoregulacji i redystrybucja przepływu krwi między istotą szarą i białą mózgu może wystąpić bez względu na stopień wzrostu układowego ciśnienia tętniczego (rzucawka z relatywnie niskim nadciśnieniem).

Najczęściej występuje to podczas długotrwałego stanu przedrzucawkowego, a także u kobiet w ciąży z chorobami naczyniowymi. Początkowo tłumili biosyntezę prostacykliny, więc przewlekła niedotlenienie, zmiany ciśnienia barometrycznego, wahania ciśnienia krwi układowej, stres związany z dostarczaniem i inne czynniki prowokujące mogą powodować ciężkie zaburzenia krążenia z zaburzoną dynamiką hemolityczną.

Aby stworzyć stan neuroleptanalgii, zaleca się wprowadzenie droperidolu i seduxenu przed długotrwałą terapią infuzyjną, po której ciężarna kobieta doświadczy ogólnego letargu, stanu psycho-emocjonalnego odpoczynku.

Terapia magnezowa w leczeniu nadciśnienia tętniczego podczas stanu przedrzucawkowego stosowana jest na świecie od prawie 100 lat (od 1906 r.), W naszym kraju od 1930 r. [Brovkin D. P., 1930; V. V. Stroganov, 1934]. Magnez jest najważniejszym kationem wewnątrzkomórkowym i ma zróżnicowany wpływ na organizm. Siarczan magnezu ma następujące właściwości: przeciwdrgawkowe, hipotensyjne, uspokajające, rozkurczowe, moczopędne, co pozwala na jego stosowanie w leczeniu kobiet w ciąży i połogu. W odniesieniu do jego powołania przy porodzie, należy wziąć pod uwagę jego negatywne właściwości: niebezpieczeństwo depresji oddechowej u matki i noworodka, zmniejszone napięcie i aktywność skurczową macicy oraz możliwość krwawienia hipotonicznego w okresach poporodowych i poporodowych. Ponadto może rozwinąć się słabość do pracy. Łożysko jest przepuszczalne dla magnezu, więc noworodek może mieć objaw hipermagnezemii (słaby płacz dziecka lub jego brak, letarg, hiporefleksja, depresja oddechowa, spowalniające uwalnianie smółki). Terapia Magnesia jest stosowana tylko w ciężkich stanach przedrzucawkowych, stanach przedrzucawkowych i rzucawce.

9.10.5. Leczenie stanu przedrzucawkowego, w zależności od ciężkości

9.10.5.1. Mild Gestosis Treatment

Hospitalizacja w szpitalu położniczym (lub szpitalu dziennym) jest obowiązkowa dla:

• pogłębione badanie (ocena ciężkości stanu przedrzucawkowego, funkcji układu łożyskowego, nerek, wątroby, układu hemostazy);

• wykrycie choroby tła;

• leczenie FPN lekami przeciwpłytkowymi;

• normalizacja metabolizmu wody i soli, poprawa przepływu krwi, mikrokrążenie, zapobieganie rozwojowi DIC i IUOR płodu.

Przeprowadź następujące badania:

• całkowita liczba krwinek, hematokryt, hemoglobina, liczba płytek krwi;

• analiza moczu;

• ilość białka w dziennym moczu;

• biochemia krwi (białko, frakcje białkowe, bilirubina, cholesterol, mocznik, kreatynina, K +, Na +, Ca2 +, Mg2 + elektrolity);

• pomiar ciśnienia krwi 2-3 razy dziennie, ocena średniego ciśnienia tętniczego;

• fetometria, dopplerometria, łożysko;

• oznaczanie antytrombiny III.

Wszystkie parametry laboratoryjne są określane raz w tygodniu, jeśli to konieczne - poszczególne wskaźniki są częściej badane.

Zaleca się, aby leczenie kobiet w ciąży z łagodnym stanem przedrzucawkowym było dłuższe i bardziej intensywne niż wcześniej zaakceptowano.

Odpowiednie leczenie umożliwia spowolnienie postępu patologii do czasu pojawienia się licznych zmian w ważnych narządach, spowodowanych naruszeniem właściwości przeciwzakrzepowych śródbłonka ściany naczyń, nadkrzepliwością, zmniejszeniem BCC, wzrostem przepuszczalności ściany naczyniowej.

Konieczna jest terapia infuzyjna w leczeniu łagodnego stanu przedrzucawkowego, ponieważ pozwala ona wyeliminować wyżej wymienione powikłania, a także przywrócić BCC.

Terapia infuzyjna obejmuje:

• leki przeciwpłytkowe (trwające 5 ml w izotonicznym roztworze chlorku sodu 500 ml lub w 10% roztworze glukozy - 500 ml z kwasem askorbinowym 5% - 5,0 ml - 2 razy w tygodniu).

• leki przeciwzakrzepowe (reopoliglyukin 400,0 ml z 5000 IU heparyny w ilości 100 ml / h) - 1 raz w tygodniu.

Małe dawki heparyny wstrzykuje się pod skórę brzucha w dawce 2500 jm / dobę przez 3-5 dni. Małe dawki heparyny pozwalają utrzymać stężenie we krwi w granicach 0,2 U / ml, co jest optymalne dla aktywacji antytrombiny III. Nie ma powikłań krwotocznych.

Tak więc terapia infuzyjna jest przeprowadzana 3 razy w tygodniu przez 2-3 tygodnie. Ponadto leki przeciwpłytkowe są przepisywane w postaci tabletek: 10 mg 2 razy na dobę lub 25 mg 2 razy dziennie.

W łagodnym stadium wystąpienia stanu przedrzucawkowego zaleca się przepisywanie hepatoprotektorów - Essentiale Forte, 2 kapsułki 3 razy dziennie z posiłkami przez 4 tygodnie.

Jeśli to konieczne (według wskazań) zalecam nalewki z serdecznika pospolitego, waleriany, „kojące” zioła zbierające.

Z nadciśnieniem w granicach 140/90 do 150/100 mm Hg. Art. wyznaczyć:

euphyllinum na 0,15 g 2 razy lub

papaweryna 0,04 g 2 razy, lub

Dibazol 0,02—0,05 g 2-3 razy,

lub jeden z preparatów antagonistów jonów wapnia:

nifedypina 10 mg 2 razy lub werapamil 80 mg 2 razy.

Aby uniknąć polpragmazy w leczeniu łagodnego stanu przedrzucawkowego, do terapii infuzyjnej dodaje się jeden lek przeciwagregacyjny. Leki przeciwnadciśnieniowe są również korzystne w postaci monoterapii jednego z antagonistów jonów wapnia. Jednocześnie nie należy przepisywać więcej niż 3-4 leków.

Podczas leczenia heparyną konieczne jest wprowadzenie pierwszego dnia roztworu FFP w ilości 200-250 ml, co pozwala na zwiększenie poziomu antytrombiny III we krwi.

Terapia szpitalna jest prowadzona przez co najmniej 2 do 3 tygodni. Ponadto, wraz z poprawą stanu i normalizacją klinicznych parametrów laboratoryjnych, możliwe jest wyładowanie i dalsza stała terapia w klinice przedporodowej do czasu dostawy.

W klinice przedporodowej kontynuują leczenie środkami przeciwpłytkowymi (kurs trwający co najmniej 4 tygodnie), środkami przeciwzakrzepowymi (małe dawki aspiryny), hepatoprotektorami (kurs trwający co najmniej 4 tygodnie) i witaminami (kwas foliowy w dawce 5 mg / dobę, witamina E w dawce 300 mg / dobę).

Jeśli u pacjenta występuje nadciśnienie jako tło dla rozwoju stanu przedrzucawkowego, kontynuuj stosowanie jednego z leków przeciwnadciśnieniowych. W obecności odmiedniczkowego zapalenia nerek monitoruj analizę moczu. W przypadku wystąpienia reakcji alkalicznej i wtrąceń patologicznych, przepisuje się sok żurawinowy, sok cytrynowy, terapię przeciwzapalną. Obecność choroby pozagenitalnej wymaga odpowiedniego leczenia.

Szczególną uwagę w leczeniu stanu przedrzucawkowego przypisuje się identyfikacji i leczeniu FPN.

Pod koniec każdego tygodnia leczenia szpitalnego konieczna jest ocena skuteczności terapii, wyników badań klinicznych i badań laboratoryjnych, co znajduje odzwierciedlenie w przełomowym epicrisis.

Przy wypisie ze szpitala zalecają przestrzeganie reżimu leczenia i ochrony, ograniczenie stosowania soli kuchennej (3-4 g / dzień), pomiar diurezy i ciśnienia krwi. W raporcie dotyczącym absolutorium dla lekarza prowadzącego konsultacje kobiece należy podać niezbędne zalecenia dotyczące leczenia. Podkreśl potrzebę obowiązkowej hospitalizacji z nawrotem objawów stanu przedrzucawkowego.

9.10.5.2. Leczenie umiarkowanej gestozy

Hospitalizacja jest obowiązkowa, ale bez opcji zwolnienia. Pobyt w szpitalu jest niezbędny do intensywnego kompleksowego leczenia i dostawy.

Cele hospitalizacji to:

• ocena nasilenia stanu przedrzucawkowego;

• identyfikacja choroby tła, która określa specyfikę przepływu pensjonatu;

• badanie hemostazy, czynności nerek i wątroby;

• ocena układu płodowego (płodu);

• decydowanie o możliwości przedłużenia ciąży i wyboru optymalnego czasu na poród;

• przygotowanie do porodu, z uwzględnieniem czynników wymienionych powyżej, jak również sytuacji położniczej (prezentacja płodu, stan kanału rodnego, dojrzałość płuc, dodatkowe czynniki ryzyka);

• wybór metody dostawy.

Przy ocenie nasilenia stanu przedrzucawkowego należy zwrócić uwagę na czas trwania ciąży, w którym pojawiły się objawy tego powikłania i czas trwania jego przebiegu. Wczesny początek i czas trwania stanu przedrzucawkowego w dużej mierze determinują jego nasilenie.

Przy podejmowaniu decyzji o przedłużeniu ciąży należy wziąć pod uwagę objawy ultrasonograficzne dojrzałości łożyska i ich zgodność z okresem ciąży. W przypadku przedwczesnego dojrzewania łożyska możliwa jest poród przedwczesny lub nawet śmierć płodu.

Analizując uzyskane badania laboratoryjne, należy wziąć pod uwagę nie tylko obecność DIC, ale także etap jego rozwoju: przewlekłą, koagulopatię konsumpcyjną, podostrą.

Oprócz standardowego badania zalecanego dla stanu przedrzucawkowego, użyj dodatkowych metod w ocenie czynności nerek:

• analiza moczu według Zimnitsky'ego, odzwierciedlająca funkcję koncentracji nerek;

• Rozpoznanie niewydolności nerek jest szczególnie ważne. Aby to zrobić, oceń względną gęstość moczu. Przy gęstości 1,008-1,010 występuje głęboka upośledzona czynność nerek, o czym świadczy zwiększona zawartość resztkowego azotu, mocznika i kreatyniny we krwi (dowód niewydolności nerek);

• określenie dziennej utraty białka z moczem. Utrata białka w zakresie 1-3 g / dzień wskazuje na możliwość kłębuszkowego zapalenia nerek, uszkodzenie przesączania kłębuszkowego nerek;

• obecność leukocytów w moczu (5-20 lub więcej w polu widzenia) powoduje podejrzenie odmiedniczkowego zapalenia nerek. Cylindry (szkliste, ziarniste) charakteryzują porażkę miąższu nerki. Mikrohematuria jest podejrzana w przypadku kłębuszkowego zapalenia nerek.

Ciężkie stan przedrzucawkowy jest najczęściej łączony, rozwijając się na tle nadciśnienia lub choroby nerek, dlatego konieczne jest zidentyfikowanie charakteru leżącej u podstaw patologii.

Aby ocenić czynność wątroby, konieczne jest określenie parametrów biochemicznych, aby ocenić nie tylko obecność hipoproteinemii, ale także spadek zawartości albuminy. Jeśli jego ilość jest mniejsza niż 40%, oznacza to zmniejszenie syntezy drobno zdyspergowanej frakcji białkowej, a także utratę albuminy w moczu, zmniejszenie funkcji wątroby i nerek.

Wskaźniki laboratoryjne krwi i moczu z umiarkowanym stanem przedrzucawkowym szacuje się co najmniej 2-3 razy w tygodniu.

Im cięższe jest stan przedrzucawkowy, tym krótszy jest okres leczenia od przyjęcia do szpitala po poród.

Leczenie umiarkowanej gestozy ma na celu:

• przywrócenie BCC, CPV, normalizacja układu hemostatycznego, a tym samym poprawa funkcji nerek, wątroby, układu płodowego;

• Poprawiona funkcja wątroby. Terapia infuzyjna obejmuje:

• reopoliglyukin 400 ml z trental 5 ml;

• roztwór glukozy 10% - 200,0 ml z Essentiale - 5,0 ml i roztwór kwasu askorbinowego 5% - 5,0 ml;

• świeże mrożone osocze - 250,0 ml;

• infukol 6% - 200,0 ml (lub inny preparat HES);

• podawanie heparyny podskórnie w 2500–5000 jm po 6 godzinach przez 3 dni lub fraxiparynie 0,3 ml (2850 jm) 1 raz dziennie przez 5 dni;

• mieszanina glukozonowakainy - 200,0–400,0 ml.

800–1200 ml roztworów podaje się dziennie. Długotrwała terapia infuzyjna (przez 4-6 godzin) przeprowadzana jest „pod ochroną” droperidolu 10 mg, seduksenu 10 mg.

W ciągu dnia pacjent przyjmuje jeden z leków przeciwpłytkowych (200 mg 2-3 razy lub kuranty 100 mg 2 razy), a także Essentiale (2 kapsułki 3 razy z jedzeniem).

Dożylnie podaje się roztwór aminofiliny 2,4% o 5,0 ml.

W nocy - domięśniowo seduxen 10 mg lub Relanium 10 mg lub siabazon 10 mg.

Przy utrzymującym się nadciśnieniu (rozkurczowe ciśnienie krwi 100-105 mm Hg. Art.) - klonidyna 0,01% -0,5-1,5 ml lub metyldopa (leczenie należy zaplanować na dobę).

Należy podkreślić, że leczenie nadciśnienia tętniczego u kobiet w ciąży ze stanem przedrzucawkowym należy przeprowadzać wyłącznie na tle terapii infuzyjnej, refundacji BCC lub VCP. Pomimo normalizacji ciśnienia krwi postępuje stan przedrzucawkowy. Nadmierne obniżenie ciśnienia krwi jest niebezpieczne dla płodu.

Skuteczność innych terapii, takich jak stosowanie heparyny, aspiryny, donorów tlenku azotu, plazmaferezy, terapii tlenowej, z umiarkowaną gestozą pozostaje niepotwierdzona.

W przypadku umiarkowanej gestozy leczenie łączy się z przygotowaniem do porodu. Aby przygotować płód do porodu, przepisuje się deksametazon (domięśniowo w dawce 12 mg dwa razy w odstępie 12 godzin), co przyspiesza dojrzewanie płuc płodu. Wczesne porody wykonuje się zazwyczaj przez cesarskie cięcie.

Bardzo ważne jest, aby prawidłowo ocenić nasilenie stanu przedrzucawkowego i nie przyjmować ciężkiej postaci stanu przedrzucawkowego z nietypowym przebiegiem stanu przedrzucawkowego o umiarkowanym nasileniu, w którym można kontynuować ciążę w ciągu 1-2 tygodni.

W tym celu należy zwrócić uwagę na okres ciąży, kiedy pojawiły się objawy stanu przedrzucawkowego, czas trwania jego przebiegu, stopień IUGR płodu, objawy patologii wielonarządowej i obecność wyraźnego DIC (przewlekły przebieg).

Terapię infuzyjną przeprowadza się codziennie przez 3-5 dni, po czym przeprowadza się konsultacyjną ocenę stanu kobiety w ciąży i jej płodu, aby zdecydować, czy można kontynuować ciążę lub wczesną poród.

Jeśli zostanie podjęta decyzja o cięciu cesarskim, operację przeprowadza się w zaplanowany sposób pod znieczuleniem zewnątrzoponowym.

W przypadku dostawy przez naturalny kanał rodny konieczne są warunki:

• względnie zadowalający stan macicy i płodu, co pozwala z pewną pewnością mieć nadzieję na pomyślny wynik porodu;

• wystarczająca „dojrzałość” szyjki macicy (dla której stosuje się prepidil w postaci żelu zawierającego PGE2);

• pełna proporcjonalność płodu i miednicy matki;

• skompensowana FPN;

• skompensowana niewydolność nerek i wątroby.

Przy umiarkowanym stanie przedrzucawkowym mózg nie jest jeszcze zaangażowany w proces patologiczny.

9.10.5.3. Leczenie ciężkiego stanu przedrzucawkowego, w tym stanu przedrzucawkowego

Hospitalizacja pacjentów z ciężkim stanem przedrzucawkowym i jego powikłaniami (ostra niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby itp.) Ma jeden cel - dostarczenie (zakończenie tej ciąży) na tle intensywnej terapii (często w objętości resuscytacji). Taktyka dla ciężkiego stanu przedrzucawkowego:

• poród głównie przez cesarskie cięcie;

• ochrona anestezjologiczna od momentu przyjęcia do szpitala położniczego;

• pełna gotowość do ewentualnego masywnego krwawienia koagulopatycznego w trakcie porodu;

• kontynuacja leczenia stanu przedrzucawkowego w ciągu pierwszych 2-3 dni po porodzie;

• zapobieganie powikłaniom zapalnym i zakrzepowym w okresie pooperacyjnym (poporodowym).

Podstawą leczenia są programy do terapii infuzyjno-transfuzyjnej i łagodne pozaustrojowe metody detoksykacji. Pacjent wykonuje cewnikowanie żyły głównej, dostosowanie terapii infuzyjnej, monitorowanie IIVD i diurezy, określenie podstawowych parametrów krwi i moczu.

W ciężkim stanie przedrzucawkowym przede wszystkim przeprowadza się terapię uspokajającą (seduksen, Relanium, Sibazone) lub neuroleptanalgezję (Droperidol, Fentanyl).

Wszystkie manipulacje przeprowadza się w znieczuleniu (promedol) lub w znieczuleniu wziewnym podtlenkiem azotu z tlenem w stosunku 1: 2 lub 1: 3.

Idealnymi (dzisiaj) substytutami plazmy są preparaty HEC:

• 6% lub 10% roztworów hydroksyetylowanej skrobi. Czas krążenia leku w łożysku naczyniowym wynosi 4 godziny Średnia dawka leków wynosi 10 ml / kg dziennie;

• dawca świeżo mrożonego osocza do korekcji równowagi białkowej, koloidalnego ciśnienia osmotycznego osocza i hemostazy (FFP kompensuje niedobór głównego antykoagulantu - antytrombiny III, normalizuje stosunek antykoagulantów / prokoagulantów. Średnia dzienna dawka FFP wynosi (w przypadku ciężkiej gestozy) - 600% (w ciężkiej gestozie) - 6) (w przypadku ciężkiej gestozy) - 600% (w ciężkiej gestozie) - 6) (w przypadku ciężkiej gestozy), = 600 gestozy)).

• skoncentrowane roztwory dekstranu. Roztwór glukozy 10% w dawce 5 ml / kg dziennie bez insuliny do leczenia niedotlenienia płodu i dostarczania mu zasobów energetycznych. Jeśli glukoza jest używana z insuliną, jest szybko wykorzystywana w organizmie matki, bez dotarcia do płodu.

Główne składniki leczenia kobiet w ciąży z ciężkim stanem przedrzucawkowym są następujące.

^ Eliminacja hipowolemii, która jest najbardziej widoczna w ciężkim stanie przedrzucawkowym. W tym celu stosuje się roztwory koloidalne (HES, reopolyglukina, 5% i 10% roztwór albuminy).

^ Wprowadzenie świeżo mrożonego osocza zawierającego antytrombinę III. Preparaty białkowe zwiększają również koloidalne ciśnienie osmotyczne osocza, co jest do pewnego stopnia zapobieganiem obrzękowi płuc.

^ Leczenie hipotensyjne według metody kontrolowanej normalizacji do bezpiecznego poziomu ciśnienia krwi (150/100 - 140/90 mm Hg) przy użyciu środków rozszerzających naczynia (apressin), ganglioblokatorov (pentamina, benzogeksony, nitroprusydek sodu) lub klonidyna 0,01% roztwór 0, 5-1,0 ml.

^ Terapia Magnezją. Początkowo dożylnie podaje się 25% roztwór siarczanu magnezu w ilości 20 ml (w zależności od średniego ciśnienia tętniczego) z szybkością 2 g / h, następnie co 6 godzin pierwszego dnia leczenia, dawkę magnezji zmniejsza się do 15 ml. Drugiego dnia podaje się domięśniowo siarczan magnezu 25% - 10,0 ml co 6 godzin. Trzeciego dnia siarczan magnezu podaje się domięśniowo tylko dwa razy dziennie (po 12 godzinach).

Leczenie infuzyjne przeprowadza się pod kontrolą CVP, średniego ciśnienia tętniczego, diurezy godzinowej, jak również podstawowych parametrów hemodynamicznych (ciśnienie krwi, częstość tętna i oddychanie) i hemostazjologicznych.

Przy utrzymującym się nadciśnieniu ciśnienie krwi jest zmniejszane przez ganglioblokery (pentaminę, hekson) lub hydralazynę (apresynę).

Przy początkowym średnim ciśnieniu tętniczym powyżej 150 mm Hg. Art. przeprowadzić kontrolowane niedociśnienie metodą: 50 mg pentaminy rozpuszcza się w 200 ml 20% roztworu glukozy i wstrzykuje z szybkością 20 ml w ciągu 10 minut. Po obniżeniu średniego ciśnienia tętniczego poniżej 130 mm Hg. Art. infuzja jest zmniejszona do 10 ml w ciągu 10 minut. Optymalne średnie ciśnienie tętnicze podczas leczenia wynosi 100 mmHg. Art.

Korekta objętości wody jest porównywana z dzienną (godzinową) diurezą. W przypadku niedostatecznej diurezy podaje się od 20 do 80 mg lasix.

Gdy tylko możliwe jest skorygowanie BCC, ustabilizowanie ciśnienia krwi do poziomu umiarkowanego nadciśnienia (ciśnienie krwi 150 / 100-140 / 90 mmHg), konieczne jest natychmiastowe szybkie i ostrożne dostarczenie.

Leczenie kobiet w ciąży z ciężkim stanem przedrzucawkowym przeprowadza się od kilku godzin do 2-3 dni, w zależności od stanu matki i płodu. Następnie podejmowana jest decyzja o wcześniejszej dostawie.

W celu zapobiegania zespołowi zaburzeń oddechowych u noworodka (wiek ciążowy do 35 tygodni) konieczne jest wstrzyknięcie kobiety w ciąży deksametazonu (domięśniowo w dawce 12 mg dwa razy w odstępie 12 godzin) lub abroxolu w dawce 1 mg / dobę przez 3 dni. Leki te stymulują prenatalne dojrzewanie płuc płodu, co wiąże się ze zwiększoną syntezą środka powierzchniowo czynnego w pęcherzykach płucnych.

Jeśli okres ciąży jest krótki (30–32 tygodnie) i istnieje pilna potrzeba przedłużenia ciąży, stosowane są metody detoksykacji: plazmafereza, sorpcja plazmy, hemofiltracja, która umożliwia usunięcie toksycznych produktów i częściowe zastąpienie kompozycji osocza roztworami HES lub FFP dawcy.

Aby wykonać plazmaferezę, monitorowanie stężenia moczu, badanie krwi, całkowity poziom białka, obecność co najmniej dwóch dostępu żylnego (jeden z nich jest żyłą centralną), konieczne jest monitorowanie stanu matki (ciśnienie krwi, tętno, częstość oddechów) i kardiotokografia płodu. Plazmaferezę należy przeprowadzać w specjalnie wyposażonym pomieszczeniu.

Preferowana jest dyskretna plazmafereza. Wirowanie krwi powinno być przeprowadzane w trybie sztywnym, wystarczającym do całkowitej sedymentacji uformowanych elementów.

Ciężarna kobieta jest umieszczona na funkcjonalnym łóżku na boku, aby zapobiec „zespołowi żyły głównej dolnej”. Przed rozpoczęciem eksfuzji krwi, ładunek objętościowy 6% HES (nie mniej niż 200 ml) jest przeprowadzany, wydech jest przeprowadzany do plastikowego pojemnika przez grawitację z żyły obwodowej.

Całkowita objętość osocza eksfuzji dla 1 sesji wynosi co najmniej 40% VCP. Kompensację objętości eksfuzji przeprowadza się kosztem roztworów HES - 500 ml i 300 ml świeżo mrożonego osocza, przy czym poziom białka całkowitego nie jest niższy niż 60 g / l. Lekki białkomocz lub jego brak pozwala na włączenie do programu refundacji 200 ml 10% roztworu albuminy zamiast świeżo zamrożonego osocza.

Po plazmaferezie kontynuuje się sedację, infuzję i transfuzję oraz leczenie przeciwnadciśnieniowe.

Czas trwania efektu klinicznego wynosi zwykle co najmniej 3-5 dni. Aby zaoszczędzić ciążę, wystarczą 2 oddzielne sesje plazmaferezy w odstępie 1 tygodnia.

Przybliżony protokół terapii infuzyjnej kobiet w ciąży z ciężkim stanem przedrzucawkowym, obliczony następnego dnia.

^ Reopoliglyukin - 400 ml z heparyną 2500 jm. Następnie podaje się podskórnie heparynę w ilości 1000 jm przez 2-3 dni.

^ Siarczan magnezu 25% - 20,0 ml pod kontrolą ciśnienia krwi. Dalej, w ilości 15-20 ml, powtórzone dożylnie po 6 godzinach.

^ Lasix 20 mg. Następnie powtórz w razie potrzeby.

^ Roztwór HES - 300 ml (z szybkością 100 ml / h).

^ Roztwór glukozy 20% - 200,0 ml z kwasem askorbinowym 5% - 5,0 ml, witamina B6 - 5,0 ml i trental - 5,0 ml.

^ Re-FFP - 300 ml.

Essentiale Forte - 5,0 ml kroplówki dożylnej w izotonicznym roztworze chlorku sodu.

^ Z niską zawartością potasu w osoczu krwi - chlorek potasu 3,0 mg dożylnie.

Roztwór aminofiliny 2,4% - 5 ml podaje się dożylnie co 3 godziny.

Od 2 dnia leczenia przebieg terapii magnezjowej: 25% roztwór siarczanu magnezu wstrzykuje się domięśniowo - 24,0 ml - co 6 godzin.

Objętość terapii infuzyjnej wynosi do 2 litrów dziennie.

Co więcej, trzeciego dnia objętość wstrzykniętej cieczy zmniejsza się do 1-1,5 l lub do 800 ml pod kontrolą CVP i diurezy. Niektóre leki (leki przeciwpłytkowe, antyoksydanty, hepatoprotektory) podaje się domięśniowo lub w postaci tabletek.

Podczas leczenia pacjentów z ciężkim stanem przedrzucawkowym nie można stosować dużej ilości roztworów krystaloidów ze względu na niebezpieczeństwo przeciążenia prawego serca i obrzęku płuc.

Najcięższy przebieg stanu przedrzucawkowego obserwuje się w hipoproteinemii (białko osocza jest mniejsze niż 60 g / l), hipoizostenurii (upośledzona funkcja koncentracji nerek). IUGR płodu wynosi 3 tygodnie lub więcej (hipowolemia u matki), co odpowiada zmniejszeniu stanu koloidowo-osmotycznego (15 mmHg) i hipoosmoliczności osocza (270 mosmol / kg H2O lub mniej). Korekcja przesunięć osmotycznych przeprowadzana jest za pomocą roztworów koloidalnych i bardzo stopniowo, ponieważ jej szybkie wdrożenie może spowodować poważne komplikacje.

Kobiety w ciąży ze stanem przedrzucawkowym na tle choroby nadciśnieniowej i z zaburzonym metabolizmem tłuszczu często mają hiperosmolarne osocze, które pozwala zwiększyć dzienną objętość roztworów hemodilucyjnych do 800-1200 ml (połączenie roztworów HES 6% z mieszaniną glukozonowokainy w stosunku 1: 1). Optymalna szybkość podawania wynosi 150 ml / h.

9.10.5.4. Leczenie eklampsji

Leczenie rzucawki jest bardzo złożonym procesem, który wymaga udziału nie tylko ginekologa-położnika, ale także anestezjologa-resuscytatora.

Pierwszymi etapami leczenia są najczęściej los położników lub lekarzy pogotowia ratunkowego, ponieważ atak rzucawki najczęściej rozwija się w domu (na ulicy, w środkach transportu publicznego) u kobiet w ciąży, które albo nie uczestniczyły w poradni przedporodowej, albo rzadko były odwiedzane i nie śledziły wizyt i zaleceń. lekarz.

Jeśli rzucawka wystąpiła u kobiety w ciąży, która jest w szpitalu położniczym, zawsze wskazuje to na niedoszacowanie prawdziwego nasilenia stanu przedrzucawkowego i przedwczesnego porodu.

Eklampsja jest najwyższym, najcięższym objawem stanu przedrzucawkowego, a także dobrym dowodem jego obecności.

Eklampsja to specyficzne uszkodzenie mózgu podczas stanu przedrzucawkowego, gdy jednocześnie się przecina:

• krytyczne zmniejszenie mózgowego przepływu krwi;

• ostre niedokrwienie mózgu;

• utrata autoregulacji mózgowej i jej niezależność od hemodynamiki systemowej;

• cytotoksyczny obrzęk mózgu;

• ostry niedobór energii, zaburzenia metaboliczne (kwasica, tworzenie wolnych rodników);

• anoksyczna depolaryzacja neuronów, upośledzona homeostaza jonowa komórek, niekontrolowany przepływ jonów wapnia do neuronów, utrata ich aktywności elektrycznej (stan nieświadomy, śpiączka), odhamowanie poszczególnych struktur mózgu, uwalnianie toksycznych neuroprzekaźników i genów stresu (zespół drgawkowy, śpiączka po rzucawce).

Wszystko to świadczy o bardzo złożonych mechanizmach leżących u podstaw patogenezy rzucawki, ale wyjaśniających jej niezrozumiałe wcześniej cechy:

• porównawcza rzadkość występowania;

• nie zawsze i nie tylko w wyniku ciężkiego nadciśnienia tętniczego;

• brak rzucawki poza ciążą i do 20 tygodni ciąży;

• pewna sekwencja rozwoju rzucawki: stan przedrzucawkowy> długotrwały, ciężki> stan przedrzucawkowy (często, ale nie zawsze!)> Utrata przytomności (śpiączka)> drgawki toniczne i kloniczne> stopniowa poprawa po porodzie lub nieodwracalne zmiany (śmierć mózgu, postępująca niewydolność płuc, nerki, wątroba, ostra utrata krwi).

Kluczowe punkty w leczeniu rzucawki

^ Im cięższy jest stan przedrzucawkowy, tym szybciej konieczne jest przerwanie skomplikowanej ciąży zgodnie z istotnymi wskazaniami ze strony matki i / lub płodu.

^ Jeśli kobieta w ciąży miała atak rzucawki, jedynym właściwym rozwiązaniem jest natychmiastowa dostawa. Metoda zależy od parytetu porodu (najpierw, powtórzonego) oraz od sytuacji położniczej, ale przede wszystkim - jest to cięcie cesarskie.

^ Intensywna terapia dla pacjentów z rzucawką ma charakter resuscytacji krążeniowo-oddechowej w połączeniu z terapią mającą na celu przywrócenie funkcji mózgu (zapobieganie nawracającym napadom).

^ Leczenie i dostawa wykonywane są w szpitalu położniczym wysokiego ryzyka na oddziale intensywnej opieki medycznej.

^ Przede wszystkim należy zainstalować system infuzji dożylnej.

^ Wszystkie manipulacje (pomiar ciśnienia krwi, cewnikowanie pęcherza, badania położnicze itp.) Są wykonywane w znieczuleniu ogólnym i ciągłej wentylacji mechanicznej w celu skrócenia niedotlenienia mózgu i zapewnienia optymalnego natlenienia krwi.

^ Natychmiast monitoruj ciśnienie krwi, częstotliwość, tętno, EKG, oksymetrię, określ ciśnienie cząstkowe tlenu i dwutlenku węgla we krwi.

^ Do określenia CVP i wdrożenia długoterminowej terapii infuzyjnej (przynajmniej

2 dni) standardowe środki to cewnikowanie żyły podobojczykowej, jak również cewnikowanie pęcherza moczowego w celu kontrolowania diurezy godzinowej.

^ W trakcie wielu godzin leczenia co 2—

3 godziny, jak również natychmiast po przyjęciu, przed i po porodzie, kontroluj:

• morfologia krwi - liczba hematokrytu, hemoglobina, cukier, zawartość białek osocza (albumina), elektrolity, glukoza;

• koloidalne ciśnienie osmotyczne osmolalności osocza, osocza i moczu;

^ W przypadku rzucawki i śpiączki po padaczce konieczne jest przede wszystkim zapewnienie dobrego natlenienia krwi, co ma ogromne znaczenie. IVL przeprowadza się przez kilka godzin lub nawet dni (co najmniej dwa), co zależy od stanu połogu, skuteczności terapii korekcyjnej.

Nie wchodząc w szczegóły działań anestezjologa-resuscytatora, należy podkreślić, że wentylacja mechaniczna rozpoczyna się od hiperwentylacji 100% tlenem przy dodatnim ciśnieniu wdechu.

Dowodem odpowiedniej wentylacji pęcherzykowej jest poziom ciśnienia cząstkowego dwutlenku węgla we krwi tętniczej równy 25-35 mm Hg. Art. I dowód odpowiedniego natlenienia poziomu we krwi Ro2 we krwi tętniczej, równy 100 (co najmniej 80) mm Hg. Art.

CBS ocenia się pod kątem pH krwi tętniczej i nadmiaru zasady (nomogram Siggaarda-Andersena). PH krwi tętniczej utrzymuje się na poziomie 7,3-7,6.

Standardowe środki mające na celu leczenie rzucawki (przywrócenie funkcji mózgu) obejmują:

• optymalizacja funkcji oddechowych i sercowo-naczyniowych;

• ostrożne środki w celu wyeliminowania zaburzeń hemodynamicznych, hipowolemicznych, hemostazjologicznych i metabolicznych;

• poprawa głównych funkcji wątroby (detoksykacja) i nerek (wydalanie);

• przywrócenie autoregulacji przepływu krwi w mózgu, zapewnienie zapotrzebowania mózgu na energię, stopniowe zmniejszenie cytotoksycznego obrzęku tkanki mózgowej.

Należy wziąć pod uwagę, że w warunkach zaburzonej autoregulacji przepływu krwi w mózgu, niewystarczającej perfuzji, uszkodzone neurony mózgu stają się niezwykle wrażliwe nie tylko na bodźce zewnętrzne (ból, głośny dźwięk, jasne światło), ale także na różnice ciśnienia krwi, niestabilną hemodynamikę, hipoglikemię lub hiperwolemia, ostra niedokrwistość.

W procesie leczenia rzucawki należy unikać niedociśnienia (obniżenie skurczowego ciśnienia krwi poniżej 100 mmHg), jak również wyraźny wzrost skurczowego ciśnienia krwi (powyżej 160 mmHg). Aby ustabilizować mózgowy przepływ krwi, skurczowe ciśnienie krwi jest ważniejsze niż rozkurczowe. Natomiast w przypadku mięśnia sercowego najbardziej znaczący jest poziom ciśnienia rozkurczowego.

Optymalne jest normotensja lub umiarkowanie podwyższone, ale stabilne nadciśnienie, którego odzwierciedleniem jest średnie ciśnienie tętnicze. W trakcie leczenia powinien wynosić 100-103, co odpowiada ciśnieniu skurczowemu 120-130 mm Hg. Art. Dozwolone umiarkowane krótkoterminowe nadciśnienie w średnim ciśnieniu tętniczym 100-110.

Najlepsze parametry wskaźnikowe w leczeniu rzucawki obejmują:

• wartość hematokrytu w zakresie 25-30%;

• prawidłowa liczba krwinek czerwonych;

• koloidalne ciśnienie osmotyczne osocza powyżej 15 mm Hg. v.;

• albumina krwi 3 g / l i więcej;

• osmolalność osocza 280 mmol / l;

• białko krwi 5,5 mmol / l i powyżej;

• diureza godzinowa nie mniejsza niż 30 ml / min (norma wynosi 60 ml / h i więcej);

• CVP w zakresie 6-10 mm wody. Art.

Koncepcja zaproponowana przez Sofara w latach 70. „Mózg jest zbyt dobry, by łatwo umierać” opiera się na odwracalności wtórnych zmian patologicznych w jego neuronach. Rzeczywiście, terminowe i odpowiednie leczenie pacjentów z rzucawką pozwala nie tylko zachować życie matki i płodu, ale także w pełni przywrócić zdrowie, wydajność i dawną „jakość życia”.

Chociaż mózg jest przedstawiony jako ostatni etap filogenetycznego rozwoju życia na Ziemi, w rzeczywistości jest on dobrze chroniony przez wiele systemów replikujących, które kontroluje.

Wraz ze zmniejszeniem czasu niedotlenienia do 5 minut i niedotlenieniem do 30 minut, wystarczające i szybkie dotlenienie i dostarczenie energii glukozy przywracają funkcje mózgu całkowicie!

Niezbędnym elementem leczenia rzucawki jest terapia magnezytowa. Od 2 do 4 g siarczanu magnezu w postaci 25% roztworu w ilości 20 ml, rozcieńczonego w 200 ml reopolyglucyny przez 30 minut pod kontrolą tempa obniżania ciśnienia krwi, mierzonego co 5 minut, wstrzykuje się jednocześnie. Jest to pierwsza tak zwana dawka nasycająca.

Kolejne dawki terapii magnezjowej wynoszą 1-2 g / h. 25% roztwór siarczanu magnezu w ilości 20-30 ml rozpuszcza się w 500 ml reopolyglucyny i wstrzykuje w ciągu godziny, dostosowując liczbę kropli na minutę w zależności od ciśnienia krwi. Czas trwania terapii magnezjowej wynosi 2 dni. Reopoliglyukin niezbędna do zmniejszenia lepkości krwi.

Równocześnie z terapią magnezytową podaje się roztwory glukozy. Glukoza jest jedynym substratem dla metabolizmu mózgu, jest całkowicie metabolizowana przez komórki mózgu poprzez glikolizę i cykl kwasu trikarboksylowego.

Mózg wykorzystuje glukozę jako jedyne źródło energii. Dzięki tlenowemu podziałowi jednej cząsteczki glukozy powstaje 36 cząsteczek ATP, a dzięki beztlenowemu szlakowi utleniania tylko 2 cząsteczki ATP są syntetyzowane razem z kwasem mlekowym.

Komórki mózgowe wymagają ciągłego dostarczania ATP w celu utrzymania ich integralności i głównego kationu wewnątrzkomórkowego - jonów potasu - wewnątrz neuronów i głównych kationów zewnątrzkomórkowych - jonów sodu i wapnia - na zewnątrz komórki. Większość mechanizmów równoważących upośledzoną homeostazę jonów w komórkach mózgu zależy od energii. Dlatego wraz z roztworami glukozy wstrzykuje się 1 ml ATP (powtarzane co 2–3 godziny).

Przed porodem, który należy wykonać natychmiast po względnej stabilizacji hemodynamiki, należy rozpocząć wprowadzanie roztworu świeżo mrożonego osocza, kontynuować jego wprowadzanie w trakcie i po zabiegu. Konieczne jest podawanie co najmniej 1,5-2,0 l FFP dziennie, z większą utratą krwi, odpowiednio, więcej.

¦ Leczenie awaryjne rzucawki

^ Przede wszystkim dotlenienie tlenu w celu skrócenia czasu trwania niedotlenienia mózgu.

^ Wprowadzenie środków uspokajających i odurzających, aby zapobiec powtarzającym się atakom rzucawki.

^ Rozpocznij terapię magnezytową, która ma ukierunkowany wpływ na upośledzoną homeostazę jonów.

^ Wprowadzić 20% roztwór glukozy w 100 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu do zaopatrzenia mózgu w energię.

¦ Pierwsza pomoc i leczenie pacjentów z rzucawką

^ W czasie napadu drgawkowego konieczne jest ułożenie pacjenta na płaskiej powierzchni, nadanie pacjentowi pozycji Fowlera z podniesionym końcem głowy o 10-30 °, wejście w gag ustny i uchwyt na język.

^ Oczyść górne drogi oddechowe. Podejmij środki zapobiegające depresji i gryzieniu języka, a także inne mechaniczne uszkodzenia, które są możliwe podczas napadów klonicznych.

^ Odessaj zawartość ust i górnych dróg oddechowych.

^ Podczas przywracania spontanicznego oddychania, podać czysty tlen. Z przedłużonym bezdechem sennym

Pomocniczy oddech jest pokazany za pomocą aparatu Ambu lub maski oddechowej.

^ W zatrzymaniu akcji serca - masaż serca zamkniętego.

^ Natychmiast po ataku seduxen należy podać dożylnie z 2,0 ml 0,5% roztworu, droperidol 1–2 ml 0,25% roztworu i promedol 1,0 ml 2% roztworu.

^ Wszystkie dalsze działania aż do przejścia do wentylacji mechanicznej są przeprowadzane w znieczuleniu tlenowym.

¦ Dalsze pilne zadania leczenia rzucawki

^ Utrzymanie optymalnego natlenienia - przedłużona wentylacja mechaniczna.

^ Normalizacja średniego ciśnienia tętniczego jako odpowiednika zmniejszenia całkowitego oporu naczyń obwodowych:

• kontynuacja terapii magnezjowej;

• dodatkowe podawanie jednego z leków przeciwnadciśnieniowych.

^ Stabilizacja skurczowego ciśnienia krwi w trybie normotensji lub umiarkowanego nadciśnienia.

^ Przywrócenie autoregulacji mózgowej i nieprzepuszczalności bariery krew-mózg.

^ Stopniowa eliminacja hipowolemii i hipoproteinemii.

^ Dostawa przez cesarskie cięcie lub przez kanał rodny, w zależności od sytuacji położniczej.

W celu dalszego leczenia rzucawki konieczna jest pilna ocena stanu czynnościowego nerek, wątroby, układu hemostazy, płuc, dynamiki ciśnienia krwi, tętna, dna i stanu neurologicznego.

Na tle wentylacji mechanicznej utrzymywany jest stan pewnego odprężenia (niepełny relaks) za pomocą małych dawek środków zwiotczających. Po udanym cięciu cesarskim kontrolowaną wentylację płuc przeprowadza się przez co najmniej 2-4 godziny, zgodnie z wskazaniami przez kilka dni.

Terapia magnezu jest prowadzona przez co najmniej 2 dni, początkowo dożylnie, a następnie domięśniowo. 12-24 godziny po ataku, siarczan magnezu podaje się domięśniowo: 25% roztwór - 24,0 ml co 6 godzin 4 razy. W ilości 6 g suchej masy. Siarczan magnezu wstrzykuje się wraz z 5,0 ml 0,5% roztworu nowokainy do górnej zewnętrznej ćwiartki pośladków na głębokość 5 cm. Jeśli pacjent jest już przytomny, wstępnie przeprowadza się neuroleptanalgię (seduxen, droperidol, dimedrol). Terapia Magnesia jest niezbędna w leczeniu rzucawki, ale nie wystarcza.

Jeśli nadciśnienie tętnicze utrzymuje się przez 30 minut po rozpoczęciu terapii magnezytem, ​​konieczne jest dodatkowe podanie jednego z leków przeciwnadciśnieniowych (labetalolu, klofeliny, hydralazyny).

Stabilizacja skurczowego ciśnienia krwi jest wspierana nie tylko przez podawanie jednego z wymienionych leków przeciwnadciśnieniowych, ale także przez stosowanie vazopressorov (dopamina, dobutamina), co pozwala im wyrównać ich działania alfa i beta-stymulujące.

Narkotyki wstrzykiwano ściśle dozowane przy użyciu mikroperfiltrów (lineomat). Dawka dopaminy, 1-3 mcg / min, powoduje rozszerzenie naczyń obwodowych i zwiększenie przepływu krwi w nerkach i naczyniach mózgowych. Średnie dawki leku 5-10 µg / min aktywują receptory a-adrenergiczne, które zwiększają pojemność minutową serca. Duże dawki powyżej 20 µg / min mają głównie działanie adrenergiczne, które polega na skurczu naczyń i zwiększeniu OPSS. W leczeniu pacjentów z rzucawką stosuje się tylko małe dawki.

Należy przywrócić dożylne obciążenie objętościowe, aby utrzymać CVP w akceptowalnych parametrach. W tym celu podaje się FFP 250–300 ml (dawka dzienna 1,5–2,5 l), na przemian z dekstranami o niskiej masie cząsteczkowej - reopolyglucyną, hydroksyetyloskrobią (HES), 250–300 ml dożylnie. Dzienna dawka HES zmniejsza przepuszczalność naczyń włosowatych, zamyka pory w ścianach naczyń krwionośnych, zmniejsza aktywność dopełniacza, nie ma działania alergicznego, krąży we krwi przez długi czas, wspiera BCC, zmniejsza obrzęk mózgu.

Obecnie HES jest określany jako leki pierwszego wyboru do stanów krytycznych związanych z hipowolemią.

Preparaty z serii koloidalnej substytucji plazmowej obejmują infukol 6% lub 10%, który służy jako uniwersalny środek do zastąpienia BCC koloidalnym ciśnieniem osmotycznym poniżej 25-20 mm Hg. Art.

Hemodilucja pomaga poprawić parametry reologiczne krwi, przywrócić mikrokrążenie, zwiększyć dostarczanie tlenu do narządów (mózg, nerki, wątroba) i tkanek oraz zmniejszyć endogenne zatrucie.

Dekstrany o niskiej masie cząsteczkowej nie powinny być stosowane z niską wartością hematokrytu.

Gdy tylko możliwe jest znormalizowanie średniego ciśnienia tętniczego, ustabilizowanie ciśnienia skurczowego, zapewnienie eliminacji hipowolemii (CVP nie jest niższe niż 6 mm wody. Art.), Konieczne jest natychmiastowe i ostrożne dostarczenie przez cesarskie cięcie.

Po porodzie leczenie połogu trwa.

¦ Dalsze dodatkowe zadania do leczenia pacjentów z rzucawką

^ Zapobieganie obrzękowi płuc. Obrzęk płuc diagnozuje się przez seryjne oznaczenie ciśnienia cząstkowego tlenu we krwi tętniczej podczas oddychania przy użyciu 100% tlenu, a także za pomocą osłuchiwania i prześwietlenia klatki piersiowej. Aby temu zapobiec, ciśnienie osmotyczne koloidu utrzymuje się na poziomie 25 mmHg. Art. Przy niskich dawkach zalecana jest infuzja albuminy.

^ W ciężkim stanie, pacjenci otrzymują kortykosteroidy: metyloprednizolon w dawce 1 mg / kg, a następnie wprowadzenie 0,5 mg / kg po 6 godzinach lub deksametazon w dawce 0,2 mg / kg, a następnie wprowadzenie 0,1 mg / kg po 6 godzinach. Następnie dawkę kortykosteroidów stopniowo zmniejsza się w ciągu 48-72 godzin.

^ Mózg potrzebuje dostaw energii z glukozy i ATP. W tym celu w procesie leczenia konieczne jest wprowadzenie 10–20% roztworów glukozy w ilości 30 ml / kg dziennie (odpowiednio, oblicza się dawkę insuliny). W razie potrzeby do roztworu dodaje się potas i witaminy (kwas askorbinowy, kokarboksylaza, witamina B6), a także 1-2 ml ATP.

^ Ilość wtryskiwanego płynu porównuje się z diurezą godzinową i całkowitą. Ze względu na to, że objętości terapii infuzyjnej są znaczące, wprowadzają osmotyczne leki moczopędne (furosemid) w dawce do 80 mg / dobę.

^ Aby skorygować układ hemostatyczny po porodzie, rozpoczyna się terapię przeciwpłytkową, która dzięki swojemu działaniu poprawia perfuzję mózgu. Trental w dawce 0,1 g (jedna ampułka) rozpuszcza się w 250-500 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu i wstrzykuje powoli w ciągu 3 godzin.

W następnym 2 i 3 dniu leczenia dawka trentalu wzrasta do 0,2–0,3 g. Jednak powolna szybkość podawania utrzymuje się, ponieważ jest najbardziej odpowiednia dla uszkodzonego mózgu w okresie przywracania jego funkcji.

^ Monitorowanie przywrócenia funkcji mózgu. Oszacowanie głębokości śpiączki zgodnie ze skalą oceny śpiączki Glasgow lub Glasgow-Pittsburgh.

^ Jeśli stan śpiączki pacjenta trwa ponad 6–12 godzin, postępowanie z tymi pacjentami staje się bardziej skomplikowane. Konieczny jest udział neuropatologa, a nawet neurochirurga.

Tak więc w procesie leczenia i porodu pacjentów z rzucawką i śpiączką porzucaną konieczne jest utrzymanie stabilnego ciśnienia tętniczego lub nieco podwyższonej, umiarkowanej hiperwentylacji, umiarkowanej hiperoksji, podawania diuretyków pętlowych, prawidłowego stężenia glukozy we krwi, prawidłowej osmolalności osocza, co może znacząco wzrosnąć wraz z wyraźną hiperglikemią i mocznica.

W kolejnych dniach okresu poporodowego (pooperacyjnego) leki wazoaktywne są stosowane do normalizacji resztkowych skutków rzucawki. Należą do nich cavinton, sermion, instenon.

Cavinton wstrzykuje się w 1-2 ml (5-10 mg), rozpuszcza się w 500 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu, powoli dożylnie przez 2 godziny. Kurs trwa 5 dni.

Sermion - 4 mg (1 ampułka) rozpuszcza się w 100 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu, wstrzykiwanego dożylnie przez 30 minut, 2 razy dziennie przez 3 dni. Nie możesz jednocześnie wyznaczyć Sermiona i Cavintona.

Instenon - wstrzykuje się dożylnie 2,0 ml kroplówki, rozpuszczając lek w 100 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu, 1 raz dziennie przez 3-5 dni.

Wszystkie te leki stabilizują autoregulację przepływu krwi w mózgu, normalizują metabolizm komórkowy, poprawiają procesy odbudowy i ograniczają szkodliwe skutki niedokrwienia mózgu do minimum.

W ostatnich latach do leczenia stanów krytycznych związanych z ciężkim stanem przedrzucawkowym stosuje się plazmaferezę, w której dyskretnie usuwa się 700–900 ml osocza, a następnie zastępuje się albuminą, 6% i 10% roztworami HES i FFP. Stosowanie metod aktywnej detoksykacji może poprawić jakość opieki medycznej, jak się wydaje, w najbardziej beznadziejnych sytuacjach.

Najnowsze i obiecujące środki do oceny homeostazy wewnątrzczaszkowej obejmują następujące.

1. Ciągła analiza komputerowa EEG.

2. Pomiar przepływu krwi w mózgu i metabolizmu mózgu według wskaźników próbki krwi żylnej płynącej z mózgu.

3. Tomografia komputerowa.

4. Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego.

5. Pomiar oporu elektrycznego (impedancji) tkanki mózgowej, który pozwala określić przejście płynu pozakomórkowego do komórek.

6. Badanie pH płynu mózgowo-rdzeniowego (normalnie 7,3), zawartości mleczanu (normalnie 1,5-2,0 mmol / ml) i enzymu KFK-BB, specyficznego dla uszkodzeń komórek mózgowych.

Niestety, standardy badania przepływu krwi w mózgu i inne wskaźniki uszkodzenia mózgu znane neuropatologom (E. I. Gusew, Peter Safar i inni) nie znalazły jeszcze zastosowania w praktyce położniczej.

Podsumowując, przytaczamy oświadczenie czołowego ginekologa położnika z Rosji VN Serowa:

„Eklampsja jest krytycznym stanem u pacjenta położniczego na tle choroby adaptacyjnej (stanu przedrzucawkowego), któremu towarzyszą drgawki i śpiączka, których rozwój jest spowodowany nie tylko przez samą ciążę.”

Z kolei chcielibyśmy podkreślić, że rzucawka jest najwyższym i ostatecznym objawem ciężkiego stanu przedrzucawkowego, ponieważ mózg ostatecznie determinuje integralny i regulujący wpływ na organizm w procesie patologicznym. Naruszenie aktywności komórek mózgowych jest obarczone śmiertelnym niebezpieczeństwem dla życia matki.

Eklampsii należy zawsze zapobiegać, ponieważ profilaktyka jest skuteczniejsza niż leczenie.

Stan przedrzucawkowy rozpoczyna się od patologicznych efektów neurospecyficznych białek mózgu płodu i kończy się niszczącym uszkodzeniem mózgu matki. Jednak najczęściej sytuację ratuje sama natura, która chroni mózg wieloma liniami obrony, chociaż nie można wykluczyć dobrych intencji i działań lekarza.

9.10.6. Leczenie ostrej niewydolności wątroby za pomocą gesto-ze

Jeśli pojawią się objawy ostrej niewydolności wątroby (zespół HELLP, OZHG), konieczna jest dostawa w nagłych wypadkach.

W ostatnich latach, zwłaszcza za granicą, istnieje tendencja do konserwatywnego zarządzania pracą. Jest to jednak uzasadnione u tych, którzy mnożą się z korzystną sytuacją położniczą (prezentacja bólu głowy, „dojrzała” szyjka macicy, wystarczające otwarcie gardła macicy).

W pierwotnym, zwłaszcza w skomplikowanym porodzie, należy pamiętać, że małopłytkowość występuje podczas gestozy, nie tylko u matki, ale także u płodu. Dlatego indukcja porodu, stymulacja leków z działaniem oksytocyny, nałożenie kleszczy położniczych może spowodować krwotok płodowy u płodu, a u matki - silne krwawienie z macicy.

W związku z tym preferuje się cesarskie cięcie z krótkoterminowym preparatem mającym na celu uzupełnienie potencjału białkowego i przeciwzakrzepowego, a dla ciężkiej małopłytkowości (50,0-109 / l lub 100,0 • 109 / l) masa płytek krwi nie jest mniejsza niż 5-7 przed porodem dawki

W celu aktywnej detoksykacji podaje się:

• 400-800 ml 10% roztworu glukozy z makroskopowymi dawkami kwasu askorbinowego (do 10 g / dzień), kokarozylaza (150-300 mg);

• świeże mrożone osocze (co najmniej 20 ml / kg dziennie);

• krystaloidy (do 800 ml);

• dekstrany (do 1000 ml);

• Preparaty HES (600 ml);

• mieszanina glukozonowakainy (200 ml);

• koncentrat płytek krwi (co najmniej 2 dawki) lub osocze bogatopłytkowe.

W przypadku niedociśnienia tętniczego i braku efektu wlewu pierwszych 800-1000 ml roztworu, połączyć wazopresory (dopamina, adrenalina, mezaton). Konieczne jest utrzymanie ciśnienia krwi w granicach 120/80 - 110/70 mm Hg. Art. - nie mniej.

Systematycznie w trakcie leczenia, porodu i po porodzie stosuje się hepatoprotektory i stabilizatory błony:

• prednizon do 300 mg lub nawet 500 mg / dobę dożylnie;

• etamzilat 500 mg, dikinon 250 lub 500 mg;

• Essentiale 5 ml w 5% roztworze glukozy (200 ml) lub izotonicznym roztworze chlorku sodu (200 ml);

• kokarboksylaza 300 mg / dzień;

• kwas nikotynowy 100-200 mg;

• kwas askorbinowy 500 mg.

W celu zapobiegania krwawieniom (po ekstrakcji płodu i łożyska) inhibitory proteazy:

• Trasiolol 500 000 KIE;

• skontrastował 10 000 ATre;

• duma 100 000 KIE.

Dla płodu przed porodem konieczne jest podanie 10% roztworu Actovegin 5 ml z glukozą - 250 ml dożylnie.

Terapia infuzyjna jest przeprowadzana pod kontrolą godzinnej diurezy. W razie potrzeby po każdych 1,5-2 litrach roztworów stymulowana jest diureza (eufillin, lasix).

Utrata krwi podczas porodu jest wypełniona pożywkami zawierającymi erytrocyty.

Konieczne jest osiągnięcie stabilnej wydajności:

• ciśnienie krwi - skurczowe - nie mniej niż 120-130 mm Hg. Art., Rozkurczowy - 80-90 mm Hg. v.;

• liczba czerwonych krwinek jest nie mniejsza niż 2,0 • 10 | 2 / l;

• hemoglobina co najmniej 80 g / l;

• liczba hematokrytu co najmniej 25-28%;

• wskaźnik protrombiny co najmniej 70%;

• czas krzepnięcia krwi nie dłuższy niż 10 minut;

• liczba płytek krwi nie mniejsza niż 70,0 • 109 / l;

• fibrynogen co najmniej 2 g / l;

• diureza co najmniej 30 ml / h;

• brak wzrostu zawartości bilirubiny, mocznika, poziomu białka co najmniej 5 g / l.

Dalsze taktyki mające na celu zapobieganie obrzękowi mózgu, zapobieganie powikłaniom zapalnym.

Najczęstsze błędy:

^ Przedłużenie ciąży z narastającymi objawami niewydolności wątroby jako powikłaniem stanu przedrzucawkowego.

^ Niezgłoszenie ciężkości i różnorodności zaburzeń hemoagulacji w funkcjonalnej niewydolności wątroby.

^ Niedoszacowanie zmian w ciele płodu i noworodka: małopłytkowość - ryzyko krwotoku śródczaszkowego; leukopenia i ryzyko chorób zapalnych; hiperbilirubinemia (bez objawów niezgodności grup matek i płodów).

Zespołowi HELLP nie zawsze towarzyszy nadciśnienie tętnicze, choć niewątpliwie jest to spowodowane ciężką gestozą. Dlatego nierzadko zdarza się, że ci pacjenci ustalają diagnozę nie położniczą (zapalenie wątroby, kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego).

W okresie pooperacyjnym (po porodzie), w niektórych przypadkach konieczne są metody aktywnej detoksykacji - plazmafereza lub nawet hemodializa (z ciężką współistniejącą niewydolnością wątroby). Z uwagi na fakt, że śmiertelność w przypadku krytycznych form gestozy jest wysoka, konieczne jest podjęcie wszelkich środków, aby zapobiec tym poważnym stanom.

Z rozwiniętą i postępującą gestozą taktyki oczekiwania nie są uzasadnione. Patologiczna ciąża musi zostać przerwana w czasie, podczas gdy reakcje ochronne i adaptacyjne u matki i jej płodu są nadal zachowane i jest czas na wybranie najbezpieczniejszej metody porodu.

W krytycznych postaciach stanu przedrzucawkowego poród jest nagły, natychmiastowy. Najczęstszą metodą porodu jest cięcie cesarskie, które przeprowadza się ze względów zdrowotnych.

Jednak dostawa w takich przypadkach nie zawsze ratuje życie kobiety i jej dziecka. Ponadto proces narodzin powoduje jakościowo nowy stan w ciele kobiety ciężarnej z powodu zmian w układzie odpornościowym i neuroendokrynnym. W tym przypadku zaburzony system hemostazy może się pogorszyć, powodując komplikacje krwotoczne lub zakrzepowe podczas porodu.

9.10.7. Leczenie stanu przedrzucawkowego rozwijającego się na tle odmiedniczkowego zapalenia nerek

Połączone formy stanu przedrzucawkowego najczęściej rozwijają się na tle choroby nerek. Wśród nich dominuje odmiedniczkowe zapalenie nerek i zapalenie kłębuszków nerkowych.

Odmiedniczkowe zapalenie nerek jest procesem zapalnym w nerkach o charakterze bakteryjnym z pierwotnym uszkodzeniem tkanki śródmiąższowej.

Najczęściej odmiedniczkowe zapalenie nerek jest wywoływane przez bakterie Gram-ujemne, które przylegają do nabłonka dróg moczowych z powodu specjalnych kosmków i podobieństwa antygenów bakteryjnych do antygenów ludzkiego układu ABO.

Warunki rozwoju choroby to:

• zakażenie dróg moczowych;

• obniżony status immunologiczny;

• trudności z odpływem moczu;

• naruszenie urodynamiki górnych dróg moczowych.

• wzrost temperatury ciała;

• ból w okolicy lędźwiowej.

W badaniu moczu ujawniono:

• bakteriuria (w 1 ml moczu ponad 105 ciał drobnoustrojów);.

• leukocyturia (we krwi leukocytów powyżej 11,0-109 / l);

• we krwi występuje przesunięcie neutrofilowe formuły leukocytów w lewo z powodu wzrostu postaci kłutych;

• może wystąpić niewielki białkomocz i / lub hipostenuria (test moczu Zimnitsky'ego).

W badaniu ultrasonograficznym nerek obserwuje się rozszerzenie układu miedniczek nerkowych.

Gestoza przeciw odmiedniczkowemu zapaleniu nerek rozwija się w drugim trymestrze ciąży lub na początku trzeciego trymestru. W tym przypadku największym ryzykiem jest przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek, które wystąpiło przed ciążą, a także przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek z nadciśnieniem.

Pacjenci z przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniem nerek powinni być leczeni przez wszystkie trymestry ciąży. W pierwszym trymestrze są to półsyntetyczne penicyliny (ampicylina, amoksycylina, ampioks, oksacylina itp.). Wszystkie penicyliny mają taką samą swoistość immunogenną, więc jeśli jesteś uczulony na którykolwiek z nich i nie należy przepisywać innych preparatów penicylinowych.

W II i III trymestrze ciąży stosuje się antybiotyki o szerokim spektrum działania:

• cefalosporyny II i III generacji (ketocef, cefaklor, kefzol, fortum, claforan) i

• aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna);

• 5 NOK, Negro, Nevigramon, Furagin.

Konieczne jest leczenie nawet bezobjawowej bakteriurii.

Zasady leczenia odmiedniczkowego zapalenia nerek w czasie ciąży to:

• długotrwałe leczenie przez co najmniej 3-4 tygodnie;

• zmiana antybiotyku, w zależności od identyfikacji patogenu;

• gdy dzienne dawki leków hipostenurii należy zmniejszyć o 2-4 razy ze względu na niebezpieczeństwo kumulacji i działań niepożądanych;

• po otrzymaniu nowych danych na temat patogenu - korekta schematów leczenia.

Aminoglikozydy stosuje się w przypadkach niejasnej etiologii odmiedniczkowego zapalenia nerek i konieczności natychmiastowego rozpoczęcia leczenia jako środka terapii empirycznej:

• gentamycyna 0,4-0,8 g 3 razy (dawka dzienna - 5 mg / kg);

• amikacyna 0,25 g 2 razy.

Antybiotyki makrolidowe i linkomycynowe:

• erytromycyna 0,25-0,5 g 4-6 razy;

• klindamycyna 0,15–0,45 g 2–3 razy;

• linkomycyna 0,5 g 3-4 razy.

Podczas ciąży antybiotyki z serii tetracykliny i lewomycetyny są przeciwwskazane.

Po infekcji beztlenowej dodać Trichopol, Klion 0,5 g 3 razy dziennie.

Ponadto zastosuj:

• 5-NOK (nitroksolina) 0,1 g 4 razy;

• Murzyn, Nevigrame 1,0 g 4 razy;

• furagina 0,1 g 4 razy.

W celu detoksykacji podaje się dożylnie:

• hemodez 400,0 ml;

• reopoliglyukin 400,0 ml.

Leczenie bezobjawowej bakteriurii:

• ampicylina doustnie 2 g / dobę w 4 dawkach podzielonych 1 godzinę przed posiłkiem lub dożylnie i domięśniowo 2–6 g / dobę w 4 dawkach podzielonych.

W leczeniu stanu przedrzucawkowego, rozwijającego się na tle odmiedniczkowego zapalenia nerek, konieczne jest dodanie antybiotyków i środków odtruwających do ogólnie akceptowanych schematów opartych na ciężkości.

9.10.8. Leczenie stanu przedrzucawkowego, rozwijające się na tle kłębuszkowego zapalenia nerek

Kłębuszkowe zapalenie nerek odnosi się do chorób zakaźnych-alergicznych z pierwotnym uszkodzeniem kłębuszków, zajęciem tkanki śródmiąższowej i kanalików.

W patogenezie kłębuszkowego zapalenia nerek istnieje wiele wspólnych mechanizmów podobnych do stanu przedrzucawkowego. Klinika jest podobna, ponieważ głównymi objawami zapalenia kłębuszków nerkowych i gestozy są obrzęk, nadciśnienie i białkomocz.

• obniżona czynność nerek;

• zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i przepływu krwi przez nerki;

• zatrzymywanie sodu i wody w organizmie;

• zwiększona hydrofilowość tkanki;

• wzrost przepuszczalności naczyń włosowatych nerek dla białka;

• zmniejszenie ciśnienia onkotycznego w osoczu;

Charakterystyczne objawy kłębuszkowego zapalenia nerek ze stanu przedrzucawkowego:

• ostry początek stanu alergicznego;

• często wzrost temperatury ciała, obrzęk twarzy, kończyn dolnych, skąpomocz;

• masywny białkomocz (nerczycowa postać kłębuszkowego zapalenia nerek);

• w analizie moczu krwiomocz, cylindruria, leukocyturia (mocz nabiera zabarwienia krwawego na brązowo).

Ostre zapalenie kłębuszków nerkowych rozwija się rzadko w czasie ciąży, najczęściej po pojedynczej hipotermii lub chorobie paciorkowcowej.

Przewlekłe zapalenie kłębuszków nerkowych jest najbardziej niekorzystnym rokowaniem. Postacie nadciśnieniowe, nerczycowe i mieszane są przeciwwskazane u kobiet w ciąży.

Przewlekłe zapalenie kłębuszków nerkowych - formy:

• hipertoniczny - najbardziej dotkliwy;

Postać nadciśnieniowa charakteryzuje się:

• małe zmiany w moczu:

- Krwiomocz jest prawie stały, ale liczba czerwonych krwinek jest różna.

Długi powolny rozwój 10-20 lat. Pacjenci mają niewiele skarg. Kurs przypomina nadciśnienie:

• niestabilne ciśnienie krwi;

• następnie stabilne nadciśnienie;

• skurczowe ciśnienie krwi zwiększa się bardziej;

• kryzysy nadciśnieniowe nie są charakterystyczne dla nadciśnienia nerek;

• wzrost lewej komory;

• ton akcentu II na aorcie;

• w dnie - zwężenie tętnic;

• białkomocz rzadko przekracza 1 g / l.

Gestoza na tle przewlekłego zapalenia kłębuszków nerkowych (z wyjątkiem postaci utajonej) ma najostrzejszy przebieg i zawsze ma niekorzystne rokowanie dla matki i płodu.

Cechy przebiegu połączonej gestozy na tle przewlekłego zapalenia kłębuszków nerkowych:

• stan przedrzucawkowy występuje bardzo wcześnie - po 20-22 tygodniach;

• szybki (przez 24-26 tygodni ciąży) ciężki przebieg: masywny białkomocz, anasarca, wysokie nadciśnienie;

• płód zawsze cierpi - ciężki IUGR, niedotlenienie, śmierć wewnątrzmaciczna;

• często występuje przedwczesne uszkodzenie łożyska;

• stan przedrzucawkowy połączony z uszkodzeniem wątroby (zespół HELLP, ostra niewydolność nerek i wątroby);

• na tle przewlekłego zapalenia kłębuszków nerkowych, stan przedrzucawkowy występuje bez wyraźnej hipowolemii; ostra niewydolność nerek, obrzęk mózgu przeważa w jego klinice;

• nawet przy małej utracie krwi (do 1 l) stan pogarsza się dramatycznie aż do śmiertelnego wyniku;

• do 20 tygodni ciąży, pojawiają się objawy kłębuszkowego zapalenia nerek o różnym nasileniu (białkomocz, obrzęk twarzy, nadciśnienie, badania moczu - krwiomocz, cylindruria);

• nadciśnienie tętnicze na tle zespołu obrzęku i białkomoczu dramatycznie pogarsza rokowanie dla matki i płodu;

• stanowi przedrzucawkowemu towarzyszy niedokrwistość.

W ciężkich przypadkach stanu przedrzucawkowego konieczne jest przerwanie ciąży z powodów zdrowotnych u matki i płodu.

Aborcję przeprowadza się przez cesarskie cięcie. Należy wziąć pod uwagę wysokie ryzyko krwawienia koagulopatycznego.

W leczeniu stanu przedrzucawkowego konieczne są diuretyki, aby uniknąć nadmiernego nawodnienia tkanek, w tym obrzęku mózgu.

W przypadku CGN i niedokrwistości preparaty żelaza są nieskuteczne, dlatego konieczne jest przetoczenie masy krwinek czerwonych indywidualnie dobranych na stanowisku.

W ciężkiej hipoproteinemii (białko osocza jest mniejsze niż 5,5 g / l) konieczne jest dożylne podanie preparatów białkowych (FFP, 20% roztwór albuminy).

Wymagane są leki przeciwpłytkowe (trental, kuranty), a także hepatoprotektory (Essentiale forte).

Klinika ciężkiego stanu przedrzucawkowego z dominującym uszkodzeniem nerek charakteryzuje się postępującym zmniejszeniem szybkości diurezy - poniżej 30 ml / h lub 400 ml dziennie.

Z reguły postęp skąpomoczu występuje po ekspozycji na dodatkowy czynnik negatywny („ostatnia kropla”, która przytłacza możliwości obronno-kompensacyjne pacjenta). Może być łożyskową oderwanie a utrata krwi, nieprawidłowa sposób dostarczania (a nie cesarskie porodów siłami natury są ze złym znieczulenia rodostimulyatsiey) Zużycie koagulopatii przekształca hypocoagulation, długotrwałe leczenie zachowawcze stanu przedrzucawkowego i stan przedrzucawkowy z przewlekłym zapaleniem kłębuszków nerkowych (postać nadciśnieniowego).

Głównym zadaniem oligoanurii w ciężkich połączonych stanach przedrzucawkowych jest wyeliminowanie przyczyn niskiej filtracji kłębuszkowej przez podawanie koloidów, krystaloidów i roztworów w kraju wraz z lekami rozszerzającymi naczynia i lekami przeciwpłytkowymi. Po skutecznej terapii infuzyjnej, infuzję w objętości 600-800 ml podaje się lasix w dawce 20-40 mg dożylnie, aby uzyskać diurezę co najmniej 50-400 ml / h, po czym podawanie leków moczopędnych zostaje przerwane.

Jeśli nie ma efektu, pacjent z ostrą niewydolnością nerek jest przenoszony do oddziału hemodializy sztucznej nerki.

Na tle ograniczonej terapii infuzyjnej konieczne są leki przeciwskurczowe: no-shpa, baralgin, maxigan, aminophylline, atropine i disaggregants (trental, chimes).

W ciężkiej niedokrwistości, transfuzji masy krwinek czerwonych (nerki są bardzo wrażliwe na niedotlenienie!).

W celu zapobiegania krwawieniom koagulopatycznym po usunięciu płodu i łożyska wprowadza się inhibitory proteazy (trasilol 1 000000 KIE / dzień, skurcz 60 000 ATre / dzień, gordox).

http://med-books.info/akusherstvo-ginekologiya/lechenie-gestoza-statsionare.html
Up