logo

Kwas aminooctowy (lub glicyna) jest ważny dla prawidłowego funkcjonowania organizmu ludzkiego. Dlatego ważne jest, aby bardziej szczegółowo rozważyć podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne tej materii organicznej, aby zwrócić uwagę na jej zastosowanie.

Sposoby na zdobycie

Po pierwsze, skupimy się na głównych sposobach uzyskiwania glicyny. Kwas aminooctowy można otrzymać przez dwuetapową syntezę.

W pierwszym etapie kwas chlorooctowy oddziałuje z chlorem. Głównym warunkiem udanego przebiegu tego procesu chemicznego jest użycie katalizatora.

W drugim etapie zachodzi reakcja między otrzymanym kwasem chlorooctowym i amoniakiem, produktem końcowym będzie kwas 2-aminooctowy.

Wartość biologiczna glicyny

Substancja ta znajduje się w składzie wielu substancji biologicznie czynnych i cząsteczek białka. Kwas aminooctowy jest surowcem do syntezy zasad purynowych i porfiryn.

Co to jest kwas aminooctowy? Formuła substancji to NH2 – CH2 –COOH, co wskazuje na obecność właściwości amfoterycznych.

W wielu obszarach rdzenia kręgowego i mózgu istnieją receptory glicyny. Ponieważ wiąże się z receptorami, kwas aminooctowy ma „hamujący” wpływ na neurony. Substancja ta zmniejsza proces wydalania impulsów przez neurony, które są „patogenami” związków takich jak kwas glutaminowy.

Ponadto glicyna wiąże się z poszczególnymi układami receptorów, które stymulują transmisję sygnału z glutaminianu asparaginianu i neuroprzekaźników.

Kwas aminooctowy w rdzeniu kręgowym powoduje zahamowanie neuronów, dlatego jest stosowany w neurologii w celu zmniejszenia zwiększonego napięcia mięśniowego.

Właściwości chemiczne

Kwas aminooctowy reaguje z kwasami, wykazując słabe właściwości zasadowe. Ta reakcja jest możliwa dzięki obecności niesparowanej pary elektronów na azocie w grupie aminowej. Reakcja ma mechanizm donor-akceptor związany z tworzeniem soli.

Ponadto kwas aminooctowy łatwo reaguje z alkoholami (estryfikacja), tworząc w ten sposób ester. Przeprowadza się go z użyciem stężonego kwasu siarkowego jako katalizatora.

Zastosowanie w medycynie

Preparat farmakologiczny kwasu aminooctowego ma działanie uspokajające (uspokajające) na pacjenta. Glicyna jest rozpoznawana jako łagodny środek uspokajający, słaby lek przeciwdepresyjny, który pozwala zmniejszyć uczucie strachu, lęku, napięcia emocjonalnego.

Glicyna znajduje się na liście substancji, które pozytywnie wpływają na zmniejszenie zatrucia alkoholowego. Substancja pomocnicza jako składnik pomocniczy jest składnikiem nootropowym, przyczynia się do poprawy pamięci, procesów asocjacyjnych.

Glicyna stymuluje procesy metaboliczne, aktywuje i normalizuje procesy hamowania ochronnego występującego w ośrodkowym układzie nerwowym. Gdy jest używany, wzrasta wydajność psychiczna, zmniejsza się stres psycho-emocjonalny.

Ze względu na swoje działanie toksyczne lek radzi sobie z następującymi zadaniami:

  • zmniejsza agresję, napięcie psycho-emocjonalne, konflikt, zwiększa adaptację społeczną;
  • poprawia nastrój;
  • ułatwia sen i normalizuje sen;
  • zwiększa wydajność umysłową;
  • zmniejsza zaburzenia wegetatywne;
  • zmniejsza toksyczne działanie alkoholu, a także leki, które negatywnie wpływają na ośrodkowy układ nerwowy;
  • zmniejsza zaburzenia mózgowe w urazowym uszkodzeniu mózgu, udar niedokrwienny.

Glicyna szybko dostaje się do wielu płynów biologicznych i tkanek ciała, w tym mózgu. Ten aminokwas jest metabolizowany do dwutlenku węgla i wody, nie gromadzi się w tkankach.

Analizowany aminokwas jest uznawany za regulator procesów metabolicznych. Przy systematycznym stosowaniu tej substancji obserwuje się efekt adrenoblokiruyuschee. Często lek jest przepisywany dzieciom i młodzieży o zwiększonej aktywności, co wyraża się odchyleniami od normalnego zachowania.

Zastosowanie przemysłowe

Glicyna w przemyśle spożywczym jest prezentowana jako dodatek E 640. Jest stosowana jako modyfikator aromatu i smaku.

http://www.syl.ru/article/278024/new_aminouksusnaya-kislota-poluchenie-i-primenenie

Preparat kwasu aminooctowego

Większość aminokwasów można uzyskać przez reakcje chemiczne lub hydrolizę białek.

1. Kwasy karboksylowe poprzez ich pochodne halogenowe w rodniku

Halogenowanie kwasów karboksylowych

Oddziaływanie kwasów α-halogenokarboksylowych z nadmiarem amoniaku (amonoliza)

W drugim etapie atom fluorowca w kwasach halogenokarboksylowych zastępuje się grupą aminową. Uwalniany podczas tego procesu chlorowodór wiąże się z nadmiarem amoniaku w chlorku amonu:

2. Hydroliza peptydów i białek

α-Aminokwasy powstają podczas hydrolizy peptydów i białek.

Podczas hydrolizy białek powstają zwykle złożone mieszaniny α-aminokwasów, jednak za pomocą specjalnych metod pojedyncze czyste aminokwasy można izolować z tych mieszanin.

3. Redukcja nitro-podstawionych kwasów karboksylowych (zwykle stosowanych do produkcji aminokwasów aromatycznych)

4. Synteza mikrobiologiczna

Metoda ta opiera się na zdolności specjalnych mikroorganizmów do produkcji w pożywce w okresie życia konkretnego α-aminokwasu.

http://himija-online.ru/organicheskaya-ximiya/aminokisloty/poluchenie-aminokislot.html

Ogólne metody wytwarzania aminokwasów

Aby zminimalizować niepożądane tworzenie się kwasu iminodioctowego w reakcji

reakcję prowadzi się z bardzo dużym nadmiarem amoniaku lub w obecności węglanu amonu, który chroni grupę aminową. Powstała karbaminowa pochodna aminokwasów

łatwo się rozkłada po podgrzaniu.

2. Wytwarzanie aldehydów i ketonów z cyjanhydryn (metoda cyjanhydrynowa). Ważną reakcją na wytwarzanie α-aminokwasów jest działanie amoniaku na cyjanhydryny aldehydów i ketonów.

Aminonitryle można również otrzymać działając na aldehydy lub ketony bezpośrednio cyjankiem amonu. Ta reakcja stała się szczególnie ważna po tym, jak N. D. Zelinsky i jego koledzy wykazali, że cyjanowodór i amoniak lub cyjanek amonu można zastąpić mieszaniną wodnych roztworów chlorku amonu i cyjanku potasu, powodując rozkład wymiany powodujący cyjanek amonu, który reaguje z aldehydami lub ketonami:

3. Synteza estrów zawierających ruchomy atom wodoru. Synteza aminokwasów z estrów malonowych, cyjanoctowych i acetooctowych stała się bardzo ważna. Dzięki tym metodom możliwe jest uzyskanie aminokwasów zawierających różne rodniki.

a) Synteza z eteru malonowego. Z estru malonowego otrzymuje się eter nitrozomalonowy, który redukuje się do estru amino-malonowego wodorem w obecności katalizatora lub cynku w środowisku kwaśnym:

powstały ester acetyloaminomalonowy jest alkilowany, działając na niego kolejno metalicznym sodem i halogenkowym alkilem:

Po zmydleniu i dekarboksylacji otrzymuje się α-aminokwas:

b) Syntezę z eteru cyjanooctowego prowadzi się podobnie do syntezy z eteru malonowego.

c) Synteza estru acetylooctowego. Pod działaniem monopodstawionych estrów acetylooctowych z roztworem fenylodiazanu, a następnie kwasu octowego oddziela się zasadą i tworzy się niestabilny związek azowy, który jest izomeryzowany do fenylohydrazonu odpowiedniego ketokwasu:

Redukcja cynku fenylohydrazonu kwasu ketonowego w środowisku chlorowodorowego alkoholu prowadzi do α-aminokwasu:

Ta metoda syntezy aminokwasów została zaproponowana przez V. V. Feofilaktov.

4. W preparatach oksymów lub hydrazonów, kwasów aldehydowych o- lub ketonowych. Na przykład:

Szczególnie udany był sposób polegający na jednoczesnym działaniu amoniaku i wodoru na ketokwas w obecności katalizatora (platyny lub palladu). Wydaje się, że jednocześnie powstaje imino-pochodna:

Metoda ta służy do syntezy aminokwasów zawierających izotop azotu N 15 („znakowany azot”), który jest wykorzystywany do badania zachowania aminokwasów w żywym organizmie.

W ostatnich latach zaproponowano dwie nowe ogólne metody syntezy aminokwasów, oparte na wykorzystaniu tanich surowców przemysłowych, furanu i tiofenu.

5. Synteza aminokwasów z pochodnych furanu (metoda A. P. Terentyev i R. A. Gracheva) opiera się na łatwości utleniania pierścienia furanowego nadmanganianem z wytworzeniem grupy karboksylowej. Jeśli w łańcuchu bocznym pierścienia furanowego znajduje się grupa aminowa (zwykle zabezpieczona grupą benzoilową), utlenianie wytwarza kwas benzoiloaminowy, a po zmydleniu sam aminokwas. W zależności od pozycji grupy aminowej w łańcuchu otrzymuje się α-, β-, γ- itd. Kwas.

Tak więc podczas utleniania 1-benzoiloamino-1- (α-furylo) -alkili otrzymuje się α-kwas, na przykład z 1-benzoiloamino-1- (α-furylo) -etanu - benzoilo-α-alaniny:

Aby otrzymać β-aminokwasy, stosuje się 2-benzoiloamino-1- (α-furylo) alkile.

a do syntezy γ-aminokwasów weź 3-benzoiloamino-1- (α-furylo) -alkile:

6. Synteza aminokwasów z pochodnych tiofenu (metoda Ya. L. Goldfarb, B. P. Fabrichny i ​​I. F. Shalavina) opiera się na redukcyjnym odsiarczaniu pochodnych tiofenu lub jego homologów przez wodór szkieletowego katalizatora niklowego. W zależności od przyjętej pochodnej odsiarczanie prowadzi do aminokwasów o różnych pozycjach grupy aminowej.

Z tienyloaldehydu, tienylo-α- lub tienylo-β-aminokwasy otrzymuje się konwencjonalnymi metodami.

które są następnie odsiarczane:

Z różnych serii tiofenu oksyminookwasowego

Aminokwasy mogą być wytwarzane w dowolnej pozycji grupy aminowej. Wreszcie, możliwe jest wprowadzenie grup nitrowych i karboksylowych bezpośrednio do rdzenia tiofenu, na przykład

a następnie uwodnić powstały związek niklem Raneya. W ten sposób można uzyskać tylko γ- i δ-aminokwasy.

Metody otrzymywania aminokwasów z usuniętą grupą aminową (β-, γ-, δ-, ε -..., Ω-aminokwasy). Oprócz ogólnych metod otrzymywania aminokwasów, umożliwia syntezę jako

α-aminokwasy, a także aminokwasy z usuniętą grupą aminową, istnieją specjalne metody ich otrzymywania, które omówiono poniżej.

1. Dodanie amoniaku do nienasyconych kwasów. Pod działaniem amoniaku w roztworze alkoholu na α, β-nienasyconych kwasach lub ich estrach grupa aminowa wchodzi w pozycję β. Podobnie jak w przypadku dodawania wody do tworzenia hydroksykwasów, amoniak jest prawdopodobnie najpierw przyłączany do pozycji 1,4 sprzężonego systemu podwójnych wiązań:

Dlatego dodatek amoniaku jest sprzeczny z zasadą Markovnikova.

Reakcja jest wygodniejsza do przeprowadzenia, działając na ester kwasu akrylowego nie jest amoniakiem, ale ftalimidem (w obecności wodorotlenku trimetylofenyloamoniowego jako katalizatora):

Przez hydrolizę utworzonego eteru ftalilo-β-alaninowego można również uzyskać samą β-alaninę:

2. Kondensacja aldehydów z kwasem malonowym w obecności alkoholowego roztworu amoniaku. Ta droga syntezy, opracowana przez V. M. Rodionova i współpracowników, jest ogólną metodą otrzymywania β-aminokwasów:

3. Wytwarzanie oksymów cyklicznego ketonu o. δ- i ε-aminokwasy są najczęściej otrzymywane z cyklicznych oksymów ketonowych przez tak zwane przegrupowanie Beckmanna. Na przykład oksym cykloheksanonu pod działaniem kwasu siarkowego jest izomeryzowany z przedłużeniem cyklu, co skutkuje ε-kaprolaktamem:

Ta reakcja jest stosowana do produkcji kaprolaktamu na skalę przemysłową. Hydroliza kaprolaktamu prowadzi do kwasu ε-aminokapronowego:

4. Wytwarzanie α-aminokwasów przez działanie amoniaku na ω-ga o i dz, a nawet n-kwas. ω-Aminokwasy o nieparzystej liczbie atomów węgla otrzymuje się z tetrachloroalkanów typu Cl – (CH2—SH2)n-CCl3, które są produktami reakcji telomeryzacji. Hydroliza tetrachloroalkanów określonego typu, otrzymanych z etylenu i czterochlorku węgla, prowadzi do kwasów ω-chlorokarboksylowych, które są przekształcane w odpowiadające ω-aminokwasy przez działanie nadmiaru amoniaku, na przykład:

W ten sposób otrzymuje się kwas ω-amino-enantowy - produkt wyjściowy do wytwarzania enantu z włókien syntetycznych (A.N. Nesmeyanov, R. X. Freidlin i in.).

http://www.xumuk.ru/organika/406.html

Preparat kwasu aminooctowego

Jeśli w cząsteczce aminokwasu występują dwie grupy aminowe, to jego nazwa wykorzystuje prefiks diaminowy, trzy grupy NH.2 - triamino itp.

Obecność dwóch lub trzech grup karboksylowych jest odzwierciedlona w nazwie przez przyrostek-kwas dionowy lub -triowy:

Uzyskiwanie aminokwasów.

1. Podstawienie halogenu grupą aminową w odpowiednich kwasach podstawionych halogenem:

2. Dodanie amoniaku do α, β-nienasyconych kwasów z utworzeniem β-aminokwasów (przeciw zasadzie Markovnikova):

3. Redukcja nitro-podstawionych kwasów karboksylowych (zwykle stosowanych do otrzymania aminokwasów aromatycznych): O2N - C6H4–COOH + 3H2. H2N - C6H4–COOH + 2H2O

Właściwości aminokwasów.

Aminokwasy są stałymi substancjami krystalicznymi o wysokiej temperaturze topnienia. Dobrze rozpuszczalne w wodzie roztwory wodne przewodzą elektryczność. Gdy aminokwas jest rozpuszczony w wodzie, grupa karboksylowa oddziela jon wodoru, który może połączyć się z grupą aminową. Tworzy to wewnętrzną sól, której cząsteczką jest jon bipolarny:

1. Właściwości kwasowo-zasadowe:

Aminokwasy są amfoteryczny połączenia. Zawierają dwie grupy funkcyjne o przeciwnej naturze: grupę aminową o właściwościach zasadowych i grupę karboksylową o właściwościach kwasowych.

Aminokwasy reagują z kwasami i zasadami:

Kwasowo-zasadowe przekształcenia aminokwasów w różnych mediach mogą być reprezentowane przez następujący schemat:

Wodne roztwory aminokwasów mają środowisko obojętne, alkaliczne lub kwasowe, w zależności od liczby grup funkcyjnych.

Zatem kwas glutaminowy tworzy roztwór kwasowy (dwie grupy -COOH, jedna -NH2), lizyna - alkaliczna (jedna grupa -COOH, dwie -NH2).

2. Jako kwasy aminokwasy mogą reagować z metalami, tlenkami metali, solami kwasów lotnych:

3. Aminokwasy mogą reagować z alkoholami w obecności gazowego chlorowodoru, zamieniając się w ester:

4 Oddziaływanie międzycząsteczkowe α-aminokwasów prowadzi do tworzenia peptydów.

Interakcja dwóch α-aminokwasów tworzy dipeptyd.

Nazywane są fragmenty cząsteczek aminokwasów, które tworzą łańcuch peptydowy reszty aminokwasowe a wiązanie CO-NH jest wiązaniem peptydowym.

Z trzech cząsteczek α-aminokwasów (glicyna + alanina + glicyna) można uzyskać tripeptyd:

6. Po podgrzaniu rozkładać (dekarboksylacja):

http://studfiles.net/preview/6207826/page|/

Kwas aminooctowy

Kwas aminooctowy - ważna substancja chemiczna dla organizmu

Kwas aminooctowy (aminoetanowy), powszechnie znany jako glicyna, jest odczynnikiem w postaci białego lub jasnoszarego krystalicznego proszku bez wyraźnego zapachu, należącego do najprostszych alifatycznych aminokwasów. Substancja jest dobrze rozpuszczalna w gorącej wodzie, słabo w eterze, alkoholu i innych rozpuszczalnikach organicznych. Nazwa kwasu pochodzi od starożytnego greckiego słowa, które oznacza „słodki” ze względu na słodkawy smak. W naturze glicyna występuje we wszystkich żywych organizmach i złożonych kompozycjach cząsteczek białka.

Odczynniki chemiczne są wytwarzane w procesie syntezy chemicznej lub hydrolizy białek w specjalnym sprzęcie laboratoryjnym. W ciągu ostatnich dziesięcioleci produkowany jest z tkanki łącznej niektórych zwierząt. Sam proces produkcji jest dość prosty i niedrogi. Jako dodatek do żywności otrzymuje się go w wyniku oddziaływania amoniaku i kwasu chlorooctowego.

Ten odczynnik chemiczny należy do grupy substancji umiarkowanie niebezpiecznych. Kwas aminooctowy jest łatwopalny iw przypadku niedbałego traktowania może powodować podrażnienie błon śluzowych i skóry. Dlatego należy z nim pracować tylko w wyrobach gumowych: masce ochronnej, szlafroku, pokrowcach na buty, rękawicach do badań lub rękawicach nitrylowych.

Znaczenie dla ciała

Kwas aminooctowy jest składnikiem wielu białek i związków biologicznych. Na to reaguje wiele receptorów mózgu i rdzenia kręgowego. Pozwala to zmniejszyć uwalnianie aminokwasów pobudzających, zapewniając jednocześnie działanie uspokajające i hipnotyczne.

Farmakologiczne działanie kwasu polega na łatwym przenikaniu do płynu i tkanki, na przykład: do mózgu. Substancja rozkłada się (metabolizowana) na dwutlenek węgla i wodę, nie gromadząc się w tkankach.

Nadmiar aminokwasów w organizmie wpływa na zdrowie: osoba doświadcza uczucia letargu i senności.

Medycyna i kosmetologia

Ze względu na swoje właściwości przeciwutleniające, przeciw toksyczne i przeciwdepresyjne, kwas aminooctowy występuje w wielu lekach na:
- normalizacja snu i ułatwienie snu;
- poprawa nastroju;
- poprawić wydajność umysłową;
- minimalizowanie toksycznych skutków narkotyków i alkoholu, które niekorzystnie wpływają na pracę centralnego układu nerwowego;
- zapewniają działanie uspokajające;
- zmniejszyć stres i agresywność emocjonalną i psychologiczną;
- poprawić pamięć i uwagę;
- zmniejszyć nadpobudliwość;
- odbudowa i połysk włosów;
- powolna degeneracja mięśni (jest źródłem kreatyny);
- zmniejszyć działanie leków przeciwdrgawkowych;
- przeszkody w napadach padaczkowych itp.

Jest również przydatny jako lek profilaktyczny po zawale niedokrwiennym i urazowym uszkodzeniu mózgu, a także w leczeniu chorób żołądkowo-jelitowych.

Glicyna jest składnikiem wielu kosmetyków jako składnik nawilżający: spowalnia przedwczesne starzenie się skóry, chroni błony komórkowe przed szkodliwym działaniem wolnych rodników i pomaga usprawnić procesy metaboliczne w komórkach. Stosowany również jako zagęszczacz. Czasami ten środek chemiczny jest dodawany do procesu wytwarzania mydeł zamiast włókien jedwabiu. Nadaje gładkość, połysk i kremowy kolor, tworzy pianę, nie drażni.

Przemysł spożywczy

Kwas aminooctowy jest stosowany jako dodatek do żywności E640 jako wzmacniacz aromatu i smaku niektórych napojów, w szczególności alkoholu. W niektórych produktach spożywczych dodaje się glicynę w celu wzbogacenia ich w przydatne substancje, na przykład: kwas aminooctowy i związki wapnia - w celu wzbogacenia wapnia w napoje.

Ze względu na swoje korzystne właściwości kwas ten jest częścią żywienia sportowego.

Przemysł chemiczny

Odczynnik chemiczny stosuje się jako materiał wyjściowy do uzyskania oczyszczonej glicyny. Służy także do otrzymywania różnych nawozów, barwników, kwasu siarkowego, trawienia materiałów półprzewodnikowych i metali. Jest stosowany jako środek utleniający do paliwa rakietowego.

Sklep fotograficzny jest używany jako niedrogi programista.

Wysokiej jakości sprzęt laboratoryjny

Certyfikowane chemikalia, sprzęt laboratoryjny i instrumenty, szkło laboratoryjne w Moskwie oferują wyspecjalizowany sklep ze sprzedażą detaliczną i hurtową „Prime Chemicals Group”. Wszystkie proponowane produkty spełniają standardy GOST, co świadczy o ich wysokiej jakości.

Aby kupić glicerynę, kupić glikol propylenowy, kupić chlorek wapnia, kupić aminoacet i kwas szczawiowy za rozsądną cenę, moskiewski sklep z odczynnikami chemicznymi oferuje sprzedaż detaliczną z możliwością dostawy zarówno w mieście, jak iw całym regionie Moskwy.

Prime Chemicals Group - znak jakości i rozsądnej ceny!

http://pcgroup.ru/blog/aminouksusnaya-kislota/

Preparat kwasu aminooctowego

Wśród substancji organicznych zawierających azot znajdują się związki o podwójnej funkcji. Szczególnie ważne są aminokwasy.

Około 300 różnych aminokwasów znajduje się w komórkach i tkankach organizmów żywych, ale tylko 20 (α-aminokwasów) z nich służy jako ogniwa (monomery), z których zbudowane są peptydy i białka wszystkich organizmów (dlatego są nazywane aminokwasami białkowymi). Sekwencja rozmieszczenia tych aminokwasów w białkach jest kodowana w sekwencji nukleotydowej odpowiednich genów. Pozostałe aminokwasy znajdują się zarówno w postaci wolnych cząsteczek, jak i w postaci związanej. Wiele aminokwasów znajduje się tylko w niektórych organizmach i są takie, które można znaleźć tylko w jednym z wielu opisanych organizmów. Większość mikroorganizmów i roślin syntetyzuje potrzebne im aminokwasy; zwierzęta i ludzie nie są zdolni do tworzenia tak zwanych niezbędnych aminokwasów pochodzących z żywności. Aminokwasy biorą udział w metabolizmie białek i węglowodanów, w tworzeniu związków ważnych dla organizmów (np. Zasady purynowe i pirymidynowe, które są integralną częścią kwasów nukleinowych), są częścią hormonów, witamin, alkaloidów, pigmentów, toksyn, antybiotyków itp.; Niektóre aminokwasy służą jako mediatory w przekazywaniu impulsów nerwowych.

Aminokwasy - organiczne związki amfoteryczne, które obejmują grupy karboksylowe - COOH i grupy aminowe -NH 2.

Aminokwasy można uważać za kwasy karboksylowe, w cząsteczkach, w których atom wodoru w rodniku jest zastąpiony grupą aminową.

1. W zależności od względnej pozycji grup aminowych i karboksylowych, aminokwasy dzieli się na α-, β-, γ-, δ-, ε-, itd.

2. W zależności od liczby grup funkcyjnych są one kwasowe, neutralne i zasadowe.

3. Z natury rodników węglowodorowych rozróżnia się aminokwasy alifatyczne (tłuszczowe), aromatyczne, zawierające siarkę i heterocykliczne. Powyższe aminokwasy są tłuszczowe.

Przykładem aminokwasu aromatycznego jest kwas para-aminobenzoesowy:

Przykładem heterocyklicznego aminokwasu jest tryptofan, niezbędny α-aminokwas.

Zgodnie z systematyczną nomenklaturą, nazwy aminokwasów są tworzone z nazw odpowiednich kwasów przez dodanie prefiksu aminowego i wskazanie lokalizacji grupy aminowej względem grupy karboksylowej. Numeracja łańcucha węglowego od atomu węgla grupy karboksylowej.

Często stosowana jest również inna metoda konstruowania nazw aminokwasów, zgodnie z którą przedrostek aminowy jest dodawany do trywialnej nazwy kwasu karboksylowego ze wskazaniem pozycji grupy aminowej literą alfabetu greckiego.

Dla α-aminokwasów R-CH (NH2) COOH

, które odgrywają niezwykle ważną rolę w procesach życiowych zwierząt i roślin, używane są trywialne nazwy.

http://www.sites.google.com/site/himulacom/zvonok-na-urok/10-klass---tretij-god-obucenia/urok-no54-aminokisloty-ih-stroenie-izomeria-i-svojstva

Preparat kwasu aminooctowego

4.4. Uzyskiwanie aminokwasów

1. Podstawienie halogenu grupą aminową w odpowiednich kwasach podstawionych halogenem:

    Reakcji substytucji towarzyszy tworzenie soli amonowej, która jest poddawana hydrolizie w obecności silnego kwasu mineralnego.

2. Dodatek amoniaku do α, β-nienasyconych kwasów z utworzeniem β-aminokwasów:

3. α-Aminokwasy powstają podczas hydrolizy peptydów i białek.

4. Redukcja nitro-podstawionych kwasów karboksylowych (zwykle stosowanych do produkcji aminokwasów aromatycznych):

5. Biotechnologiczna metoda otrzymywania czystych α-aminokwasów w postaci pojedynczych izomerów optycznych. Metoda ta opiera się na zdolności specjalnych mikroorganizmów do wytwarzania w podłożu odżywczym określonego aminokwasu.

http://orgchem.ru/chem5/n44.htm

Aminokwasy

Charakterystyka i właściwości fizyczne aminokwasów

Aminokwasy to stałe substancje krystaliczne, charakteryzujące się wysokimi temperaturami topnienia i rozkładające się po podgrzaniu. Dobrze rozpuszczają się w wodzie. Właściwości te tłumaczone są możliwością istnienia aminokwasów w postaci soli wewnętrznych (ryc. 1).

Rys. 1. Wewnętrzna sól kwasu aminooctowego.

Uzyskiwanie aminokwasów

Związki wyjściowe do wytwarzania aminokwasów są często kwasami karboksylowymi, w cząsteczce, do której wprowadza się grupę aminową. Na przykład uzyskanie ich z kwasów podstawionych halogenem

Ponadto aldehydy (1), nienasycone kwasy (2) i związki nitrowe (3) mogą służyć jako surowiec do produkcji aminokwasów:

Właściwości chemiczne aminokwasów

Aminokwasy jako związki heterofunkcyjne wchodzą w większość reakcji charakterystycznych dla kwasów karboksylowych i amin. Obecność w cząsteczkach aminokwasów dwóch różnych grup funkcyjnych prowadzi do pojawienia się wielu specyficznych właściwości.

Aminokwasy - związki amfoteryczne. Reagują z kwasami i zasadami:

Wodne roztwory aminokwasów mają obojętne, alkaliczne i kwaśne środowisko, w zależności od liczby grup funkcyjnych. Na przykład kwas glutaminowy tworzy roztwór kwasowy, ponieważ zawiera dwie grupy karboksylowe i jedną grupę aminową, a lizyna jest roztworem alkalicznym, ponieważ Zawiera jedną grupę karboksylową i dwie grupy aminowe.

Dwie cząsteczki aminokwasów mogą ze sobą oddziaływać. Gdy to nastąpi, powstaje podział cząsteczki wody i produktu, w którym fragmenty cząsteczki są połączone wiązaniem peptydowym (-CO-NH-). Na przykład:

Otrzymany związek nazywany jest dipeptydem. Substancje zbudowane z wielu reszt aminokwasowych nazywane są polipeptydami. Peptydy są hydrolizowane przez działanie kwasów i zasad.

Stosowanie aminokwasów

Aminokwasy niezbędne do budowy organizmu, zarówno ludzie, jak i zwierzęta, pochodzą z białek pokarmowych.

Kwas γ-aminomasłowy jest stosowany w medycynie (Aminalon / Gammalon) w chorobach psychicznych; na tej podstawie stworzono szereg leków nootropowych, tj. wpływ na procesy myślowe.

Kwas ε-aminokapronowy jest również stosowany w medycynie (środek hemostatyczny), a ponadto jest to duży tonaż produktu przemysłowego wykorzystywanego do produkcji syntetycznego włókna poliamidowego - kapronu.

Kwas antranilowy jest stosowany do syntezy barwników, takich jak indygo niebieski, a także bierze udział w biosyntezie związków heterocyklicznych.

Przykłady rozwiązywania problemów

Piszemy wzór alaniny jako soli wewnętrznej:

Opierając się na tym wzorze strukturalnym, piszemy równania reakcji:

Wewnętrzna sól aminokwasu reaguje z zasadami jako kwasem, z kwasami jako zasadą. Grupa kwasowa - N + H3, main - COO -.

Znajdź ilość azotu w NU, stosując równanie Clapeyrona-Mendelejewa. Aby to zrobić, wyrażamy temperaturę i ciśnienie w jednostkach SI:

T = 273 + 20 = 293 K;

P = 101,325 × 748/760 = 99,7 kPa;

n (n2) = 99,7 x 2,01 / 8,31 x 293 = 0,082 mol.

Zgodnie z równaniem reakcji, znajdujemy ilość substancji aminokwasowej i jej masę molową.

Określ aminokwas. Zrób równanie i znajdź x:

14x + 16 + 45 = 117;

Z naturalnych kwasów walina może odpowiadać takiej kompozycji.

http://ru.solverbook.com/spravochnik/ximiya/soedineniya/aminokisloty/

Preparat kwasu aminooctowego

Do wrzącej zawiesiny 253 g (0,8 mola) wodorotlenku baru (osiem wody) w 500 ml wody w litrowej zlewce, dodać części 61,6 g (0,4 mola) soli kwasu acetylooctowego aminoacetonitrylu z taką szybkością, że reakcja masa nie spieniła się zbyt szybko i nie wydostała się ze szkła. Następnie umieszcza się litrową kolbę okrągłodenną w szklance, przez którą przepuszcza się zimną wodę z kranu, a zawartość szkła gotuje się, aż do ustania uwalniania amoniaku; trwa to 6-8 godzin. Barium wytrąca się ilościowo przez dodanie dokładnie obliczonej ilości 50% kwasu siarkowego (uwaga). Przesącz odparowuje się w łaźni wodnej do objętości 50-75 ml; po ochłodzeniu wytrąca się kryształki surowej glicyny, którą odsącza się. Przesącz ponownie odparowuje się, chłodzi i kryształy ponownie odsącza się. Proces ten powtarza się, aż objętość przesączu wynosi 5 ml. Wydajność tak otrzymanej surowej glicyny wynosi 25–27 g. Poddaje się ją systematycznej rekrystalizacji z wody, odbarwiając roztwór węglem zwierzęcym; wytwarza to produkt, który topi się z rozkładem przy 246 ° (skorygowany) lub wyższy. Przemywanie wszystkich kolejnych części kryształów 50% alkoholem etylowym jest niezwykle sprzyjające uwalnianiu kryształów z ługu macierzystego.

Wydajność czystej glicyny: 20-26 g (67 - 87% teoretycznej).

Przydatne jest dodanie niewielkiego nadmiaru kwasu siarkowego, podgrzanie go w łaźni wodnej, tak aby osad był łatwo filtrowany, a na koniec zakończenie operacji przez dodanie rozcieńczonego roztworu wodorotlenku baru, aż opadnie. Operację można również zakończyć dodając niewielki nadmiar wodorotlenku baru, który usuwa się przez dodanie do wrzącego roztworu węglanu amonu.

Metoda uzyskania 2:

W 12-litrowej kolbie okrągłodennej umieszcza się 8 l (120 moli) wodnego roztworu amoniaku (sp. Waga 0,90) i z mieszadłem stopniowo dodaje się 189 g (2 mole) kwasu monochlorooctowego. Roztwór miesza się aż do całkowitego rozpuszczenia kwasu chlorooctowego i następnie pozostawia na 24 godziny w temperaturze pokojowej. Bezbarwny lub lekko żółty roztwór odparowuje się w łaźni wodnej w próżni (uwaga 1) do objętości około 200 ml.

Stężony roztwór glicyny i chlorku amonu przenosi się do 2-litrowej zlewki, kolbę płucze się małą ilością wody, którą dodaje się do głównej porcji. Dodając wodę, roztwór uzupełnia się do 250 ml i wytrąca glicynę przez stopniowe dodawanie 1500 ml alkoholu metylowego (Uwaga 2),

Po dodaniu alkoholu metylowego roztwór dobrze się miesza, po czym schładza w lodówce przez 4-6 godzin. aby zakończyć krystalizację: Następnie roztwór jest filtrowany i kryształy glicyny są przemywane, kołysząc je w 500 ml 95% alkoholu metylowego. Kryształy ponownie odsącza się pod zmniejszonym ciśnieniem i przemywa najpierw małą ilością alkoholu metylowego, a następnie eterem. Po wysuszeniu na powietrzu wydajność glicyny wynosi 108–112 g.

Produkt zawiera niewielką ilość chlorku amonu. Aby go oczyścić, rozpuszcza się go przez ogrzewanie w 200 - 215 ml wody i roztwór wstrząsa się z 10 g permutytu (uwaga 3), po czym jest filtrowany. Glicynę wytrąca się dodając około 5 razy więcej (objętościowo, około 1250 ml) alkoholu metylowego. Glicynę zbiera się na lejku Buchnera, przemywa alkoholem metylowym i eterem i suszy na powietrzu. Wydajność: 96–98 g (64–65% wartości teoretycznej) ciemnienia produktu przy 237 ° C i topnienia z rozkładem przy 240 °. Testowanie na obecność chlorków, a także soli amonowych (z odczynnikiem Nesslera) daje wynik negatywny.

1. Destylat można zaoszczędzić, a wodny amoniak można wykorzystać do kolejnych syntez.

2. Zadowalające wyniki uzyskuje się za pomocą technicznego alkoholu metylowego.

3. W przypadku braku permutytu przy użyciu trzeciej krystalizacji glicyny z wody i alkoholu metylowego można uzyskać produkt, który nie zawiera soli amonowych (straty są małe). A po drugiej krystalizacji, bez użycia permutytu, otrzymuje się wystarczająco czystą glicynę, która jest całkiem odpowiednia do zwykłej pracy.

Sposoby uzyskania:

  1. Reakcja kwasu malonowego z kwasem azotawym w 50 ° C (wydajność 46%) [Lit. ]

Współczynniki dysocjacji:

Standardowa entalpia tworzenia ΔH (298 K, kJ / mol):

Standardowa entalpia tworzenia ΔH (298 K, kJ / mol):

Dodatkowe informacje:

Punkt izoelektryczny 5,97.

Źródła informacji:

  1. CRC Handbook of Chemistry and Physics. - 90 stopni. - CRC Press, 2010. - str. 5-22
  2. Słownik związków organicznych. - Vol. 2, Eccaine - chlorek Myrtillin. - Londyn, 1946 r. - str. 125
  3. Seidell A. Rozpuszczalność związków organicznych. - 3ed., Vol.2. - Nowy Jork: D. Van Nostrand Company, 1941. - str. 122-125
  4. Yalkowsky S.H., Yan H., Jain P. Handbook danych dotyczących rozpuszczalności w wodzie. - 2nd ed. - CRC Press, 2010. - str. 35-37
  5. Guben I. Metody chemii organicznej. - Vol. 4, Vol. 2. - M.L.: GNTIHL, 1949. - str. 911
  6. Nekrasov B.V. Podstawy chemii ogólnej. - T.1. - M.: Chemistry, 1973. - str. 566
  7. Rabinovich V.A., Havin Z.Ya. Krótkie odniesienie chemiczne. - L.: Chemistry, 1977. - str. 141, 222
  8. Podręcznik rozpuszczalności. - Vol. 1, Book 1. - M.-L.: IAN USSR, 1961. - str. 383-384
  9. Podręcznik rozpuszczalności. - Vol. 1, Book 2. - M.-L.: IAN USSR, 1962. - str. 1200-1201
  10. Tyukavkina N.A., Baukov Yu.I. Chemia bioorganiczna. - M.: Medicine, 1985. - str. 299
  11. Słyszałem C.D. Piroliza związków węgla. - L.-M.: GONTI RKTP USSR, 1938. - str. 448
  12. Encyklopedia chemiczna. - T.1. - M.: Encyklopedia sowiecka, 1988. - str. 587

Jeśli nie znalazłeś żądanej substancji lub właściwości, możesz wykonać następujące czynności:

  • Napisz pytanie na stronę forum (wymagane do rejestracji na forum). Tam otrzymasz odpowiedź lub zostaniesz zapytany, gdzie popełniłeś błąd w żądaniu.
  • Wyślij życzenia do bazy danych (anonimowe).
Jeśli znajdziesz błąd na stronie, zaznacz go i naciśnij Ctrl + Enter.

© Gromadzenie i rejestracja informacji: Ruslan A. Kiper

http://chemister.ru/Database/properties.php?dbid=1id=1503

Metoda wytwarzania glicyny

Produkt według wynalazku - kwas aminooctowy, wydajność 98,5 - 99%, pojemność do 125 - 130 kg / m 3 h, więc pl. 233C. Odczynnik 1: kwas monochlorooctowy. Odczynnik 2: gaz amoniakalny. Warunki reakcji: w 40–70 ° C w obecności heksametylenotetraaminy w metanolu zawierającym 10% wody, przy stosunku molowym kwasu monochlorooctowego: heksametylenotetraminy równym (9–15): 1, z dodatkowym wprowadzeniem do masy reakcyjnej 3–5% wag. % chloroformu przy obliczaniu kwasu monochlorooctowego. 1 zakładka.

Wynalazek dotyczy sposobów wytwarzania α-aminokwasów, mianowicie glicyny, która jest szeroko stosowana w przemyśle maszynowym, medycznym i spożywczym.

Znane metody wytwarzania glicyny poprzez amonolizę, a następnie zmydlanie wodnych roztworów glikolonitrylu [1] HO-CH2-CN H2Nch2CN____ COOH Początkowy glikolonitryl powstaje w wyniku reakcji formaldehydu z kwasem cyjanowodorowym lub jego solami. Konieczność użycia tego wysoce trującego odczynnika jest główną wadą tej metody. Kolejne etapy amonolizy i zmydlania są przeprowadzane w rozcieńczonych roztworach wodnych i wymagają co najmniej równomolowych kosztów alkaliów i kwasów, co powoduje powstawanie dużych ilości zanieczyszczonych ścieków. Wydajność glicyny jest niska - 69% [1].

Znana metoda wytwarzania glicyny przez alkaliczną hydrolizę hidaktyny, a następnie uwolnienie wolnego aminokwasu. Wydajność glicyny wynosi 95%.

Jednak hidaktoina nie znajduje się wśród odczynników dostępnych do syntezy przemysłowej, poza tym HCN (synteza Streckera) jest również niezbędna do jej przygotowania.

W praktyce przemysłowej najpowszechniejsza metoda syntezy glicyny przez amonolizę kwasu monochlorooctowego (MCAA), który jest dostępnym odczynnikiem o dużej pojemności, w roztworze wodnym w obecności równomolowych ilości ClCH heksametylenotetraaminy2COOH + NH3 -> NH2CH2COOH + + NH4Cl Tak, na przykład, istnieje znany sposób wytwarzania glicyny przez traktowanie MJUK lub jego soli amonowej lub sodowej amoniakiem i NaOH w środowisku wodnym zawierającym heksametylenotetraaminę i NH4 + -jony w stosunku molowym z MJUK nie mniejszym niż 1: 3 [2].

Pierwszą połowę wodnego roztworu 238 g MHUK dodaje się kroplami w ciągu 1 godziny w 65-70 ° C do roztworu zawierającego 52,5 części heksametylenotetraaminy, 42,5 części NH4Cl, 180 h. - woda, pH roztworu wynosi 6,5-7,0, utrzymuje się przez przepuszczenie amoniaku do roztworu. Następnie drugą połowę roztworu dodaje się w tej samej temperaturze przez jedną godzinę i jednocześnie wprowadza się roztwór 100 części NaOH w 234 częściach wody. Mieszaninę ogrzewa się przez kolejną 1 godzinę w 65-70 ° C, po czym dodaje się 2000 części wody i analizuje. Uzyskaj 175,5h. glicyna, wydajność 93,0%. Podano przykład z dwukrotnym wykorzystaniem roztworów podstawowych. Ogólna wydajność glicyny wynosi 88%.

Wady metody: wysoki stosunek zużycia: 0,57 g NaOH, 0,30 ton heksametylenotetraminy, 2,85 ton wody na 1 tonę surowej glicyny. Należy podkreślić, że istnieje duża ilość ścieków, co jest nie do przyjęcia w obecnej sytuacji środowiskowej.

Najbliższą esencją techniczną i osiągniętym efektem proponowanej metody jest metoda syntezy glicyny z MCAA i amoniaku, prowadzona w środowisku alkoholu metylowego lub etylowego [3 - prototyp].

Zgodnie z metodą prototypu 189 kg MHUK w 80 l 90% CH3OH i 68 kg NH3 w tym samym czasie dodać do 70 kg heksametylenotetraaminy w 1000 l 90% CH3HE w 40-70 ° C i stosunku heksametylenotetraaminy: MJUK = 1: 4. Następnie z powstałej mieszaniny reakcyjnej krystaliczna glicyna jest mieszana w mieszaninie z NH4Cl. Wydajność glicyny pod względem zużytego MJUK wynosi 95%, czystość produktu po dodatkowym oczyszczeniu wynosi 99,5%.

Wady prototypu to: niewystarczająca wysoka wydajność glicyny; niska wydajność procesu: (usuwanie glicyny z 1 m 3 przestrzeni reakcyjnej 36 kg / h. m 3); niskie wskaźniki techniczne i ekonomiczne (wskaźniki zużycia na 1 tonę glicyny po syntezie wynoszą: Metanol 100% 5,7 t Heksametylenotetraamina 0,5 t Woda 0,64 t MHUK 1,35 t NH3 0,5 t znaczna ilość zanieczyszczona heksametylenotetraaminą i NH4ścieki 1,5 tony na 1 tonę glicyny, co jest nie do przyjęcia w obecnej sytuacji środowiskowej.

Celem wynalazku jest zwiększenie wydajności docelowego produktu, wydajności oraz wskaźników technicznych i ekonomicznych procesu, zmniejszając ilość ścieków.

Cel ten osiągnięto dzięki proponowanej metodzie, która wygląda następująco.

MHUK i heksametylenotetramina w stosunku molowym (9-15): 1 rozpuszcza się w metanolu zawierającym 10% wag. wody, dodać chloroform w ilości 3-5% wagowych dodanego MCAA, a gazowy amoniak barbotuje się do mieszaniny w 40-70 ° C przez 1,5-2 godziny, otrzymaną glicynę miesza się z NH4Cl wytrąca się do krystalicznego osadu, który po ochłodzeniu mieszaniny reakcyjnej do 20 ° C oddziela się przez wirowanie. Ciecz reakcyjną stosuje się ponownie jako medium reakcyjne zamiast metanolowego roztworu heksametylenotetraminy po uzupełnieniu popiołu metanolem heksametylenotetraaminy i chloroformu.

Następnie synteza ołowiu, jak opisano powyżej.

Charakterystyczne cechy proponowanej metody: zastosowanie jako kokatalizatora reakcji chloroformu w ilości 3-5% wag. % masy załadowanego MJUK;
stosunek molowy MHUK: heksametylenotetramina = 9-15: 1.

Zalety proponowanej metody są następujące:
zwiększa wydajność glicyny na etapie syntezy do 98,5–99,0%,
wydajność procesu zwiększa się do 125-130 kg glicyny / m 3 h wobec 36 kg / m 3. h znaną metodą;
ulepszone wskaźniki techniczne i ekonomiczne procesu (wskaźniki wydatków dla syntezy 1 tony glicyny uwzględniają 6-krotne użycie roztworu podstawowego reakcji: metanol 100% 0,320 t N2Około 0,035 t Heksametylenotetraamina 0,046 t MJUK 1,28 t NH3 0,50 t Chloroform 0,14 t
ilość ścieków wynosi około 0,10 ton na 1 tonę glicyny, tj. zmniejsza się o 15 razy w porównaniu ze znaną metodą.

PRIeR 1. W naczyniu reakcyjnym wyposażonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną i rurkę przewodzącą gaz, 250 ml metanolu zawierającego 10% wag. woda, 95,0% MHUK 99,5% czystości, 11,7 g heksametylenotetraaminy (stosunek molowy MHUK: heksametylenotetramina 12), 3,8 g chloroformu (4,0% wagowych załadowanego MHUC) miesza się aż do całkowitego rozpuszczenia. Reakcję amonolizy prowadzi się w 40-70 ° C, barbotując gazowy amoniak z szybkością zapewniającą jego pełną absorpcję przez 1,5 h. Produkt powstały podczas reakcji spada jako drobnokrystaliczny osad, który jest mieszaniną glicyny z NH4Cl. Mieszaninę reakcyjną schładza się do 20 ° C, osad oddziela się w wirówce, przemywa 50 ml 90% metanolu, suszy w 100 ° C przez jedną godzinę i analizuje zawartość glicyny. Otrzymuje się 113,6 g osadu, zawierającego 73,9 g glicyny. Moc glicyny wynosiła MJUK 98,5%.

Pojemność 1 m3 przestrzeni reakcyjnej wynosi 125 kg / h.

Wydatki w przeliczeniu na 1 tonę glicyny uzyskane po syntezie to: CH3HE (100%) 2,51, woda 0,28 t, heksametylenotetraamina 0,16 t, MCA 1,28 t, NH3 0,50 t, chloroform 0,051 t.

Oczyszczanie glicyny prowadzi się podobnie do prototypu, przemywając powstały osad wodnym metanolem.

Czystość produktu po czyszczeniu wynosi 99,5%.

Temperatura topnienia produktu wynosi 233 o C, co odpowiada danych literaturowych.

PRI me R 2-3. Doświadczenie przeprowadza się w warunkach z przykładu 1, z tym wyjątkiem, że przyjmuje się wartości graniczne podanych przedziałów stosunku molowego MCAA i heksametylenotetraminy (9 i 15) i chloroformu (3 i 5% wagowych pobranego ACAA). Wyjście glicyny jest dla przykładów 2 i 3 98,3 i 98,0%, odpowiednio.

PRÓBKI 4 i 5. Doświadczenia przeprowadza się w warunkach z przykładu 1, z wyjątkiem tego, że przyjęto skandaliczne wartości dla ilości chloroformu 5,5 i 2,5% wag. % w stosunku do pobranego MJUK. Wyjście glicyny wynosi odpowiednio 98,5% i 94,0%. Zwiększenie ilości chloroformu o ponad 5% wag. % jest niepraktyczne, ponieważ nie prowadzi do zwiększenia wydajności produktu.

PRÓBKI 6 i 7. Doświadczenia przeprowadza się w warunkach z przykładu 1, z tym wyjątkiem, że stosuje się skandaliczne wartości z podanego przedziału stosunków molowych MHUK: heksametylenotetramina - odpowiednio 16 i 8, dla przykładów 6 i 7. Wyjście glicyny wynosi 90,5 i Odpowiednio 98,0. Zatem spadek stosunku molowego MHUK: heksametylenotetramina poniżej jest uznany za niepraktyczny ekologicznie, ponieważ zwiększa zużycie heksametylenotetraaminy i nie zwiększa wydajności produktu, a wzrost stosunku prowadzi do zmniejszenia wydajności.

PRÓBKA 8. W reaktorze wyposażonym w chłodnicę zwrotną, urządzenie do mieszania z rurą gazową z mieszaniem, 185 g ługu reakcyjnego ładuje się z etapu rozdzielania osadu z przykładu 1, 95 g 99,5% krystalicznego MCAA, 2,0 g heksametylenotetraaminy i 0,6 g chloroformu w celu uzupełnienia ich ablacji osadem z doświadczenia z przykładu 1 i 50 ml 90% metanolu po przemyciu osadu z doświadczenia z przykładu 1 i mieszano aż do całkowitego rozpuszczenia. Następnie reakcję prowadzi się analogicznie do przykładu 1.

Zdobądź 126,3 g, zawierający 74,5 g glicyny. Wydajność glicyny pobrana z MJUK 99,2%.

PRI me R 9-13. Doświadczenia prowadzi się w warunkach z przykładu 1 z tą różnicą, że jako medium reakcyjne stosuje się macierzystą mieszaninę reakcyjną otrzymaną z wcześniejszych doświadczeń.

Natężenia przepływu procesu syntezy glicyny zgodnie z proponowanym sposobem w odniesieniu do 6-krotnego zastosowania roztworu macierzystego reakcji na 1 tonę glicyny to: metanol 100% 0,319 t; woda 0,035 t; heksametylenotetramina 0,046 t; MCS 1,28 t; amoniak 0,5 tony; chloroform 0,014 t.

Ilość ścieków wynosi 0,10 tony na 1 tonę glicyny.

Dane są podane w tabeli. (56) Patent Wielkiej Brytanii N 1157393, cl. C 2 C, 1969.

Zastosowanie Holandii N 6515522, cl. Od 07 C, 1967.

Patent Węgier N 161938, cl. C 07 C 101/06, 1974.

SPOSÓB glicyny amonolizy kwasu monochlorooctowego w 40 - 70 ° C w obecności heksametylenotetraaminy w metanolu zawierającego 10% wody, a następnie oddzielenie od matki oczekuje rozwiązanie produktu, znamienny tym, że amonolizę stosowanie kwasu preparowanego monochlorooctowy i heksametylenotetraaminy w stosunku molowym 9 - 15: 1, dodatkowo zawierający 3 do 5% wag. chloroformu przy obliczaniu kwasu monochlorooctowego, a następnie przechodzeniu przez masę reakcyjną gazowego amoniaku.

http://www.findpatent.ru/patent/200/2009122.html
Up